Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

Με το καλό αντισυνταγματάρχης. (εν αποστρατεία)



MediaNews | 23/12/2011
Επιστολή εργαζόμενου της ΕΡΤ προς τον Λάμπη Ταγματάρχη
email αναγνώστη

Κύριε Ταγματάρχα , διοικητά της ΥΕΝΕΔ (διότι έτσι καταντήσατε εσείς , οι συνομιλητές σας και η εταιρία που διοικείτε) Όταν επικαλείσθε τη δικαιοσύνη και τις αποφάσεις της, να έχετε την παρρησία να αποδέχεστε δημοσίως τη δικαστική απόφαση - κόλαφο - κατά της ΕΡΤ για μη νόμιμες προσφυγές εναντίον των απεργών. Δεν είχατε το σθένος να μεταδώσετε από τα δελτία ειδήσεων της ΕΡΤ, την ύπαρξη της συγκεκριμένης απόφασης. Την «θάψατε» και προβάλατε ΜΌΝΟ τις ελεεινές δηλώσεις του πολιτικού προϊστάμενού σας. Έτσι εννοείτε την ενημέρωση του πολίτη. Η διοίκηση της ΕΡΤ συμμετείχε σε γενικές συνελεύσεις εργαζομένων, αλλά όχι για να ακούσει αιτήματα. Συμμετείχε για να εκφοβιστούν οι εργαζόμενοι προκειμένου να σταματήσουν να αντιδρούν στην πολιτική σας. Αντιληφθήκατε ότι οι απειλές σας δεν έπιασαν τόπο, γι' αυτό και τις τελευταίες μέρες, οι ίδιες φοβέρες εκτοξεύονται εν είδει διλήμματος, εκ μέρους ελαχίστων «εργαζομένων» που απολαμβάνουν προνόμια και παχυλούς μισθούς. Αρνούνται να συμπαρασταθούν στους βαλλόμενους συναδέλφους τους και έχουν απομονωθεί. Αυτοί οι παχυλώς αμειβόμενοι, δεν εκφράζουν τις αποφάσεις των συνελεύσεων και οι υπόγειες, πραξικοπηματικές ενέργειες τους δεν θα περάσουν. Αυτούς έχετε επιλέξει ως «κατ'ιδίαν» συνομιλητές σας , διότι αυτών τις απόψεις αρέσκεστε να ακούτε. Η διοίκηση της ΕΡΤ δεν δικαιούται να εκφράζει και να ομιλεί εκ μέρους της πλειοψηφίας των εργαζομένων ούτε είναι σε θέση να γνωρίζει τι φρονούν οι εργαζόμενοι, διότι ποτέ κατέβηκε από τον 4ο όροφο για να δει πως δουλεύουν και σε ποιες θυσίες υποβάλλονται. Είναι λυπηρό - αλλά και χαρακτηριστικό του τρόπου που σκέπτεστε και ενεργείτε - το γεγονός ότι δεν κατανοείτε ότι με τη θέλησή σας βρεθήκατε σε αντιπαράθεση με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, οι οποίοι σημειωτέον έχουν ξεκάθαρα κρίνει την πολιτική σας βλαπτική μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες και διάλογο. Αν είχατε σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων θα απολαμβάνατε της συμπαραστάσεως τους. Ούτε αυτό σας προβληματίζει; Η ΕΡΤ όντως ανήκει στο ελληνικό δημόσιο και όχι σε σας προσωπικά ή τον κύκλο των συμβούλων σας (επισήμων και ανεπισήμων, εντός και εκτός ραδιομεγάρου). Αν συνειδητοποιούσατε τα λεγόμενα σας θα είχατε καταστρώσει επιχειρηματικό σχέδιο για την εταιρία και δεν θα την είχατε αφήσει στους πέντε ανέμους. Αλλά κατά βάθος γνωρίζετε ότι βρίσκεστε σε διατεταγμένη υπηρεσία! Το πιθανότερο είναι ότι αργά ή γρήγορα θα αποχωρήσετε, χωρίς καμία συνέπεια και καμία τύψη για ό,τι όρθιο αφήσετε πίσω σας στην Αγία Παρασκευή. Έως τότε, μπορείτε να συνεχίσετε να διακατέχεστε από μεσσιανική νοοτροπία, να διεκδικείτε το αλάθητο και να θεωρείτε πως νομιμοποιείστε να έχετε δικαίωμα ζωής και θανάτου επί της εταιρίας και των εργαζομένων της. Έτσι σας έμαθαν οι πολιτικοί προϊστάμενοι σας. Κοιμηθείτε ήσυχος. Δεν θα κινδυνεύσετε με ανεργία. Ο ιδιώτης που θα είναι ο επόμενος εργοδότης σας, δεν θα θεωρήσει τη διάλυση της ΕΡΤ ως «μελανό σημείο» της καριέρας σας.
Με καθόλου εκτίμηση
Ένας εργαζόμενος της ΕΡΤ

Καλά Χριστούγεννα


Όλ’ ανοιχτά, ελεύθερα κι αυθεντικά
Σαν της ψυχής την άγρυπνη ματιά
που στις αισθήσεις αγναντεύει το παρόν
προτού ξεπέσει και χαθεί στο παρελθόν.

Όλ’ ανοιχτά, ελεύθερα κι αυθεντικά
Μία ανάσα, χωρίς σύννεφα στο νου
Σαν το γαλάζιο του καθάριου ουρανού.





Καλά Χριστούγεννα χωρίς αλυσίδες, λουκέτα και πόρτες κλειστές.
Όλα ανοιχτά, ελεύθερα κι αληθινά...
σαν της ψυχής της άγρυπνης τα μάτια.

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

ΠΟΣΠΕΡΤ: Γενική Συνέλευση εργαζομένων, κάλεσμα δημοσιογράφων


Παρά τις αντιδράσεις, το ΔΣ της ΕΡΤ ανακοίνωσε για αύριο Τετάρτη 21/12, σύγκληση Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης με πρώτο θέμα στην ημερήσια διάταξη τη μείωση μετοχικού κεφαλαίου.
Επίσης ανάμεσα στα θέματα που προτίθενται να περάσουν, είναι και η ανανέωση των συμβάσεων των ειδικών συμβούλων, την ίδια ώρα που οι συμβασιούχοι δημοσιογράφοι πληροφορούνται από επίσημα(;) χείλη πως θα παραμείνουν μόλις 63 στην ΕΡΤ, και 12 στην ΕΤ3. Εκατό και πλέον δημοσιογράφοι και 250 εργαζόμενοι διαφόρων ειδικοτήτων, βρίσκονται αντιμέτωποι με την ανεργία, χωρίς να έχει τεθεί ακόμα από τη διοίκηση το ζήτημα των κριτηρίων με τα οποία θα γίνουν οι ανανεώσεις. Εντωμεταξύ συνεχίζονται οι προσλήψεις από την πίσω πόρτα και η ανεξέλεγκτη ενοικίαση εργαζομένων με εξωτερικές αναθέσεις. (outsoursing)
Ταυτόχρονα κυκλοφορεί η πληροφορία – απειλή πως την 1η Ιανουαρίου, θα πληρωθούμε συμφώνα με το ενιαίο μισθολόγιο.
ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΕΡΤ καλούνται να παραστούν στη Γενική Συνέλευση της ΠΟΣΠΕΡΤ, αύριο 21/12/2011 στις 15:00 στο studio E.

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

...Και λαμπάδες απ' ασήμι




...Και λαμπάδες απ' ασήμι
Η απαξίωση του κυρίαρχου πολιτικού μας συστήματος, η πλήρης δηλ αποτυχία της πολιτικής, επισφραγίστηκε πανηγυρικά με την απόσυρση του πρωθυπουργού και την παράδοση της διακυβέρνησης στον τεχνοκράτη Παπαδήμο. Δεν είναι του παρόντος να εξετάσει το κατά πόσον, αυτή εξέλιξη, συνιστά συνταγματική εκτροπή, άλλωστε το Σύνταγμα, ο καταστατικός χάρτης που ρυθμίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του πολίτη και την οργάνωση και βασικούς κανόνες λειτουργίας του κράτους και των θεσμών, έχει από καιρό υποβαθμιστεί σε κενό γράμμα με άγνωστο παραλήπτη.
Η κοινοβουλευτική δημοκρατία πλήρως αποδυναμωμένη, αδυνατεί να ερμηνεύσει το πνεύμα του Συντάγματος πολλώ δε μάλλον να το εφαρμόσει.
Η υποβάθμιση της βουλής στο ρόλο του διεκπεραιωτή, που επιτελείται στο όνομα της κομματικής πειθαρχίας, δεν αφήνει κανένα περιθώριο, σε ανεξάρτητες κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες.
Τρανό και απεχθές παράδειγμα είναι η πρόσφατη απόσυρση της διακομματικής τροπολογίας για τα Δημόσια Μέσα, που ενώ τη συνόδευαν 100 και πλέον υπογραφές βουλευτών και των τριών κομμάτων της συμπολίτευσης και είχε τη στήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αντικαταστάθηκε αιφνιδιαστικά κι εκβιαστικά από την τροπολογία Βενιζέλου, η οποία όχι μόνον δεν έλυνε τα προβλήματα των Δημοσίων Μέσων Ενημέρωσης και των εργαζομένων σ’ αυτά, αλλά δημιούργησε προβλήματα και στο μόρφωμα της συμπολίτευσης και στη συνοχή της κοινοβουλευτικής ομάδας του Πα.Σο.Κ.
Είδαμε βουλευτές, που ενώ είχαν υπογράψει την τροπολογία ν ανακρούουν πρύμναν, υποτασσόμενοι πλήρως στην εντολή του ηγέτη τους και του αφανούς παρασκηνίου που τους κατευθύνει.
Ακούσαμε τον κ. Ρέππα, να μας συμβουλεύει να δεχτούμε την ουσιαστική κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, ενώ 24 ώρες πριν υποστήριζε, πως πρέπει να αγωνιστούμε για να τις διατηρήσουμε «πάση θυσία».
Είδαμε τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Οικονομίας να χρησιμοποιεί το κοινοβούλιο και τους εργαζομένους για ιδιοτελείς προσωπικούς σχεδιασμούς, αιφνιδιάζοντας τους πάντες, ενώ και αυτός την προηγούμενη μόλις μέρα, ενώπιον 10 δημοσιογράφων, εκπροσώπων των Δημοσίων Μέσων, δήλωνε πώς θα το επεξεργαστεί θα διαβουλευτεί, και θα καταθέσει τροπολογία αργότερα, και όχι σε «άσχετο νομοσχέδιο» στο οποίο τελικά και την κατέθεσε.
Οι πληρεξούσιοι μας είναι ανίκανοι όχι μόνο να υπερασπιστούν την άποψη τους, την οποία και αλλάζουν εντός της ημέρας, αλλά και την υπογραφή τους, για να δείξουν «διαγωγή κοσμιωτάτη» στον εκάστοτε αρχηγό τους.
Διαπιστώσαμε και κάτι ακόμα, επίσης λυπηρό, η κυβερνώσα συμπολίτευση τελούσα σε πανικό, προσπαθεί αδέξια, πρόχειρα, οριζόντια κι ισοπεδωτικά, να εφαρμόσει εντολές χωρίς κανένα αναπτυξιακό σχεδιασμό, χωρίς να λαμβάνει υπ΄ όψη της, ούτε τις τρανταχτές διαφορές των οργανισμών που αναδιαρθρώνει, ούτε και το ανθρώπινο δυναμικό και τις ιδιαιτερότητες που προκύπτουν, ανάλογα με την ειδικότητα και τις ανάγκες που καλύπτουν στην παραγωγική διαδικασία.
Οι αλλεπάλληλες κυβιστήσεις, οι παλινωδίες, οι προσωπικές στρατηγικές, η ολοκληρωτική απουσία καθαρού νου, μας οδηγούν όλους μαζί στο Ζάλογγο. Μόνο που οι Σουλιώτισσες θυσιάστηκαν εν γνώσει τους και για την αξιοπρέπεια τους. Εμείς καθοδηγούμενοι από εντολοδόχους, όσο χορεύομε μαζί τους θα σερνόμαστε στο χαμό, με τη συνείδηση και την αξιοπρέπειά μας παρατημένη στο φουαγιέ του υπουργού που μας υποσχέθηκε χτες όλα όσα αθέτησε σήμερα.
...Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη!

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ


"Των οικιών ημών εμπιμπραμένων υμείς άδετε”
Άγνωστε φίλε, συνάδελφε δημοσιογράφε της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης,
εσύ που δεν ήσουν στις κινητοποιήσεις του επταημέρου, εσύ που δεν εμφανίστηκες σε καμιά από τις γενικές συνελεύσεις που τις δρομολόγησαν, εσύ που μ’ αφήνεις να αποφασίζω για σένα, εσύ που σε λίγο θα είσαι κρατικός υπάλληλος ή άνεργος, χωρίς το ταμείο σου, που πληρώνεις όλα αυτά τα χρόνια που ασκείς το λειτούργημά σου, τι περιμένεις;
Μήπως ελπίζεις ότι θα διατηρήσεις τη θεσούλα σου, μαζί με τα ψίχουλα που θα σου δίνουν τα αφεντικά που θα υπηρετείς ως υπάλληλος, θυσιάζοντας την επαγγελματική σου υπόσταση και την αξιοπρέπειά σου; Ή απλώς δεν είσαι ενημερωμένος γι αυτά που αποφάσισαν για σένα, χωρίς εσένα.
Θέλω να σε γνωρίσω, θέλω ν’ ακούσω την άποψή σου, για να την αντικρούσω ή να την υιοθετήσω. Να ζυμωθούμε κι απ τις αντιθέσεις μας να συνθέσουμε.
Σ΄ έχω δει στην τηλεόραση, σ΄ έχω ακούσει στο ραδιόφωνο, έχω διαβάσει αυτά που γράφεις στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ και πίστεψέ με, τις περισσότερες φορές μ΄ αρέσουν αυτά που γράφεις, αυτά που λες, ο τρόπος που σχολιάζεις. Γι αυτό θέλω να σε γνωρίσω, είμαι σίγουρος πως έχεις να μου πεις κάτι. Κάτι ίσως σημαντικό που μου διαφεύγει.
Δε ξέρω αν είναι πιο σημαντικό απ΄ την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, απ’ τις μαζικές απολύσεις και την υποβάθμιση του επαγγέλματός, για τα οποία με τους συναδέλφους μου αγωνίζομαι για να μη συμβούν, υποθέτω πως όχι. Αν κάνω λάθος, έλα στην επόμενη γενική συνέλευση, να μου το πεις.

Γιώργος Παπαζαχαρίου
Δημοσιογράφος

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Η ώρα της κρίσης.


"Κι έρχεται η στιγμή για να αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις" Che fece .... il gran rifiuto". Η εποχή της κρίσης, χωρίς απαραιτήτως τη μεταφυσική της διάσταση, είναι μια ευκαιρία. Και δε χρειάζεται ούτε να πας ούτε ν' αφήσεις κάποιους, αν πρώτα δε ρίξεις μια ματιά μέσα σου για να δεις τι σου συμβαίνει. Αν πας πολύ βαθιά, είναι πιθανό να δεις αυτό που συμβαίνει στους περισσότερους. Κι αυτοί οι "περισσότεροι" γίνονται, όλο και περισσότεροι, όσο πιο βαθιά σκάβεις. Γιατί οι άνθρωποι μπορεί επιφανειακά να διαφέρουν στην κουλτούρα την εκπαίδευση, τις ευκαιρίες και σε μύρια όσα, όμως τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης είναι κοινά. Μόνο στα βαθιά πραγματοποιείται η ένωση με τους άλλους. Μόνο εκεί καταρρέει η χωριστικότητα και μαζί της, η ψευδαίσθηση της ατομικότητάς μας. Όταν το ένα γίνεται όλα, όλα γίνονται ένα.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Voice of Greece



Ξεκίνησα την επαγγελματική μου σταδιοδρομία ως Δόκιμος Πλοίαρχος στο εμπορικό ναυτικό στα μέσα της δεκαετίας του 70. Ήταν ίσως τα καλύτερα χρόνια της εμπορικής ναυτιλίας μας. Τον Νοέμβριο του 76 ανέλαβα καθήκοντα Ανθυποπλοιάρχου. Ήμουν μόλις 20 ετών. Ο Καπετάνιος, που είχε εισηγηθεί την προαγωγή μου, ο Καπετάν Διαμαντής, μου χάρισε τότε ένα ραδιόφωνο «παγκόσμιας λήψης», κι έτσι απλά ξεκίνησε η «σχέση» μου με τη «Φωνή της Ελλάδας». Για 7 περίπου χρόνια, όσο διήρκησε και η ναυτική μου σταδιοδρομία, παρέμεινα πιστός ακροατής των προγραμμάτων της , πρώτα από όλα, γιατί μου έδινε τη δυνατότητα να ακούω τη φωνή της πατρίδας μου, όπου κι αν βρισκόμουν, αλλά και γιατί ένιωθα πως αυτή η «φωνή» απευθυνόταν σε μένα, με τρόπο πολύ ιδιαίτερο, σχεδόν προσωπικό. Στις μοναχικές ακροάσεις αυτών των προγραμμάτων, πότε από την κουκέτα, πότε από τη βαρδιόλα αγάπησα το ραδιόφωνο. Και κάτι ακόμα, σπούδασα ραδιόφωνο. Κατάλαβα τη διαφορά ανάμεσα στη διασκέδαση και την ψυχαγωγία, την ανάγκη που εξυπηρετεί η ύπαρξη και χρήση των δύο συνώνυμων και τη σημασία που έχει να τη διακρίνεις . Γνώρισα το καλό ελληνικό τραγούδι, ένιωσα τη μεγάλη, πέρα από σύνορα Ελλάδα, κι οραματίστηκα, με την ακραία τόλμη των νεανικών ονείρων, την εκπομπή, τις εκπομπές μου, τις δικές μου ψηφίδες στο μωσαϊκό της οικουμενικής Ελλάδας.
«Το σύμπαν συνωμότησε» και τα κατάφερα. Το 1984 «άλλαξα πορεία». Μία πρότασή μου στο ΕΙΡΤ για ραδιοφωνική εκπομπή, εγκρίθηκε και κάπως έτσι ξεκίνησε η ραδιοφωνική – δημοσιογραφική μου πορεία. Κατά τη διάρκεια της πέρασα από πολλά «κύματα» κι από πολλά μέσα ενημέρωσης. (1ο – 2ο – 4ο Πρόγραμμα, Κανάλι1, Δίαυλος10, Jazz FM, Rock FM, Σκάι 100,4, κ. α.). Από το 1991 ανήκω στο δυναμικό της «Φωνής της Ελλάδας» με την οποία ξεκίνησα τη συνεργασία μου με μία εκπομπή συγκριτικής λαογραφίας (3000 χρόνια Ελλάδα – ιστορίες, μύθοι, παραδόσεις και εικόνες από την πορεία του λαού μας μέσα στους αιώνες), και μία ετυμολογικού – παροιμιολογικού περιεχομένου (Από πού και γιατί; - μια διαδρομή ως τις ρίζες λέξεων και εκφράσεων που χρησιμοποιούμε καθημερινά), η οποία μεταδίδεται μέχρι σήμερα.
Στα 20 χρόνια της παρουσίας και συμμετοχής μου στο πρόγραμμα μου δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσω και τα πιο τολμηρά ραδιοφωνικά μου όνειρα, το 1999 η «Φωνή της Ελλάδας» ανέλαβε τη μεταμεσονύκτια ζώνη (01:00-04:00) και μου ανατέθηκε η καθημερινή εκπομπή «Ραδιοδρόμιο».
Στους 29 μήνες που διήρκησε αυτή η εκπομπή που μεταδιδόταν από όλες τις συχνότητες της ΕΡΑ, είχε καταφέρει, χωρίς συμβιβασμούς κι ‘εκπτώσεις’ να καθιερωθεί ως τόπος συνάντησης, ανθρώπων κάθε λογής που μιλούσαν ή έστω καταλάβαιναν την Ελληνική.
Από τον Ειρηνικό, απ το Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας, την Κυψέλη τη Βενεζουέλα και τη Φλώρινα, ο Γιάννης, η Ρούλα απ το Σαντιάγκο, ο Χασάν απ’ τον Εχίνο, η Τανζού απ΄ το Αϊβαλή ο Καπετάν Παναγιώτης που ταξίδευε στη Σιβηρία όλοι γινόμασταν μια μεγάλη συντρόφια, που άκουγε μουσική, αφιέρωνε, διαφωνούσε αμφέβαλε συμφωνούσε, αμφισβητούσε. Και κάθε μέρα γνωριζόμασταν καλύτερα και γνωρίζαμε καινούργιους φίλους… Ένας γιατρός ένας ναυτικός ένας Αλβανός, ένας τρελός απ τις τουαλέτες του Ψυχιατρείου της Κερκύρας, η μαθήτρια, ο καθηγητής, απ το Σαν Ντιέγκο, ο ψυχίατρος απ το Παρίσι, ο οδηγός που διασχίζει την Ευρώπη, ο μετανάστης ο Έλληνας από μακριά, κι ο μετανάστης ο ξένος από κοντά, η Ελένη που μας άκουσε πρώτη φορά απ το Κατμαντού κι ο Θόδωρος απ την Καλαμάτα, όλοι είχαν κάτι να πουν και πολλά ν΄ ακούσουν, κυρίως ο ένας απ’ τον άλλον. Το πνεύμα της Φωνής της Ελλάδας λειτουργούσε, όλοι μαζί κάναμε ραδιόφωνο.
Σήμερα που η κρίση μας υποχρεώνει σε αναθεώρηση παγιωμένων πρακτικών το ¨πνεύμα¨ της Φωνής της Ελλάδας είναι χρήσιμο όσο ποτέ. Όχι μόνο για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε, χωρίς αταβιστικές ψευδαισθήσεις, αλλά και για να δούμε τι μπορούμε να γίνουμε και τι να προσφέρουμε, στην Ελλάδα και στον κόσμο που αλλάζει γρήγορα κι όσο ποτέ έχει ανάγκη από αξίες αναλλοίωτες σαν κι αυτές που οι Ελληνες της Διασποράς φυλάττουν .
Εργαζόμενος συστηματικότερα και αποκλειστικά από το 2006 στη «Φωνή της Ελλάδας» γνωρίζω από μέσα τις μεγάλες δυνατότητες του προσωπικού της και θεωρώ αναγκαία την αξιοποίηση του κυρίως μέσα από δικτυώσεις που θα δημιουργήσουν τους χώρους συνάντησης των Ελλήνων και των φιλελλήνων όπου γης.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

O Μάνος Χαζιδάκις περί προσιόντων.


Την Κυριακή 8 Ιανουαρίου 1989 ο Μάνος Χατζιδάκις έδωσε μια συνέντευξη σε ραδιοφωνικό σταθμό. Από το σπάνιο βιβλίο της Ορχήστρας των χρωμάτων "Μάνος Χατζιδάκις - ψηφίδες μνήμης" , αντιγράφω απόσπασμα επίκαιρο όσο ποτέ...

- Ζητούμε να μας πείτε πώς βλέπετε εσείς την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας; Πολλοί φρονούν ότι περνά σοβαρή κρίση, ότι απειλείται με ηθική σήψη, ίσως με διάλυση, αφήνοντας μας έξω από τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο.Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;
Μ.Χ.: Εγώ δε θα το έλεγα τόσο τραγικά, ότι μας αφήνει απ' έξω. Είναι μια μοιραία κατάληξη ενός κόσμου, που προετοιμάστηκε για την εξαφάνιση του.Κι εκεί νομίζω ότι έχει μεγάλο μερίδιο όλος ο μεταπολεμικός κόσμος και ειδικά ο μεταπολεμικός πολιτικός κόσμος.Δεν προετοιμάστηκε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Το είδος του ελεύθερου πολίτη δεν προετοιμάστηκε.
Γι αυτό έγινε και η δικτατορία.Γιατί πότε έγινε η δικτατορία; το 67.Λοιπόν φανταστείτε, αν είχαμε αυτό το είδος του ελευθερου πολίτη, θα μπορούσε να σταθεί αυτή η κατηγορία ανθρώπων, τόσο ευτελής, έστω και δέκα μέρες μόνο; Δεν θα μπορούσαν να σταθούν ποτέ. Αλλά, βέβαια για σκεφτείτε ότι ο έλληνας πολίτης όχι μόνο της πόλης αλλα και της επαρχίας, του χωριού, τί είχε ν' αντιμετωπίσει όλα αυτά τα μεταπολέμικά χρόνια; Τον χωροφύλακα, τον εισαγγελέα, τον παπά. Αυτόν δεν τον αντιμετώπιζε και επί δικτατορίας; Ποιά ήταν η αλλαγή; Γιατί να ξεσηκωθεί;
-Σήμερα;
ΜΧ: Σήμερα είναι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας θητείας.
- Δεν υπάρχουν ελεύθεροι πολίτες σήμερα κατά τη γνώμη σας;
ΜΧ: Ποιός τους προετοίμασε; Το σχολείο; Ξερουμε πολύ καλά τί προετοιμάζει το σχολείο. Ο στρατός; Ξέρουμε σε τί ανυποληψία ρίχνει τον νέο Έλληνα πολίτη ο στρατός για να του αφαιρέσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας από πάνω του. Πόσοι είναι εκείνοι που αντέχουν;οι 10; οι 20; Με τις σπουδές φεύγουν έξω και τελειώνει. Ποιοί μένουν εδώ;
- Έτσι όπως το λέτε είναι σαν να μην υπάρχει ελπίδα
ΜΧ: Εγώ δεν έχω καμμία ελπίδα, παρά αν γίνει κανένα θαύμα.Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε.
-Σαν κρατος θεωρείτε ή σαν εθνική οντότης;
ΜΧ: Ως εθνική οντότης. Θα μείνουμε λιγάκι σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε όταν έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποιά κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποιά είναι η υποδομή, για να υπάρξουν έστω ένα-δύο χαρακτηριστικά στοιχεία της εθνικότητας μας;
-Αναρρωτιέμαι αν αυτή η απογοήτευση- αν μπορώ να την χαρακτηρίσω έτσι- που έχετε για το μέλλον, συμβιβάζεται με την έντονη παρουσία σας στα πολιτικά πράγματα,όχι βέβαια άμεσα σαν πολιτικός αλλά με την κριτική σας;
ΜΧ: Είμαι υποχρεωμένος κι αισθάνομαι όσο είμαι ζωντανός, να υπάρχω. και να υπάρχω με τις δυνάμεις μου, ασυμβίβαστες και με το μυαλό μου καθαρό. Όσο μπορεί να υπάρχει αυτό.
- "Τιμή εις εκείνους όπου εις την ζωήν των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες"
ΜΧ: Αλλιώς, αυτό δεν σημαίνει οτι έχω την αισιοδοξία ότι μπορεί ν' αλλάξει τίποτα, ιδιαίτερα στο άμεσο μέλλον. Και μην ξεχάμε, οτι σε τελευταία ανάλυση, οι μόνες στιγμές που σκεφθήκαμε σοβαρά ως έθνος , ήταν στις καταστροφές. Ας περάσουμε μια καταστροφή, μπας και σωθούμε σοβαρά.
- Δηλαδή εσείς δε φρονείτε ότι υπάρχει κάποια ελπίδα, κάποια διέξοδος; Τί θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας;
ΜΧ: Τίποτα. Η πλήρης εξαφάνιση μας. Και θα γίνει. Είμαι βέβαιος.

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

Οκτάνα


Όταν διά της πίστεως και της καλής θελήσεως, αλλά και από επιτακτικήν, αδήριτον ανάγκην δημιουργηθούν αι προϋποθέσεις και εκτελεσθούν όχι οικοδομικά, ή ορθολογιστικά, μα διαφορετικά τελείως έργα, εις την καρδιά του μέλλοντος, εις την καρδιά των υψηλών οροπεδίων και προ παντός μέσ' στην καρδιά του κάθε ανθρώπου, θα υπάρξη τότε μόνον η Νέα Πόλις και θα ονομασθή πρωτεύουσα της ηνωμένης, της αρραγούς και αδιαιρέτου Οικουμένης.
Άγνωστον αν η παλαιά, που εκτείνεται προ του ωκεανού στα πόδια του κατακορύφου βράχου που μοιάζει με το Τζέμπελ-αλ-Ταρέκ, άγνωστον αν θα εγκαταλειφθή, ή αν θα υφίσταται καν στα χρόνια εκείνα, ή αν, απέραντη και κενή, θα διατηρηθή ως δείγμα μιας ελεεινής, μιας αποφράδος εποχής, ή ως θλιβερόν μουσείον διδακτικόν, πλήρες παραδειγμάτων προς αποφυγήν. Εκείνο που είναι βέβαιον είναι ότι η Νέα Πόλις θα οικοδομηθή, ή μαλλον θα δημιουργηθή, και θα είναι η πρωτεύουσα του Νέου Κόσμου, εις την καρδιά του μέλλοντος και των ανθρώπων, μετά χρόνια πολλά, οδυνηρά, βλακώδη και ανιαρά, ίσως μετά από μίαν άλωσιν οριστικήν, μετά την μάχην την τρομακτικήν του επερχομένου Αρμαγεδδώνος.
Δεν θα εξετάσω τας λεπτομερείας. Είναι μακράν ακόμη η εποχή, ώστε από τούδε να τας γνωρίζωμεν καταλεπτώς, ή «a priori». Αυτό που με ενδιαφέρει απολύτως και θα έπρεπε να ενδιαφέρη όλους είναι ότι η Νέα Πόλις θα ολοκληρωθή, θα γίνη. Όχι βεβαίως από αρχιτέκτονας και πολεοδόμους οιηματίας, που ασφαλώς πιστεύουν, οι καημένοι, ότι μπορούν αυτοί τους βίους των ανθρώπων εκ των προτέρων να ρυθμίζουν και το μέλλον της ανθρωπότητος, με χάρακες, με υποδεκάμετρα, γωνίες και «ταυ», μέσα στα σχέδια της φιλαυτίας των, ναρκισσευόμενοι (μαρξιστικά, φασιστικά, ή αστικά), πνίγοντες και πνιγόμενοι, να κανονίζουν.
Όχι, δεν θα κτισθή η Νέα Πόλις έτσι΄ μα θα κτισθή απ' όλους τους ανθρώπους, όταν οι άνθρωποι, έχοντες εξαντλήσει τας αρνήσεις, και τας καλάς και τας κακάς, βλέποντες το αστράπτον φως της αντισοφιστείας τουτέστι το φως της άνευ δογμάτων, άνευ ενδυμάτων Αληθείας παύσουν στα αίματα και στα βαριά αμαρτήματα χέρια και πόδια να βυθίζουν, και αφήσουν μέσα στις ψυχές των, με οίστρον καταφάσεως, όλα τα δένδρα της Εδέμ, με πλήρεις καρπούς και δίχως όφεις μά τον Θεό, ή τους Θεούς τελείως ελεύθερα ν΄ ανθίσουν.
Ναι, ναι (αμήν, αμήν λέγω υμίν), σας λέγω την αλήθειαν. Η Νέα Πόλις θα κτισθή και δεν θα είναι χθαμαλή σε βαλτοτόπια. Θα οικοδομηθή στα υψίπεδα της Οικουμένης, μα δεν θα ονομασθή Μπραζίλια, Σιών, Μόσχα, ή Νέα Υόρκη, αλλά θα ονομασθή η πόλις αυτή Οκτάνα.
Και τώρα ο καθείς θα διερωτηθή ευλόγως: «Μα τι θα πη Οκτάνα ;»
Δίκαιον το ερώτημα και η απάντησις θα έλθη γρήγορα. Όμως διά να γίνη πλήρως νοητή, ρίξετε πρώτα μέσα σας μια καλή ματιά και ευθύς μετά ρίξετε άλλη μία τριγύρω σας δεξιά και αριστερά, πάνω και κάτω. Έπειτα κλείστε τα μάτια σας για μια στιγμή και ανοίξτε τα αποτόμως, ανοίγοντας διάπλατα και τις ψυχές σας. Η απάντησις θα βρίσκεται μπροστά σας, όχι μονάχα νοητή, μα και απτή σώμα περικαλλές και έμψυχον και σφύζον.
Και τώρα (αμήν, αμήν) λέγω υμίν:
Οκτάνα , φίλοι μου, θα πη μεταίχμιον της Γης και του Ουρανού, όπου το ένα στο άλλο επεκτεινόμενο ένα τα δύο κάνει.
Οκτάνα θα πη πυρ, κίνησις, ενέργεια, λόγος σπέρμα.
Οκτάνα θα πη έρως ελεύθερος με όλας τας ηδονάς του.
Οκτάνα θα πη ανά πάσαν στιγμήν ποίησις, όμως όχι ως μέσον εκφράσεως μόνον, μα ακόμη ως λειτουργία του πνεύματος διηνεκής.
Οκτάνα θα πη η εντελέχεια εκείνη, που αυτό που είναι αδύνατον να γίνη αμέσως το κάνει εν τέλει δυνατόν, ακόμη και την χίμαιραν, ακόμη και την ουτοπίαν, ίσως μια μέρα και την αθανασίαν του σώματος και όχι μονάχα της ψυχής.
Οκτάνα θα πη το «εγώ» «εσύ» να γίνεται (και αντιστρόφως το «εσύ» «εγώ») εις μίαν εκτόξευσιν ιμερικήν, εις μίαν έξοδον λυτρωτικήν, εις μίαν ένωσιν θεοτικήν, εις μίαν μέθεξιν υπερτάτην, που ίσως αυτή να αποτελή την θείαν Χάριν, το θαύμα του εντός και εκτός εαυτού, κάθε φοράν που εν εκστάσει συντελείται.
Οκτάνα θα πη η ενόρασις και η διαίσθησις εκείνη, που επιτρέπουν σωστά να νοιώθης, να καταλαβαίνης όλην την αγωνίαν των αλγούντων, τα λόγια τα συμβολικά του Ιησού, όλην την σκέψιν των αθέων, τας αστραπάς των προφητών και όλην την σημασίαν των τηλαυγών εκλάμψεων του Ζαραθούστρα.
Οκτάνα θα πη (χωρίς να περιφρονούμε του γήρατος την σοφίαν) θα πη πάση θυσία διατήρησις της παιδικής ψυχής εις όλα τα στάδια της ωριμότητος, εις όλας τας εποχάς του βίου, διότι άνευ αυτής και η πιο χρυσή νεότης γρήγορα στάχτη γίνεται και χάνεται και φεύγει και μένει στη θέσι της η θλίψις, η άνευ ελπίδων μεταμέλεια και η στυγνή ρυτίς.
Οκτάνα θα πη εν πλήρει αθωότητι Αδάμ, εν πλήρει βεβαιότητι Αδάμσυν-Εύα.
Οκτάνα θα πη οι άνθρωποι άγγελοι να γίνουν, αλλ' άγγελοι με φύλον φανερόν, συγκεκριμένον.
Οκτάνα θα πη επί γης Παράδεισος, επί της γης Εδέμ, χωρίς προπατορικόν αμάρτημα, πέραν πάσης εννοίας κακού, με ελευθέραν εις πάσαν περίπτωσιν παντού και την αιμομιξίαν.
Οκτάνα θα πη απόλυτος ενότης πνεύματος και ύλης.
Οκτάνα θα πη διατήρησις επαφής και στα απώτερα σημεία των εξελίξεων με πάσαν πηγήν που όντως αποτελεί των αρχετύπων της ζωής ιερή μια νερομάνα.
Οκτάνα θα πη παν ότι μάχεται τον θάνατον και την ζωήν παντού και πάντοτε διαφεντεύει.
Οκτάνα θα πη αληθινή ελευθερία και όχι εκείνη η φοβερά ειρωνεία, να λέγεται ελευθερία ό,τι χωρεί ή ό,τι εναπομένει στα ελάχιστα περιθώρια που αφήνουν στους ανθρώπους οι απάνθρωποι νόμοι των περιδεών και των τυφλών ή ηλιθίων.
Οκτάνα θα πη , όχι πολιτικής, μια ψυχικής ενότητος Παγκόσμιος Πολιτεία (πιθανώς Ομοσπονδία) με ανέπαφες τις πνευματικές και εθνικές ιδιομορφίες εκάστης εθνικής ολότητος, εις μίαν πλήρη και αρραγή αδελφοσύνην εθνών, λαών και ατόμων, με πλήρη σεβασμόν εκάστου, διότι αυτή μόνον εν τέλει θα ημπορέση διά της κατανοήσεως, διά της αγωνιστικής καλής θελήσεως, ουδόλως δε διά της βίας, τας τάξεις και την εκμετάλλευσιν του ανθρώπου από τον άνθρωπον να καταργήση, να εκκαθαρίση επιτέλους!
Οκτάνα θα πη παντού και πάντα εν ηδονή ζωή.
Οκτάνα θα πη δικαιοσύνη.
Οκτάνα θα πη αγάπη.
Οκτάνα θα πη παντού και πάντα καλωσύνη.
Οκτάνα θα πη η αγαλλίασις εκείνη που φέρνει στα χείλη την ψυχή και εις τα όργανα τα κατάλληλα με ορμήν το σπέρμα.
Οκτάνα, φίλοι μου, θα πη, απόλυτος μη συμμόρφωσις με ό,τι αντιστρατεύεται, ή μάχεται, ή αναστέλλει την έλευσιν της Οκτάνα.
Οκτάνα θα πη μη συμμετοχή και μη αντίταξι βίας εις την βίαν.
Οκτάνα θα πη ό,τι στους ουρανούς και επί της γης ηκούετο, κάθε φοράν που ως μέγας μαντατοφόρος, με έντασιν υπερκοσμίου τηλεβόα, ο Άγγελος Κυρίου εβόα.
Ιδού με ολίγα λόγια, αλλά σαφή, ιδού τι θα πη, φίλοι μου, Οκτάνα.
Και τώρα θα προσθέσω:
Όσοι από σας πια βαρεθήκατε στον κόσμο αυτόν τον άδικον και τον βλακώδη να άγεσθε και να φέρεσθε από τους ψεύτες, από τους σοφιστάς και λαοπλάνους, όσοι πια βαρεθήκατε οι δεσμοφύλακές σας σαν τόπια ταλαίπωρα να σας εξαποστέλλουν εις τον Καϊάφα και πριν απ' αυτόν στον Άννα, προσμένοντας να έλθη η Ώρα η χρυσαυγής, η πολυύμνητος και ευλογημένη, όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, όσοι την σημερινήν ελεεινήν πραγματικότητα να αλλάξετε ποθείτε, προσμένοντας να έλθη η Ώρα, όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, ελάτε και ως ανακράξωμεν μαζί (νυν και αεί, νυν και αεί) σαν προσευχή και σαν παιάνα, ας ανακράξωμεν μαζί, με μια ψυχή, με μια φωνή ΟΚΤΑΝΑ!

H Πλατεία είναι έγκυος... Προσοχή στο μωρό!



H Πλατεία είναι έγκυος... Προσοχή στο μωρό!
...Γιατί είναι πολύ πιθανό να πάσχει από το σύνδρομο Down... Κι αν σύντομα δεν προκύψει μια συνισταμένη , ένα μήνυμά ένα κοινό αίτημα, δύο τινά μπορεί να συμβούν: α. να αυτοαπαξιωθεί β. να χρησιμοποιηθεί από τους επαγγελματίες του είδους, ως όχημα για τα ιδιοτελή σχέδιά τους. Η αποστροφή προς όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, τείνει να μετατραπεί σε μονοκομματική δικτατορία του πλατειάτου. Πολύχρωμοι, πολυσυλλεκτικοί και πολυμερισμένοι γινόμαστε εύκολη λεία στους 'σωτήρες' που λατρεύουν τις ισοπεδωτικές γενικεύσεις και τα στερεότυπα. Τελευταία προέκυψε και μία κόντρα με τα σωματεία εργαζομένων .Οι λόγοι της αντιπαράθεσης τους με τα σωματεία πολλοί και αντιφατικοί. Πρώτα από όλα, η γενική τάση για απόρριψη όλων των μορφών κοινωνικής οργάνωσης ή/και εκπροσώπησης, η οποία δεν φημίζεται για την ικανότητά της να κάνει λεπτές διακρίσεις, ειδικά μετά από τόσα χρόνια απαξίωσης, αλλοτρίωσης, γραφειοκρατίας και εναγκαλισμού με την εξουσία των περισσοτέρων σωματείων. Το βασικό επιχείρημα του ενός «κόμματος» ήταν ότι τα σωματεία θα λειτουργήσουν ως όχημα να μπουν και τα καταραμένα κόμματα. Λογικό. Όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Μεγάλο μέρος των συγκεντρωμένων είναι φύση και θέση απέναντι στα σωματεία. Πολλοί από αυτούς γιατί είναι άνεργοι, ημιαπασχολήσιμοι, μπλοκάκηδες και επισφαλείς και γιατί νιώθουν ότι ποτέ κανένα σωματείο δεν έκανε καμιά προσπάθεια να τους καλύψει.
Αρχίζει να κυριαρχεί μια γενική αίσθηση ασφυξίας («να κάνουμε κάτι, όχι μόνο συνέλευση κοκ»), η οποία εκφράζεται όχι μόνο με προτάσεις, αλλά και πολύ γκρίνια.
Αυτό το "κάτι" όμως πρώτα απ΄όλα είναι, να συναντηθούμε πέρα από τα στερεότυπά μας, να συνεννοηθούμε, να αρθρώσουμε τα πρώτα μας λογάκια. Αν Θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί πρέπει να ρισκάρουμε έξω από την ψευδαίσθηση της υπερτιμημένης ατομικότητάς μας. Το σύστημα που μας οδήγησε στην αγανάκτηση και τις πλατείες, "πονάει" τις τράπεζες και "πονάει"στις τράπεζες. Μια μαζική στάση πληρωμών θα ήταν το ισχυρότερο σοκ που θα μπορούσαμε να επιφέρουμε ώστε να δρομολογήσουμε εξελίξεις.

Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Αποπροσανατολισμός


Πόσο απέχουμε από το 532μ.Χ.; Μάλλον υπολειπόμεθα.... Είμαστε πολύ πίσω.
Τότε τουλάχιστον οι οργανωμένοι ενωμένοι(!), με πρόσχημα την οπαδική τους ταυτότητα και με το γηπεδικό συνθημα "Νίκα", εξεγέρθηκαν για τα "οφσάιντ" του Ιουστινιανού στη φορολογία.
Την Κυριακή οι οργανωμένοι, για τα οφσαιντ του Κατσουράνη και του Τζιμπούρ, αγανακτισμένοι ή ενθουσιασμένοι, μακάριοι ή εξοργισμένοι παρέμειναν χωρισμένοι και ξέχασαν τα οφσάιντ του απτόητου ποδηλάτη με τα καγιάκ και τα γυμναστήρια που έβαλε χέρι στο λαϊκό εισόδημα, ανέτρεψε τις εργασιακές σχέσεις, απελευθέρωσε την ανεργία και συνέχιζει τη σπατάλη στις δημόσιες δαπάνες, ξέχασαν ότι ο Παπανδρέου έχει γίνει υπ' αριθμόν 1 δημόσιος κίνδυνος,ξέχασαν ότι υπέταξε την Ελλάδα για τα επόμενα τριάντα χρόνια σε δανειστές δυνάστες.
Θα λέγαμε ότι οι «Βένετοι» και οι «Πράσινοι» θύμιζαν αρκετά σε πάθος και αφοσίωση τους σημερινούς συνδέσμους φιλάθλων, ιδιαίτερα τη «Θύρα 7» του Ολυμπιακού και τη «Θύρα 13» του Παναθηναϊκού. Οι ιστορικοί χαρακτηρίζουν του δήμους κάτι ανάμεσα σε συμμορία και πολιτικό κόμμα, καθώς συχνά προσπαθούσαν να επηρεάσουν τις πολιτικές αποφάσεις.
Το 531, ένας «βένετος» και ένας «πράσινος» συλλαμβάνονται με την κατηγορία της δολοφονίας και καταδικάζονται σε θάνατο διά απαγχονισμού. Ο Ιουστινιανός, δεδηλωμένος οπαδός των Βένετων, μετατρέπει τη θανατική ποινή σε φυλάκιση. Οι «Πράσινοι» και «Βένετοι» αξιώνουν την πλήρη απαλλαγή τους. Ο αυτοκράτωρ, όμως, τους αγνοεί.

Στις 11 Ιανουαρίου του 532 ξεσηκώνονται, πυρπολούν κτίρια, πολιορκούν το παλάτι και προξενούν ζημιές ακόμη και στην Αγία Σοφία. Η ιαχή «Νίκα» δονεί την ατμόσφαιρα. Είναι το σύνθημα που φώναζαν στον Ιππόδρομο για να εμψυχώσουν τους αρματοδρόμους.

Το πλήθος των εξεγερμένων όλο και μεγαλώνει, καθώς ο λαός δυσφορούσε για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του αυτοκράτορα, τη βαριά φορολογία και την κρατική αυθαιρεσία. Απαιτεί την παραίτηση του Ιωάννη Καππαδόκη (Υπουργού Οικονομικών της εποχής) και του διάσημου νομομαθούς Τριβωνιανού.

Την κατάσταση επιχειρούν να εκμεταλλευτούν προς όφελός τους οι συγκλητικοί και οι ευγενείς, που έβλεπαν τα δικαιώματά τους να ψαλλιδίζονται από τις μεταρρυθμίσεις του Ιουστινιανού. Συγκεντρώνονται στον Ιππόδρομο και ανεβάζουν στο θρόνο τον Υπάτιο, ανιψιό του πρώην αυτοκράτορα Αναστάσιου.

Ο Ιουστινιανός αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση. Είναι καινούργιος στην εξουσία και έχει ένα σωρό σκοτούρες, με τους Πέρσες στα ανατολικά της αυτοκρατορίας. Για μια στιγμή περνά από το νου να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη. Η αυτοκρατορική σύζυγος, η δυναμική και αποφασιστική Θεοδώρα, γρήγορα τον μεταπείθει και οι στρατηγοί Βελισάριος και Μούνδος αναλαμβάνουν δράση. Εγκλωβίζουν τους επαναστάτες στον Ιππόδρομο και κυριολεκτικά τους κατασφάζουν. Η καταστολή της «Στάσης του Νίκα» στις 18 Ιανουαρίου του 532 άφησε πίσω της 30.000 νεκρούς.

Η Πόλη γνώρισε την χειρότερη περίοδο εσωτερικής βίας και αναταραχής στην ιστορία της.
Από το 532 ως τα σήμερα οι «Βένετοι» και οι «Πράσινοι» παραμένουν χωρισμένοι. Και υπάρχουν πολλοί λόγοι, πολλές σκοπιμότητες για να παραμείνουν εσαεί.