Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ


"Των οικιών ημών εμπιμπραμένων υμείς άδετε”
Άγνωστε φίλε, συνάδελφε δημοσιογράφε της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης,
εσύ που δεν ήσουν στις κινητοποιήσεις του επταημέρου, εσύ που δεν εμφανίστηκες σε καμιά από τις γενικές συνελεύσεις που τις δρομολόγησαν, εσύ που μ’ αφήνεις να αποφασίζω για σένα, εσύ που σε λίγο θα είσαι κρατικός υπάλληλος ή άνεργος, χωρίς το ταμείο σου, που πληρώνεις όλα αυτά τα χρόνια που ασκείς το λειτούργημά σου, τι περιμένεις;
Μήπως ελπίζεις ότι θα διατηρήσεις τη θεσούλα σου, μαζί με τα ψίχουλα που θα σου δίνουν τα αφεντικά που θα υπηρετείς ως υπάλληλος, θυσιάζοντας την επαγγελματική σου υπόσταση και την αξιοπρέπειά σου; Ή απλώς δεν είσαι ενημερωμένος γι αυτά που αποφάσισαν για σένα, χωρίς εσένα.
Θέλω να σε γνωρίσω, θέλω ν’ ακούσω την άποψή σου, για να την αντικρούσω ή να την υιοθετήσω. Να ζυμωθούμε κι απ τις αντιθέσεις μας να συνθέσουμε.
Σ΄ έχω δει στην τηλεόραση, σ΄ έχω ακούσει στο ραδιόφωνο, έχω διαβάσει αυτά που γράφεις στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ και πίστεψέ με, τις περισσότερες φορές μ΄ αρέσουν αυτά που γράφεις, αυτά που λες, ο τρόπος που σχολιάζεις. Γι αυτό θέλω να σε γνωρίσω, είμαι σίγουρος πως έχεις να μου πεις κάτι. Κάτι ίσως σημαντικό που μου διαφεύγει.
Δε ξέρω αν είναι πιο σημαντικό απ΄ την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, απ’ τις μαζικές απολύσεις και την υποβάθμιση του επαγγέλματός, για τα οποία με τους συναδέλφους μου αγωνίζομαι για να μη συμβούν, υποθέτω πως όχι. Αν κάνω λάθος, έλα στην επόμενη γενική συνέλευση, να μου το πεις.

Γιώργος Παπαζαχαρίου
Δημοσιογράφος

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011

Η ώρα της κρίσης.


"Κι έρχεται η στιγμή για να αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις" Che fece .... il gran rifiuto". Η εποχή της κρίσης, χωρίς απαραιτήτως τη μεταφυσική της διάσταση, είναι μια ευκαιρία. Και δε χρειάζεται ούτε να πας ούτε ν' αφήσεις κάποιους, αν πρώτα δε ρίξεις μια ματιά μέσα σου για να δεις τι σου συμβαίνει. Αν πας πολύ βαθιά, είναι πιθανό να δεις αυτό που συμβαίνει στους περισσότερους. Κι αυτοί οι "περισσότεροι" γίνονται, όλο και περισσότεροι, όσο πιο βαθιά σκάβεις. Γιατί οι άνθρωποι μπορεί επιφανειακά να διαφέρουν στην κουλτούρα την εκπαίδευση, τις ευκαιρίες και σε μύρια όσα, όμως τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης είναι κοινά. Μόνο στα βαθιά πραγματοποιείται η ένωση με τους άλλους. Μόνο εκεί καταρρέει η χωριστικότητα και μαζί της, η ψευδαίσθηση της ατομικότητάς μας. Όταν το ένα γίνεται όλα, όλα γίνονται ένα.

Απογείωση 1976

 Στην εξέδρα του αποχαιρετισμού  το  μαντήλι που ανέμισες  ένα τόνο πιο σκούρο απ' τη θάλασσα δύο απ' τον ουρανό τρύπα σκοτεινή στα ...