Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Όταν το 4 γίνεται 34…


Όταν το 4 γίνεται 34…
«Αχ, αν ήταν η ζωή μας ίσια
πώς θα την παίρναμε κατόπι
μα αλλιώς η μοίρα το βουλήθη
πρέπει να στρίψει σε μια κόχη…»
Η ιστορία δεν ακολουθεί ευθύγραμμη πορεία, ποιος φανταζότανε πριν ένα χρόνο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ θα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση  και ότι θα προπορευόταν με διαφορά στις δημοσκοπήσεις και στην παράσταση νίκης;
Τα νέα δεδομένα δημιούργησαν καινούργιες ανάγκες τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ καλείται να καλύψει, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα της κοινωνίας που αιμορραγεί κι αποσυντίθεται.
Το τρικομματικό κυβερνητικό μόρφωμα, είναι προφανές πως δεν έχει μέλλον. Τα ίδια τα κόμματα που το αποτελούν, έχουν υποστεί μεταλλάξεις προς το χείρον και απέχουν παρασάγγας από τις προσδοκίες των περισσοτέρων, μέχρι πρότινος ψηφοφόρων τους.
Η ΝΔ έχει εξελιχθεί σε ακροδεξιό κόμμα νεοφιλελεύθερης κοπής. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πλέον προβεβλημένοι από την κοινοβουλευτική ομάδα ( Βορίδης, Γεωργιάδης)  προέρχονται από τα συντρίμμια του ΛΆΟΣ, που εξοστρακίστηκε από το πολιτικό σκηνικό ως πλεονάζουσα λαϊκή ακροδεξιά γραφικότητα. Τι να πούμε για τον  Δένδια και τις οξύμωρα «Ξένιες» εκκαθαρίσεις του, ή για την Πιπιλή  που το Κόμμα, της ανέθεσε , το ρόλο της αγορήτριας επί κορυφαίου για την Ελλάδα πολιτικού και οικονομικού ζητήματος, όπως ο Προϋπολογισμός του 2013. Οι νεοφιλελεύθεροι ταλιμπάν, έχουν εκτοπίσει τους μετριοπαθείς στα πίσω έδρανα και πρωταγωνιστούν συναγωνιζόμενοι με ακροδεξιές εμφυλιοπολεμικές κορώνες.
Το ΠαΣοΚ, απολειφάδι του ένδοξου ένοχου παρελθόντος, ετοιμάζεται για το «χρονοντούλαπο της ιστορίας»πότε με ρήξεις και πότε στομφώδεις αγορεύσεις για το τίποτα», που μάταια ως «Όλον», προσπαθεί να παρουσιάσει ο αρχηγός του.
Κι η «Δημαρ»; Τι θλιβερή ιστορία «αριστερής υπευθυνότητας»!
Νομίζουν ότι κυβερνούν τον τόπο. Η ψευδαίσθηση του οπορτουνιστή. Βάζουν κόκκινες γραμμές  Maginot και έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη… Η αναλογία 4 2 1 στους διορισμούς τους βολεύει προς το παρόν, οπότε για τα υπόλοιπα, δηλαδή για όλα, φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Πάμε τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ που αποφάσισε πρόσφατα από συνιστώσες κομμάτων τάσεων και αντιλήψεων να γίνει ένας ενιαίος φορέας, όχι απλώς ένα κόμμα δίπλα ή απέναντι στα υπόλοιπα, αλλά η συνισταμένη που με τη δυναμική της θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, τις δράσεις και τις συνειδήσεις, που θα μας οδηγήσουν στη νέα πραγματικότητα.
 Ο κλήρος λοιπόν πέφτει στον Αλέξη, «που ήταν α α αταξείδευτος οε οε οε οε…»

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Η επώδυνη αδικία της αξιοκρατίας


George Mouroutis Οι δικοί μας άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν ότι δεν κυβερνάμε μόνοι μας, και ότι πρώτα πρέπει να σταθεροποιηθεί η χώρα για να συζητηθούν αυτά τα ζητήματα. Επίσης, αρχή του Αντώνη Σαμαρά είναι, ότι προτεραιότητα έχουν οι Άξιοι και όχι οι δικοί μας όσο επώδυνο και άδικο για όλους μας είναι αυτό!

Μάλιστα! Είναι επώδυνο να έχουν προτεραιότητα οι Άξιοι... αλλά "και άδικο για όλους μας...' δηλαδή;;;
Τι εννοεί ο γίγαντας της πολιτικής σκέψης, διευθυντής του γραφείου τύπου του πρωθυπουργού;
Πώς και με πια λογική είναι άδικο για όλους μας;  Μήπως εννοεί πως "Οι δικοί μας άνθρωποι, έχουν τη στοιχειώδη αυτογνωσία και κατανοούν  πως δεν είναι άξιοι, αλλά θεωρούν δίκαιο να προηγούνται των αξίων;
Ω! Τί κόσμος μπαμπά!!!
Άλλωστε δεν κυβερνάνε μόνοι τους, αλλά μόλις σταθεροποιηθεί η χώρα θα συζητηθούν αυτά τα ζητήματα, και τότε μπορεί να πεισθεί κι ο Αντώνης Σαμαράς να άρει αυτήν την επώδυνη αδικία. Μακάρι! Να δώσουμε και λίγο χώρο στους δεξιούς.
 Γιατί πήξαμε στους αδέξιους και τους "άξιους"!   

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

"Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις"


"Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις"

Είναι παρά πολλές οι στερεότυπες φράσεις που προέρχονται από την Αρχαία Ελληνική, μια γλώσσα με απεριόριστο πλούτο αποχρώσεων. Σήμερα που ο γλωσσικός αφελληνισμός, προχωράει και παγιώνεται επικίνδυνα, με πολλούς τρόπους, ένας από τους χαρακτηριστικότερους είναι τα greeklish, δημιουργείται η ανάγκη, οι στερεότυπες αυτές φράσεις να διατηρηθούν στον γραπτό και προφορικό λόγο και να αποκτήσουν το κύρος που τους αξίζει.
"Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις υποστήριζε, πριν 2000 χρόνια, ο πιστότερος ερμηνευτής του καθαρού στωικισμού,  Επίκτητος.
Το κουβάρι της γνώσης που θα μας οδηγήσει στη σοφία αρχίζει να ξετυλίγεται από τη στιγμή που επισκεπτόμενοι μια λέξη ή μια πρόταση, συναντάμε την έννοια και από κει την ουσία. Ο λόγος (προφορικός ή γραπτός), συνδέεται άμεσα -  μέσω της γλώσσας -  με τις σκέψεις, τις ιδέες και τις πράξεις μας. Οι σκέψεις οι ιδέες και οι πράξεις μας καθορίζουν και τη φιλοσοφία μας με την στενή και την ευρύτερη έννοια του όρου.
Ονομάζουμε  μόνο ό,τι βιώνουμε, τα ονόματα αντιστοιχούν σε βιώματα (δηλαδή στην πραγματικότητα).
 "Το αδιόριστον των λέξεων γεννά το ακατάστατον των ιδεών και τούτο πάλιν το ακατάστατον των πράξεων" έγραφε ο δάσκαλος του γένους Κοραής.

Η χρήση φράσεων από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, παραμένει ακόμη ευρεία στην Νέα Ελληνική και οι περισσότερες χρησιμοποιούνται  επί το πλείστον αμετάβλητες, ή ελάχιστα αλλαγμένες. Διατηρούνται μέχρι σήμερα, εξ αιτίας της αδυναμίας της  νεοελληνικής να τις αντικαταστήσει επάξια με άλλες  που να τις χαρακτηρίζει η περιεκτικότητα, η χάρη, η σοφία και η σαφήνεια που εμπεριέχονται σ΄ όλες τις διαχρονικές ελληνικές λέξεις και φράσεις που επιβίωσαν.
Όπως μας κατέθεσε κι ο Λακεδαιμόνιος σοφός Χίλων: Σοφόν το σαφές.  
Γ.Π.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

...τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.

Ζούμε μαζί με άλλους ανθρώπους, αλληλεπιδρούμε μ' αυτούς, αλλά πάντοτε και κάτω απ' όλες τις πιθανές συνθήκες είμαστε μόνοι. Οι μάρτυρες πηγαίνουν στην αρένα χέρι- χέρι αλλά σταυρώνονται μόνοι. Αγκαλιασμένοι οι εραστές προσπαθούν απελπισμένα να ενώσουν τις εκστάσεις τους... μάταια. Οι αισθήσεις τα συναισθήματα και οι φαντασιώσεις είναι ιδιωτική υπόθεση. Από την οικογένεια μέχρι το έθνος, η κάθε κοινωνική ομάδα, είναι ένα κοινωνικό σύνολο μεμονωμένων κόσμων. Οι περισσότεροι μεμονωμένοι κόσμοι μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους, ώστε να είναι εφικτή η ύπαρξη συμπερασματικής κατανόησης ή ακόμα κι αμοιβαίας ενσυναίσθησης. Το να μπορέσουμε να δούμε τον εαυτό μας όπως τον βλέπουν οι άλλοι είναι εξαιρετικά χρήσιμο. Το ίδιο σημαντικό είναι να καταφέρουμε να δούμε τους άλλους κι απ τη σκοπιά που βλέπουν οι ίδιοι τον εαυτό τους.
Για να επιτύχουμε όμως μια πραγματικά ηρωική έξοδο από το "εγώ" στο "εμείς", δεν αρκούν οι ακροβατικές εγκεφαλικότητες. Απαιτείται σκληρή πνευματική δουλειά. Για να κοινωνήσουμε με το ανθρώπινο πρέπει να πάμε βαθιά και να αντλήσουμε απ τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης. Εκεί τα στερεότυπα οι γενικεύσεις και η χωριστικότητα σβήνουν όπως το όνειρο απ το ξυπνητήρι. Όσο και να διαφέρουμε στην κουλτούρα την εκπαίδευση το IQ και το EQ, τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης είναι κοινά, αν κάποια στιγμή την πορεία της αυτοεκπαίδευσής μας φτάσουμε ως εκεί, αποκτάμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε πραγματικά.
Η στροφή προς τα μέσα, η αυτογνωσία, είναι ο μόνος δρόμος οδηγεί στους "άλλους" και στο ξεπέρασμα της ψευδαίσθησης της μοναχικής ατομικότητας στην οποία μας καταδίκασαν οι ατελείς μας αισθήσεις...
Και ψυχή
ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν
εις ψυχήν
αυτή βλεπτέον:
τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.

Ήτανε καλά παιδιά οι σύντροφοι, δε φωνάζαν
ούτε από τον κάματο ούτε από τη δίψα ούτε από την παγωνιά,
είχανε το φέρσιμο των δέντρων και των κυμάτων
που δέχουνται τον άνεμο και τη βροχή
δέχουνται τη νύχτα και τον ήλιο
χωρίς ν' αλλάζουν μέσα στην αλλαγή....

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

ΦΥΓΗ



Δέν ταν λλη γάπη μας
φευγε ξαναγύριζε κα μς φερνε
να χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
να χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στό πρωινό χορτάρι
να παράξενο κοχύλι πο δοκίμαζε
ν τ ξηγήσει πίμονα ψυχή μας.

γάπη μας δέν ταν λλη ψηλαφοσε
σιγά μέσα στ πράγματα πο μς τριγύριζαν
ν ξηγήσει γιατί δέ θέλουμε ν πεθάνουμε
μ τόσο πάθος.

Κι ν κρατηθήκαμε π λαγόνια κι ν γκαλιάσαμε
μ' λη τη δύναμή μας λλους αχένες
κι ν σμίξαμε τν νάσα μας μ τν νάσα
κείνου το νθρώπου
κι' ν κλείσαμε τ μάτια μας, δέν ταν λλη
μονάχα ατός βαθύτερος καημός ν κρατηθομε
μέσα στ φυγή.
Γ. Σεφέρης


Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Φόβος


Ο Φόβος είναι φυσικό, κοινό συναίσθημα. Όλοι φοβόμαστε.
Το στοίχημα είναι ποιος θα ελέγξει το φόβο και θα τον διαχειριστεί προς όφελός του.
Ο Φόβος είναι το παραισθησιογόνο της εξουσίας, κι η ελπίδα, πως αυτό που φοβάσαι και βλέπεις να συμβαίνει στο διπλανό σου, δεν θα συμβεί σε σένα, ένα από τα συμπτώματά του.
Ο Φόβος είναι εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων, η εξουσία τον χρησιμοποιεί για να
σε παραλύσει και να παραμορφώσει την πραγματικότητα που αρνείσαι να δεις γιατί ελπίζεις.
Δεν υπάρχει ελπίδα χωρίς φόβο, ούτε και φόβος χωρίς ελπίδα.
 Ο δικός μας φόβος μπροστά στην καταστροφή, δεν την αποτρέπει, την επισπεύδει.
Η εποχή της πλαστής ευδαιμονίας μαζί με τις ψευδαισθήσεις της τελείωσε.
Η αποχαυνωμένη από τη συνταγή του life style  κοινωνία, ανήμπορη να αντιδράσει παρακολουθεί από τον αναπηρικό καναπέ τα κατορθώματα του Σουλεϊμάν και… ελπίζει.
 Η Μικροαστική καταστροφή  συντελείται επιτυχώς με τη συνταγή Σοκ και Δέος. Η Υγεία, η Παιδεία, η  Κοινωνική Πρόνοια, θυσιάζονται στο βωμό του «Υγιούς Ανταγωνισμού». Οτιδήποτε «δημόσιο» απαξιώνεται και προκρίνεται το «ιδιωτικό». Η Δημοκρατία μετατρέπεται σε κενό γράμμα. Για να περιγράψουμε το πολίτευμά  μας καταφεύγω στη νεολεξία  και προτείνω τον όρο «Ιδιωτικοκρατία».
Ως πότε θα ιδιωτεύουμε;  Ως πότε θα πότε θα παραμένουμε idiots που τους κυβερνούν οι ιδιώτες και ιδιοτελή συμφέροντά τους;  
Στην τραγωδία που βιώνουμε ο από μηχανής θεός δεν θα παρουσιαστεί με γερανό απ’ έξω. Μέσα μας καθεύδει, σκεπασμένος από  τα συντρίμμια της προστασίας της εργασίας, της συλλογικής μνήμης, της αξιοπρέπειας. Ήρθε η ώρα να τον ξυπνήσουμε για να μαζέψουμε τα κομμάτια μας, για να ξανασταθούμε στα πόδια μας, να βρούμε επί τέλους  τη χαμένη μας αυτοπεποίθηση, υπερηφάνεια και αυτοεκτίμηση. 
Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.   

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Εξωτερικές παραγωγές και Δημόσια Ραδιοτηλεόραση


Γιατί εργάζομαι σε εξωτερική ραδιοφωνική παραγωγή (στην ΕΡΑ)


Συνάδελφοι,

Ένιωσα την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας σε σχέση με το θέμα των εξωτερικών παραγωγών της ΕΡΑ που έχει προκύψει αυτές τις μέρες. Ήθελα να καταθέσω την προσωπική μου οπτική, όπως έχει διαμορφωθεί μέσα στα χρόνια που εργάζομαι στην ΕΡΤ.

Εργάζομαι ως μουσικός παραγωγός στην ΕΡΑ από το 2003 και έχασα τη σύμβαση αορίστου χρόνου του ΠΔ Παυλόπουλου για μερικούς μήνες. Από το 2003 μέχρι το 2010 εργαζόμουν με μπλοκάκι και για το 2010 είχα Σύμβαση Ορισμένου Χρόνου, όπως προέκυψε από την προκήρυξη μέσω ΑΣΕΠ. Η σύμβασή μου έληξε στις αρχές Ιανουαρίου2011 και δεν ανανεώθηκε λόγω της μείωσης κατά 50% των συμβάσεων. Η Ραδιοφωνία βρέθηκε τότε σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή: Ή έπρεπε να να σταματήσουν να λειτουργούν οι ορχήστρες –που σε καμία περίπτωση δεν υφίστανται με λιγότερα όργανα από όσα πρέπει- ή έπρεπε να μην ξαναπροσληφθούν οι μουσικοί παραγωγοί. Θεωρώ πολύ λογικό το ότι επελέγη η δεύτερη λύση. Τον Ιανουάριο προσελήφθησαν μόνο τέσσερις μουσικοί παραγωγοί, όλοι ΑΜΕΑ, πράγμα που επίσης θεωρώ δίκαιο.

Με το μπλοκάκι να μην επιτρέπεται πλέον λόγω του νόμου Ραγκούση και τις ΣΟΧ συμπληρωμένες με τον τρόπο που ανέφερα, η μόνη διέξοδος που υπήρχε για τον εμπλουτισμό του προγράμματος της Ραδιοφωνίας, ήταν η προκήρυξη αγοράς προγράμματος που έγινε τον Μάρτιο, με τα προγράμματα που επελέγησαν να ξεκινούν τον προηγούμενο Ιούνιο ως εξωτερικές παραγωγές μέσω εταιρειών.

Με το συγκεκριμένο καθεστώς, τα πράγματα είναι παράξενα. Αυτή τη στιγμή τυπικά δεν έχω σχέση με την ΕΡΤ, δεν έχω άδεια και αν λείψω ή δεν θα πληρωθώ ή θα πρέπει να έχω ηχογραφήσει σε studio έξω, πράγμα που κοστίζει 30 ευρώ την ώρα.

Ως προς το οικονομικό σκέλος, είναι αλήθεια ότι η ΕΡΤ επιβαρύνεται περισσότερο σε σχέση με τις  ΣΟΧ ή σε σχέση με τα μπλοκάκια. Τα χρήματα όμως που φθάνουν σε μένα είναι 1082, 06 ευρώ τον μήνα, όπως έχει δημοσιευθεί στο e-tetradio (παραθέτω το link:http://www.e-tetradio.gr/ar7442el_oimisthoitwnsymvasioyxwntisert.html). Αναλυτική κατάσταση του πώς προκύπτει αυτό το ποσό έχει δοθεί επίσημα από την ΕΡΑ στη Διοίκηση και την ΠΟΣΠΕΡΤ. Αυτά τα χρήματα αναλογούν σε 3 ώρες καθημερινού onair προγράμματος (8 με 10 στο Τρίτο Πρόγραμμα και 1 με 2 στο Δεύτερο Πρόγραμμα). Κάνω δηλαδή κανονικό ωράριο καθημερινά 8 με 2 και παίρνω κατά 20 ευρώ λιγότερα χρήματα από όσα έπαιρνα με τη σύμβαση ορισμένου χρόνου. Επιπλέον, αντί για 12 μήνες λόγω καθυστερήσεων από την προηγούμενη Διοίκηση, δουλεύω 6 μέσα στο 2012.

Παρακαλώ συνυπολογίστε ότι για να λείψω 10 ημέρες μέσα στο εξάμηνο, πρέπει να ηχογραφήσω σε studio τις εκπομπές που θα παιχτούν στο διάστημα αυτό. Αν θεωρήσουμε ότι είμαι αρκετά καλός ώστε να χρειάζομαι μία ώρα ηχογράφησης για κάθε μία ώρα εκπομπής που παίζεται στον αέρα, για τις 10 ημέρες χρειάζομαι 30 ώρες ηχογράφησης. Αυτές κοστίζουν 30x30= 900 ευρώ, δηλαδή σχεδόν ένα μηνιάτικο.

Αλήθεια, τα βγάζει κανείς τόσο εύκολα πέρα με περίπου (λόγω εξωτερικών ηχογραφήσεων και συμμετοχής στις δίκαιες απεργίες των εργαζομένων) 5000 ευρώ μέσα σε ένα χρόνο;

Ένα επιχείρημα που έχει συζητηθεί πολύ είναι αυτό που λέει ότι λόγω της ύπαρξης εξωτερικών παραγωγών δεν χρησιμοποιείται το αορίστου χρόνου προσωπικό της ΕΡΑ. Μιλώντας μόνο για τους μουσικούς παραγωγούς, καθώς δεν γνωρίζω τι συμβαίνει σε άλλες ειδικότητες, είναι πάμπολλες οι φορές που η ΠΟΣΠΕΡΤ έχει αναφερθεί στην έλλειψη προσωπικού και όχι στο πλεόνασμά του. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι το Τρίτο Πρόγραμμα έχει μόνο επτά (7) μουσικούς παραγωγούς που καλύπτουν την Κλασική Μουσική και έχει ανάγκη από 24ωρο πρόγραμμα, 7 ημέρες την εβδομάδα.

Στο βαθμό που δεν υπήρχε καμία δυνατότητα πρόσληψης προσωπικού με ΣΟΧ ή μπλοκάκι, το καθεστώς των εταιρειών ήταν η μοναδική λύση για να παρουσιάζει η ΕΡΑ πλήρες πρόγραμμα.

Με δεδομένες τις ανάγκες της ΕΡΑ, το σταμάτημα των εξωτερικών παραγωγών αυτή τη στιγμή θα έφερνε μεγάλες ελλείψεις στο πρόγραμμα αλλά και θα καταδίκαζε πολλούς ανθρώπους στην ανεργία.

Ως παραγωγός μουσικών εκπομπών της ΕΡΑ θα ήθελα να εργάζομαι μόνο αν το αποτέλεσμα που παράγω κρίνεται ως απόλυτα ικανοποιητικό. Στην περίπτωση αυτή, θα προτιμούσα να εργάζομαι σε καθεστώς minimum σιγουριάς για το αύριοκαι με ανθρώπινες συνθήκες. Θα προτιμούσα λοιπόν να εργάζομαι με Σύμβαση Αορίστου Χρόνου. Αν αυτό δεν ήταν δυνατόν, με Σύμβαση Ορισμένου Χρόνου που να ανανεώνεται χωρίς χρονικούς περιορισμούς και πάντα με βάση τα κριτήρια του ΑΣΕΠ και της απόδοσής μου. Δεν θα προτιμούσα το μπλοκάκι ούτε το να εργάζομαι μέσω εταιρείας. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα ήθελα να είμαι άνεργος.

Ας παλέψουμε όλοι μαζί για την πιο δίκαιη λύση, ας παράξουμε όλοι μαζί απερίσπαστοι το καλύτερο δυνατό ραδιοφωνικό αποτέλεσμα.


Με εκτίμηση,

Γιώργος Φλωράκης
Δεύτερο & Τρίτο Πρόγραμμα ΕΡΑ

1 σχόλιο:


  1. Συνάδελφε,
    Κατανοώ απόλυτα τη θέση σου και συμφωνώ με τα περισσότερα επιχειρήματα που παραθέτεις στην επιστολή σου.
    Ναι, είναι αλήθεια πως από την περσινή «σφαγή των αμνών» - συμβασιούχων, η ραδιοφωνία ήταν η πλέον αδικημένη, πως κανείς δεν θέλει να είναι άνεργος, και πως τέλος, όλοι μαζί επιβάλλεται να αγωνιστούμε για μια δικαιότερη λύση, που και τις θέσεις εργασίας, και την ύπαρξη των ποιοτικών προγραμμάτων της ΕΡΑ θα διασφαλίζει, και δεν θα δημιουργεί εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων.
    Εργάζομαι στην ΕΡΤ από τον Γενάρη του 1984 και για 22 χρόνια, ως το 2006, υπέγραφα τρίμηνες συμβάσεις έργου. Γνωρίζω λοιπόν από πρώτο χέρι τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο «μπλοκάκιας».
    Το καθεστώς των εξωτερικών παραγωγών στη Ραδιοφωνία, που προκρίνεται ως μονόδρομος για να ξεπεραστούν τα προβλήματα που δημιούργησαν οι, εκ του προχείρου ή εκ του πονηρού, νομοθετικές ρυθμίσεις, οδηγεί κατευθείαν στην ιδιωτικοποίηση.
    Η συγκεκριμένη πρακτική που υιοθετείται και είναι πολιτική επιλογή νεοφιλελεύθερης κοπής, υποβιβάζει τη Γενική Διεύθυνση της Δημόσιας Ραδιοφωνίας, μετατρέποντάς την σε dealer που μοιράζει τη στημένη τράπουλα με τις εργολαβίες, σε ιδιωτικές εταιρείες.
    Το «παιχνίδι» είναι στημένο από το νομοθετικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί, και πολύ σύντομα, με τις μειώσεις που γίνονται στο δυναμικό της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, θα γίνουμε θεατές της παράδοσης ολόκληρων προγραμμάτων σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα νοικιάζουν μπλοκάκηδες κάθε ειδικότητας και θα κάνουν τις δουλειές τους χρησιμοποιώντας τα Studio, τον εξοπλισμό και το όνομα της δημόσιας ΕΡΤ, για να εξυπηρετούν ιδιωτικά συμφέροντα.
    Στον αγώνα λοιπόν για τη διατήρηση και περαιτέρω βελτίωση της ΕΡΤ, ως Δημοσίου φορέα ας είμαστε συναγωνιστές. Γιατί η μετατροπή της ΕΡΤ σε «Ελεύθερη(;) Οικονομική Ζώνη είναι τεράστιο θέμα που ξεπερνά και τα οποιαδήποτε ατομικά δίκια και συμφέροντα.
    Γιώργος Παπαζαχαρίου.
    Δημοσιογράφος ΕΡΑ. 

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Ύπαρξη


Ύπαρξη ονομάζεται η κατάσταση ενός όντος που δηλώνει το ρήμα υπάρχω. Η ύπαρξη έχει γίνει αντικείμενο της φιλοσοφίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ενώ θεωρείται συχνά μία από τις πιο σημαντικές έννοιες που συνδέονται με το νόημα της ζωής. Χρησιμοποιείται όμως και σε όλες σχεδόν τις επιστήμες και στην καθημερινή ζωή, για να δηλώσει κάτι το οποίο κάποια χρονική περίοδο κάπου χρειάζεται να υπάρχει υπόψιν, χωρίς αυτή η σκέψη να συνοδεύεται απαραίτητα από φιλοσοφικές διαθέσεις.
Η ετυμολογία της λέξης "ύπαρξη" δηλώνει την καταγωγή της όποιας μορφής από την ίδια την αρχή των πάντων, δηλαδή τον Λόγο. Υπάρχω σημαίνει είμαι υπό μίας αρχής. Το "υπό" σηματοδοτεί την υποταγή στην τάξη του Λόγου, όχι την υποταγή σε μία ανώτερη τάξη πραγμάτων, αλλά στην πραγματικότητα της ίδιας της τάξης των πραγμάτων.
 Λέμε "υπάρχω" (στην ενεργητική φωνή) και όχι "υπάρχομαι" (στην παθητική) είναι γιατί το ρήμα της ύπαρξης μάς καλεί σε ενέργεια ταύτισης κι όχι σε πάθηση υποταγής, μας παρακινεί σε συνάντηση με την Αρχή, μας άγει στην καταγωγή μας.
Ο υπαρξισμός ως ρεύμα είναι μια από τις φιλοσοφικές επαναστάσεις του εικοστού αιώνα. Οι απολογητές του αμφισβητούσαν την εγκυρότητα όλων των θεωριών και συστημάτων που είχαν διαμορφωθεί στο πλαίσιο της παραδοσιακής φιλοσοφίας και εισηγούνταν, βασιζόμενοι στο cogito του Καρτέσιου, ένα νέο ξεκίνημα με βάση τις δικές τους απόψεις.
Το ευρύτερο πλαίσιο του φιλοσοφικού ενδιαφέροντος του υπαρξισμού δεν ήταν πράγματα, ιδέες ή έννοιες αλλά ο άνθρωπος ως μοναδική και ανεπανάληπτη ύπαρξη.
Υπαρξιστές όπως ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ και Αλμπέρ Καμύ ασχολήθηκαν με όλες τις παραμέτρους των καταστάσεων του ανθρώπου, μεταξύ των οποίων και αυτή της απόλυτης ελευθερίας.

    Από που και γιατί. Καθημερινά (Δευτέρα -Παρασκευή 10 και 55, και 18 και 55 ) Από τις συχνότητες της ΝΕΤ FM, 105,8 και 91.6 και από τη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Αισθητική


Το ωραίο είναι ουδέτερο του επιθέτου ωραίος
Είναι αυτό που προκαλεί αγαλλίαση, ευχαρίστηση, θαυμασμό, αναγνώριση. 
Η κοινή ελληνική λέξη για το όμορφος ήταν "ωραίος", ένα επίθετο το οποίο ετυμολογικά προέρχεται από την λέξη "ώρα". Ωραίος είναι στην αρχαία Ελληνική αυτός που παρουσιάζεται την σωστή στιγμή, ο έγκαιρος. Μεταφορικά ο πρόσφορος, ο κατάλληλος, ο ώριμος για κάτι, αυτός που βρίσκεται την ακμή του, σε αντίθεση προς το άωρος - άγουρος
Στη νέα Ελληνική είναι ό όμορφος, ο ευειδής.
Ο Σωκράτης πίστευε ότι το καλόν, το ωραίο, συμπίπτει με το αγαθόν, κι αυτά με τη σειρά τους συμπίπτουν με το ωφέλιμον. Δηλαδή για τον Σωκράτη, η Αισθητική (το καλόν, το κάλλος) και η Ηθική (το αγαθόν) δεν είναι παρά οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος: της ωφελιμότητας. Χιλιάδες χρόνια αργότερα, ο μεγάλος γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε, διακηρύττει την Αισθητική ως την Ηθική του μέλλοντος, αποτελώντας έτσι προέκταση της σωκρατικής σκέψης.
Στην κρίση που βιώνουμε σήμερα αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον η άποψη του Νίτσε, καθώς αποτελεί κοινή διαπίστωση πως και το ηθικό και το αισθητικό έλλειμμα της κοινωνίας ήταν και παραμένει τεράστιο.
Το έλλειμμα αισθητικής παιδείας και αντίληψης μας κάνει ακόμη περισσότερο φτωχούς και ευάλωτους στις απλουστεύσεις, τα στερεότυπα, τον ωφελιμισμό, τη μισαλλοδοξία και τον κοινωνικό κανιβαλισμό.
Το ωραίο δεν το διακρίνουν όλοι με την ίδια ευκολία, κάποιοι δεν το διακρίνουν καθόλου, περνάει μπροστά απ τα μάτια τους και χάνεται καθώς το μπερδεύουν με την επιθυμία, που ευνουχίζει την αισθητική αγαλλίαση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ιστοριούλα του μεγάλου Ινδού ποιητή Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ για δύο άνδρες,  που ένα απόγευμα βρέθηκαν σε μια βάρκα στον Γάγγη και καθώς έλαμναν στα ήσυχα νερά του , ανάμεσα στις καταπράσινες όχθες, την ώρα της δύσης, μπροστά τους πετάχτηκε ένα ψάρι που φωτίστηκε και αντανάκλασε μ' όλα τα χρώματα απ την τελευταία αχτίδα του ήλιου που έφευγε. Ο ένας  το είδε σαν τον χαιρετισμό στη συνάντηση του υγρού στοιχείου με το φως. Αισθάνθηκε πληρότητα αγαλλίαση κι ευγνωμοσύνη. Ο άλλος είδε το ψάρι στο τηγάνι του. –«Πω Πω μια ψαρούκλα!» αναφώνησε και του τρεξαν τα σάλια. Τον κακομοίρη! Αισθάνθηκε μια ακόμη επιθυμία, ένα κενό στο στομάχι και υπερέκκριση των σιελογόνων αδένων.
  
      Από που και γιατί. Καθημερινά από τις συχνότητες του ΠΡΩΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ 105,8 και 91.6  στις 8 παρά 5 και  στις 17 και 55

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Περί απείρου


Τι θα σήμαινε για εμάς τους θνητούς το να ζούμε για πάντα; Ποια είναι η φύση ενός άπειρου συνόλου;
 Μπορούμε να κάνουμε λόγο για μικρά και για μεγάλα άπειρα; Άραγε, το Σύμπαν θα υπάρχει αιωνίως;
Το σύµπαν είναι περιορισμένο; έχει αρχή; θα έχει τέλος; ποια η δοµή του µικρόκοσµου; υπάρχει όριο στη διαιρετότητα των υλικών αντικειμένων;
Η εµπειρία από µόνη της δεν μπορούσε να δώσει απάντηση κι έτσι το ζήτηµα, αν υπάρχει όριο στη διαιρετότητα των υλικών αντικειμένων, μετατοπίστηκε από την περιοχή της εµπειρίας στο χώρο των μαθηματικών και της φιλοσοφίας.
Σε ένα άπειρο Σύμπαν μπορεί να συμβεί οτιδήποτε; Άραγε, ο Θεός είναι     
άπειρος; Και αν ναι, δεν πρέπει να είναι «πιο μεγάλος» από τα εγκόσμια άπειρα,     
όπως είναι ο ανεξάντλητος κατάλογος των θετικών αριθμών;
Η έννοια του απείρου από το στερητικό άλφα και το πέρας που σημαίνει τέλος,
είναι τόσο αρχαία, όσο και η Φιλοσοφία. Οι  Ίωνες φιλόσοφοι ήταν οι πρώτοι που προσπάθησαν να το προσδιορίσουν. Στη φιλοσοφία του Αναξίμανδρου είναι το απέραντο και χωρίς όρια πρωταρχικό στοιχείο. Η προσέγγιση αυτή του Αναξίμανδρου  ήταν σημαντικότατο βήμα προόδου για την εξέλιξη της έννοιας της ύλης όταν τη συγκρίνουμε με τις επικρατούσες θεωρίες της εποχής του.
 Το “άπειρο” ανέκαθεν προξενούσε και προξενεί αρκετές δυσκολίες και προβλήματα στον καθορισμό του όπως και στην κατανόησή του. Με την έννοια “άπειρο” εννοούμε συνήθως κάτι το οποίο αντίκειται στο πεπερασμένο, κάτι χωρίς πέρας, κάτι έξω από το οποίο δεν υπάρχει τίποτα, κάτι το οποίο δεν επιδέχεται περαιτέρω αύξηση. Σε τελική ανάλυση κάτι που αδυνατούμε να βιώσουμε, να έχουμε την εμπειρία του με τα πεπερασμένα εργαλεία των αισθήσεων. Κι εδώ συναντάμε την ταύτιση του απείρου με τον Θεό. 
Οι έννοιες του απείρως μεγάλου και του απείρως μικρού είναι έννοιες αφηρημένες πού όμως αντανακλούν πραγματικές σχέσεις του κόσμου. Το περιεχόμενο, υπόσταση του απείρως μεγάλου είναι η απεραντοσύνη της ύλης μέσα στο χώρο και στο χρόνο, είναι η άπειρη ποικιλία των πραγμάτων και των ιδιοτήτων τους. Το απειροελάχιστο, ενυπάρχει στα απειροελάχιστα σωμάτια που αποτελούν την ύλη. Η έννοια του πεπερασμένου εκφράζει τον περιορισμό των πραγμάτων , των φαινομένων και των συγκεκριμένων διαδικασιών μέσα στο χώρο και το χρόνο. Η έννοια του απείρου σημαίνει τον απεριόριστο χαρακτήρα της ύλης μέσα στο χώρο και στο χρόνο. Το άπειρο και τα πεπερασμένο είναι λοιπόν αντιθέσεις που κατανοούνται μόνο συνδεδεμένα το ένα με το άλλο, και σε αμοιβαία αλληλεξάρτηση.

Από που και γιατί. Καθημερινά (Δευτέρα -Παρασκευή 10 και 55, και 18 και 55 ) Από τις συχνότητες της ΝΕΤ FM, 105,8 και 91.6 και από τη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Χάος και Έρωτας

  Στην Θεογονία του Ησιόδου Χάος, είναι  η προσωποποίηση του πρώτου από τα αρχέγονα θεϊκά στοιχεία . Το χάος είναι η φυσική  κατάσταση των πραγμάτων. Ο Ησίοδος αφού ευχαριστεί τις Μούσες για την έμπνευση που του έδωσαν, εξηγεί πως αφού εμφανίστηκε το Χάος, γέννησε την πρώτη θεϊκή Τριάδα, την Γαία,  δηλαδή την ύλη, τον Τάρταρο δηλαδή τον χρόνο, και τον Έρωτα, δηλαδή τη δημιουργία.
Η λέξη χάος ετυμολογείται πιθανόν από τη ρίζα ΧΑΥ ή ΧΑF, που σημαίνει το χάσμα αλλά όχι κάτι που είναι εντελώς κενό. Ο Ορφέας δίδασκε ότι το Χάος δεν είναι τόπος αλλά η άπειρη και γεμάτη αιτία του κόσμου, και το ονόμαζε χάσμα πελώριο χωρίς τέλος ούτε πυθμένα ούτε βάση. Αυτό το χάσμα γεννά και ορίζει τον έρωτα. Το Χάος, ορίζει  χάσμα και όχι, αταξία.
Η Διοτίμα, στο συμπόσιο του Πλάτωνα ορίζει τον έρωτα ως ένδεια. Όσο οι ενδιαφερόμενοι παραμένουν ενδεείς - δηλαδή υπάρχει ακόμα κάποιο ανεκπλήρωτο κενό, κάποια ανεκπλήρωτη κατάκτηση – τόσο διαρκεί και η και ερωτική τους δυναμική. Όταν όμως το ζευγάρι έχει πλήρως χαρτογραφηθεί, τότε ο έρωτας εκλείπει.
 Στο χάος του Αναξαγόρα ο νούς διασπά, χωρίζει τη χαοτική ενότητα και επιβάλλει την τάξη. Το Χάος του Ησίοδου δεν είναι όμοιο με  εκείνο του Αναξαγόρα που διακοσμήθηκε από το Νου.
Η ανάμνηση της ενότητας τροφοδοτεί τον έρωτα, το χάος τον ορίζει.
 Εφόσον ο νους βάζει τάξη, ο Έρωτας συμμαχεί με το χάος. Συμμαχεί με τον γεννήτορά του.
Το να παραδίδεται κανείς στον Έρωτα δεν σημαίνει ότι παραδίδεται ο ένας στον άλλο, αλλά ότι βρίσκει στον έρωτα το πλησιέστερο ομοιότυπό του. "Ο Έρωτας κι ο θάνατος ισοσκελίζουν τη ζυγαριά της ύπαρξης" σημειώνει ο Καραγάτσης στο Αμρι Α Μούγκου"
Έρωτας: "πόθος για την παλιά ενότητα", λέει ο Πλάτων, που δεν είναι τόσο ενότητα με τον "άλλο", διότι πριν από τους "άλλους" που είναι έξω από μας και στους οποίους απευθύνεται ο έρωτας, ο "άλλος" κατοικεί μέσα μας, ή κατοικούμε μέσα του είναι αυτό από το οποίο αποχωριστήκαμε για να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε την ιστορία μας. Είναι η στιγμή που παίζουμε κορώνα- γράμματα την ισχυρότερη σιγουριά μας, τη ψευδαίσθηση της ατομικότητας. Αλλά το μη-ιστορικό θεμέλιο, απ' όπου ξεκίνησε η ιστορία μας, συνεχίζει να μας διακατέχει σαν τραγικό αίνιγμα. Στο σημείο αυτό ο Πλάτων βλέπει καλύτερα από τον Φρόιντ. Το αίνιγμα υπάρχει όχι επειδή είναι υποσυνείδητο, αλλά επειδή δεν έχει λύση. Όποιος αγγίζει αυτό το αίνιγμα μαγεύεται κι έτσι αρχίζει μια σταδιακή παράδοση, η οποία επιτρέπει απλώς την επισήμανσή του. 

Από που και γιατί. Καθημερινά (Δευτέρα -Παρασκευή 10 και 55, και 18 και 55 ) Από τις συχνότητες της ΝΕΤ FM, 105,8 και 91.6 και από τη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.


Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΙΔΙΩΤΙΚΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΙΔΙΩΤΙΚΟΑΡΧΙΑ; Τι λέει η Ακαδημία;



ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ: Ένα ταξίδι στις ρίζες λέξεων εκφράσεων. Μια παραγωγή της ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. Δευτέρα με Παρασκευή στις 10 και 56 και στις 19 και 55 από το ραδιόφωνο της ΝΕΤ 105,8 ΚΑΙ 91,6.


Οι έννοιες του δημόσιου και του ιδιωτικού, βρίσκονται στο προσκήνιο τελευταία και μάλιστα με μια ιδιότυπη μεροληψία που αποθεώνει ό,τι το ιδιωτικό και απαξιώνει κάθε τι δημόσιο.  
Ιδιώτη στην αρχαία Ελλάδα αποκαλούσαν αυτόν τον οποίο δεν συμμετείχε στα κοινά της πόλης, δεν έπαιρνε μέρος στις Συνελεύσεις ούτε αναλάμβανε αξιώματα όπως όφειλε κάθε Έλληνας πολίτης. Για τον Αρχαίο Έλληνα το να μην παραβρεθείς ήταν οκνηρία. Πρώτα ήσουν μέλος του κοινωνικού συνόλου και μετά άτομο. Κύριο μέλημά σου ήταν να ενδιαφέρεσαι για την κοινωνία. Μάλιστα όποιον δεν συμμετείχε του αφαιρούσαν τα πολιτικά δικαιώματα [κοινωνικός θάνατος δηλαδή],ακολουθούσε κατάσχεση της περιουσίας και τέλος η εξορία.   Ιδιώτης σήμερα είναι αυτός που δεν ασκεί δημόσιο λειτούργημα ή δεν είναι δημόσιος ή κρατικός υπάλληλος. Και τέλος με την επιστημονική (ιατρική) έννοια του όρου  σημαίνει αυτόν που πάσχει από ιδιωτεία, είναι δηλαδή πνευματικά ανάπηρος, ηλίθιος.
Η λέξη προέρχεται από το επίθετο της αρχαίας Ελληνικής  ίδιος (=ατομικός) και την παραγωγική κατάληξη –ώτης.
Στον αντίποδα δημόσιος είναι αυτός που ανήκει στο δήμο, στον λαό, στην κοινότητα, ο κρατικός, ο κοινός.

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Καθάρματα,συμμορίες και τσογλάνια.


ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ: Ένα ταξίδι στις ρίζες λέξεων εκφράσεων. Μια παραγωγή της ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Δευτέρα με Παρασκευή στις 10 και 56 και στις 19 και 55 από το ραδιόφωνο της ΝΕΤ 105,8 ΚΑΙ 91,6.



Η λέξη κάθαρμα σήμερα σημάνει ανάξιος, τιποτένιος, ελεεινός.  Η αρχική σημασία της λέξης κάθαρμα, ήταν « το μολυσμένο αντικείμενο που πετάγεται μετά τον καθαρμό, το απόβλητο».Στην αρχαιότητα, όταν ερχόταν κάποια θανάσιμη επιδημική ασθένεια  το απέδιδαν σε οργή των θεών. Για να τους εξευμενίσουν και  να επέλθει ΚΑΘΑΡΣΗ, οι ιερείς παρελάμβαναν από τη φυλακή έναν καταδικασμένο σε θάνατο, τον οδηγούσαν τελετουργικά σε μια άκρη της πόλης και τον θυσίαζαν. Τον κατάδικο αυτό τον ονόμαζαν «κάθαρμα». Σύμφωνα με την πρώτη σημασία της λέξης είναι άστοχο να αποκαλούμε καθάρματα, όλα αυτά τα άτομα που κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας και ρυπαίνουν τη δημόσια ζωή, εφ όσον δεν έχουν ακόμη αποβληθεί και έχουν βήμα για να εκστομίζουν τα μισαλλόδοξα στερεότυπά τους, να βρίζουν, να λοιδορούν και να απειλούν. Είναι ενεργεία ρυπογόνοι φορείς και αν η κοινωνία, εν μέσω αυτής της κρίσης, θέλει να ανασυνταχθεί και να προχωρήσει οφείλει να τους αντιμετωπίσει και να τους αποβάλλει ως καθάρματα.
Τα καθάρματα σήμερα έχουν συστήσει συμμορία
   Συμμορία είναι ένα σύνολο που προβαίνει σε εγκληματικές πράξεις, κατά τρόπο  απόλυτα οργανωμένο. Η λέξη προέρχεται από την πρόθεση (συν-) και τη λ. μόρα (στρατιωτική μονάδα). Αρχικώς, η λέξη αναφερόταν σε φορολογική τάξη των αρχαίων Αθηναίων ή σε στρατιωτική υποδιαίρεση, αλλά αργότερα απέκτησε τη σημερινή σημασία.
Για το νεαρότερης ηλικίας άτομο που συμμετέχει σε  συμμορίες και γενικότερα έχει αντικοινωνική συμπεριφορά, χρησιμοποιούμε τη λέξη τσογλάνι, που είναι τουρκικής προέλευσης, από το (iç = εσωτερικό, oğlan = αγόρι). Τα εσωτερικά αγόρια την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν αυτά που απάρτιζαν το αρσενικό χαρέμι του σουλτάνου και ζούσαν στο Εντερούν (Enderûn). Η λέξη, παρότι φαίνεται ως περσική, αντιστοιχεί προς την Ελληνική «ενδότερα». Εννοιολογικά σημαίνει ακριβώς ό,τι και το Χαρέμι. Ουσιαστικά επρόκειτο για ένα χώρο απαγορευμένο στους υπόλοιπους, όπου αντί για γυναίκες υπάρχουν άντρες.

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Γιατί κε Τατσόπουλε;




Έπεσα χτες πάνω στον Ευαγγελάτο και ρίχνοντας μια ματιά στο πάνελ, αποφάσισα να μείνω, όπως πολλοί άλλοι υποθέτω, μιας και η σύνθεση – φάκα δεν άφηνε κανένα περιθώριο αμφιβολίας για το τι επρόκειτο να διαδραματιστεί.
Η πρωταγωνίστρια του "βλάσφημου έργου", που αποχώρησε κάποια στιγμή, μια δημοσιογράφος του Σκάι, ένας βουλευτής της Χρυσής Αυγής, κι ένας βουλευτής του ΣυΡιζΑ… και πάπαλα!
Το σκηνικό του Ευαγγελάτου εξασφάλιζε, ένταση και χυδαιότητα -άρα τηλεθέαση- και βέβαια ήταν στημένο πάνω στο concept του Δένδια για «τα δύο άκρα» που συναντώνται και στην προκειμένη περίπτωση αλληλοβρίζονται, ως παραθυρόσκυλα, στην τηλεοπτική αρένα.
Γιατί κε Τατσόπουλε δεχθήκατε αυτόν το ρόλο;http://www.youtube.com/watch?v=Uqj5WpHymL8

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ: Σχετικά με την απαράδεκτη πολιτική, που προκαλεί φαινόμενα χειραγώγησης, αναξιοκρατία και γενικευμένη απαξίωση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης




ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ
08-10-2012
Προς τον Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ κ. Σίμο Κεδίκογλου

Θέμα: Σχετικά με την απαράδεκτη πολιτική, που προκαλεί φαινόμενα χειραγώγησης, αναξιοκρατία και γενικευμένη απαξίωση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης

Σε πλήρη αντίθεση, με όσα δημοσίως έχετε υποστηρίξει και με όσα δεσμευτήκατε εσείς και η νέα ηγεσία της ΕΡΤ στη σχετική ακρόαση της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής, υπάρχουν σοβαρές εξελίξεις που κατατείνουν τόσο στην απαξίωση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, όσο και στην ευθεία χειραγώγηση του ενημερωτικού και ειδησεογραφικού τομέα της από τη μνημονιακή τρικομματική κυβέρνηση.
            Τα γεγονότα συνιστούν, δυστυχώς, αψευδείς μαρτυρίες για την ακολουθούμενη πολιτική και για τις δραματικές συνέπειες τόσο στην ποιότητα και το κύρος του προγράμματος της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης όσο και για τις εργασιακές σχέσεις, την αξιοποίηση και την εξασφάλιση μέσα σε συνθήκες κρίσης του ικανότατου, κατά κοινή ομολογία, προσωπικού της ΕΡΤ. Ήταν προφανώς σε γνώση των πολιτικών και των λοιπών αρμοδίων η πρωτοφανής υπεξαίρεση του 25% του ανταποδοτικού τέλους, που συνιστά μείωση κατά 75 εκ. ευρώ ετησίως.  Σε αυτό το περιβάλλον μάλιστα έγινε ένα όργιο προσλήψεων με παχυλούς μισθούς, κι ενώ ήδη είχαν διώξει 350 χαμηλά αμειβόμενους και σκληρά εργαζόμενους συμβασιούχους της ΕΡΤ.
            Αυτή καθεαυτή η διοίκηση και η στελέχωση της ΕΡΤ αποτελεί μνημείο μη αξιοκρατικής διαδικασίας στο βαθμό που ολοκληρώθηκε μέσω της «μοιρασιάς» των πόστων ανάμεσα στα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης.
            Ως συμπλήρωμα, αλλά και ως φυσικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας νοοτροπίας «ιδιοκτησίας» και χειραγώγησης της ΕΡΤ από την παρούσα κυβέρνηση, είναι σε όλους φανερή η απολύτως μεροληπτική υπέρ των μνημονιακών πολιτικών κάλυψη της ειδησεογραφίας και των πάσης φύσεως ενημερωτικών εκπομπών.

Για όλα τα παραπάνω ερωτάται ο κ. Υπουργός:
  1. Αν πρόκειται να λάβει και ποια μέτρα για την αποκατάσταση της αξιοκρατίας και την αναβάθμιση και αξιοποίηση του άξιου δυναμικού της ΕΡΤ Α.Ε.,
  2. Ποια μέτρα και ποια πολιτική θα αναληφθούν, έτσι ώστε η δημόσια ραδιοτηλεόραση να παίξει τον πραγματικό ρόλο της μέσα σε ένα περιβάλλον άκρως προνομιακό για τα διαπλεκόμενα ιδιωτικά ΜΜΕ και μέσα σε μια πολιτική συγκυρία που ο λαός μας υφίσταται πολλαπλά δεινά και η ενημέρωση μέσα από τους κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας αναδεικνύεται σε πρωταρχική ανάγκη αλλά και υποχρέωση προς τους πολίτες.

Ο Βουλευτής Α’ Αθηνών


Νίκος Βούτσης

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012


ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Ένα ταξίδι στις ρίζες λέξεων εκφράσεων. Μια παραγωγή της ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Δευτέρα με Παρασκευή στις 10 και 56 και στις 19 και 55 από το ραδιόφωνο της ΝΕΤ 105,8 ΚΑΙ 91,6


Νερό
«Μὴν ἀμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Τὸ μέλλον μας θὰ ἔχει πολὺ ξηρασία.» μας προειδοποιούσε ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός πριν από σαράντα χρόνια…
Το νερό είναι η περισσότερο διαδεδομένη χημική ένωση στην επιφάνεια της Γης, καλύπτοντας το 70,9% του πλανήτη. απαντάται και στις τρεις κοινές καταστάσεις της ύλης : στερεή ως πάγος και χιόνι, υγρή (νερό πηγών, ποταμών, θαλασσών) και αέρια (υδρατμοί στην ατμόσφαιρα), ενώ συνήθως με μορφή πάγου υπάρχει και σε άλλους πλανήτες (και δορυφόρους) του ηλιακού συστήματος. Είναι απαραίτητο σε όλες τις γνωστές μορφές ζωής στον πλανήτη μας. Οι άνθρωποι και τα ζώα έχουν στο σώμα τους 55-78% νερό (κατά βάρος), ενώ φθάνει μέχρι και το 90% εκείνου των κυττάρων.
To δημώδες όνομα νερό είναι ουσιαστικοποιημένο ουδετερο αρχαιου επιθέτου και προέρχεται από τη βυζαντινή φράση νεαρόν ύδωρ το οποίο σήμαινε φρέσκο τρεχούμενο ύδωρ , η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την αρχαία ελληνική φράση νήρον ύδωρ για το νερό. Από την επίσημη ονομασία ύδωρ έχουν προκύψει όλοι οι σχετικοί επιστημονικοί όροι, μεταξύ των οποίων και χημικοί, που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα, όπως ένυδρο άλας, υδρογόνο (αυτό που γεννάει νερό), ενυδάτωση, αφυδάτωση και υδρόλυση, υδάτινος, υδατοκαλλιέργεια, υδατογραφία, υδατοκομία, υδατοσφαίριση, υδρατμός, υδραυλική.
Πάρα πολλές είναι και οι ιδιωματικές και παροιμιακές φράσεις στις οποίες πρωταγωνιστεί το νερό, θα αναφέρω μερικές από τις πιο συχνά χρησιμοποιούμενες , παραλείποντας αρκετές μιας κι χρόνος μας είναι περιορισμένος και
σηκώνει πολύ νερό η κουβέντα.
ρίχνω νερό στο κρασί μου λέμε όταν συμβιβαζόμαστε.
δεν δίνει του αγγέλου του νερό κι από την πέτρα βγάζει νερό, ο φιλάργυρος,
είναι του γλυκού νερού, αυτός που έχει την ιδιότητα, η τον τίτλο αλλά δεν έχει τα βιώματα και προσόντα να την υποστηρίξει, πιο χαρακτηριστική ολόκληρη η φράση: Καπετάνιος του γλυκού νερού.
πήγε στη βρύση και νερό δεν ήπιε, αυτός που την τελευταία στιγμή απέτυχε να ολοκληρώσει το έργο του, το έμαθε νεράκι, ο μελετηρός, πίνω νερό στ’ όνομα αυτού που πραγματικά εκτιμώ, μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό, τα δίδυμα. σαν τα κρύα τα νερά, η νεαρά της διπλανής πόρτας. ήπιε το αμίλητο νερό, αυτός που αρνείται να δώσει οποιαδήποτε πληροφορία, έβαλε το νερό στ' αυλάκι, αυτός που επιδέξια χειρίστηκε μια κατάσταση. Ενώ αντίθετα έκανε μια τρύπα στο νερό ,αυτός που παρά τις προσπάθειές του, δεν κατάφερε τίποτα. Τέλος γιατί κι ο χρόνος μας πιέζει, τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα, ο καινοτόμος,

ο νεωτεριστής, ο επαναστάτης

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Bertolt Brecht, “Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι”, μετφρ. Πέτρος Μάρκαρης


Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, ρώτησε τον κ.Κ η κορούλα της οικονόμας του, θα φέρονταν τότε πιο καλά στα μικρά ψαράκια; Σίγουρα, αποκρίθηκε εκείνος. “Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έχτιζαν για τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα τεράστια κλουβιά και θα έβαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτά καθώς και ζωντανά. Θα φρόντιζαν τα κλουβιά να ‘χουν πάντα καθαρό νερό και γενικά θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιείνης. Όταν λογουχάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει πριν την ώρα του.
Έπειτα, για να μην μελαγχολούν τα ψαράκια, θα οργάνωναν κατά διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα. Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θα έπρεπε λογουχάρη να μάθουν γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, όταν αυτοί κάπου τεμπελιάζουν. Βέβαια, το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών.
Θα τους μάθαιναν ότι για ένα ψαράκι δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ωραιότερη αρετή από το να θυσιάζεται πρόθυμα κι ότι τα ψαράκια θα έπρεπε να πιστεύουν τυφλά στους καρχαρίες, προπαντός όταν αυτοί τους λένε ότι θα φροντίσουν για ένα ωραίο μέλλον. Θα έδιναν στα ψαράκια να καταλάβουν πως αυτό το ωραίο μέλλον τότε μόνο θα είναι εξασφαλισμένο, όταν εκείνα μάθουν να υπακούνε. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται από κάθε λογής ταπεινές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις, κι αν τύχαινε κανένα από δαύτα να φανερώσει τέτοιες αδυναμίες, τα άλλα τα ψαράκια θα έπρεπε να τα αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες.
Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν βέβαια αναμεταξύ τους και διάφορους πολέμους, για να κυριέψουν ξένα κλουβιά και ξένα ψαράκια. Στους πολέμους αυτούς ο κάθε καρχαρίας θα πολεμούσε με τα δικά του ψαράκια. Θα μάθαιναν τα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια θα τους έλεγαν, είναι ως γνωστό βουβά, σωπαίνουν ωστόσο σε όλότελα διαφορετικές γλώσσς, γι’ αυτό και είναι αδύνατο να καταλάβει το ένα τ’ άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε μερικά εχθρικά ψαράκια που σωπαίνουν σ’ άλλη γλώσσα, θα καρφίτσωναν κι από ‘να παράσημο από φύκι και θα του έδιναν τον τίτλο του ήρωα.
Αν βέβαια οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαν και τη δική τους τέχνη. Θα είχαν ωραίους πίνακες που θα παράσταιναν τα δόντια των καρχαριών με θαυμάσια χρώματα, και τα στόματά τους θα ήταν σαν τους κήπους της Βαβυλώνας, όπου μπορεί να κάνει κανείς τρελό σεργιάνι. Τα θέατρα στο βυθό θα έδειχναν πως ηρωικά ψαράκια με την μπάντα μπροστά θα ορμούσαν μαγεμένα και νανουρισμένα με τις πιο όμορφες σκέψεις στο στόμα των καρχαριών. Δε θα έλειπε βέβαια και η θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Αυτή θα δίδασσκε ότι τα ψάρια μονάχα στην κοιλιά των καρχαριών θα άρχιζαν να γεύονται την αληθινή ζωή.
Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, όλα τα ψαράκια δε θα ήταν πια ίσα κι όμοια όπως συμβαίνει σήμερα. Μερικά από δαύτα θ’ αποχτούσαν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τα άλλα ψαράκια. Όσα μάλιστα είναι λίγο πιο μεγάλα θα είχαν το λεύτερο να τρώνε τα πιο μικρά. Αυτό θα ήταν άλλωστε ευχάριστο για τους καρχαρίες, γιατί έτσι εκείνοι δε θα χρειάζονταν πια παρά να καταπίνουν συχνότερα πιο μεγάλες μπουκιές. Και τα πιο μεγάλα ψαράκια, αυτά που θα είχαν τις ψηλές θέσεις, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί και μηχανικοί στα ψαροκλουβιά. Κοντολογίς, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαμε πολιτισμό στη θάλασσα.”
Από το βιβίο “Ιστορίες του κ. Κόυνερ”

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Η ΕΡΤ ως κομματικό λάφυρο οδεύει προς την καταστροφή


Οι Δεξιοί (παλαιάς και νέας κοπής…) επελαύνουν στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, χωρίς να αφήνουν τίποτε όρθιο. Ξεχνούν ότι πρόκειται για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση και την αντιμετωπίζουν ως κομματικό λάφυρο. Άρχισαν το ξήλωμα της διοικητικής πυραμίδας, για το βόλεμα των ημετέρων, με τρίμηνη είναι αλήθεια καθυστέρηση. Χωρίς όραμα και χωρίς σχέδιο, αναζητούν την ισορροπία ανάμεσα στους εσωκομματικούς ανταγωνισμούς, στις δουλείες που έχουν έναντι επιχειρηματιών και στις επιθυμίες των 3 συνεταίρων της μνημονιακής κυβέρνησης .

Η λύση αυτού του γρίφου ήθελε το χρόνο του, Εξ ου και η καθυστέρηση … Σε ρόλο ακολούθου και κάποιοι μεταλλαγμένοι που ντρέπονται να δηλώσουν (σήμερα!!!) ΠΑΣΟΚ και προβάλλονται ως επιλογή της ΔΗΜΑΡ.

Κάνοντας τη χαρτογράφηση αντιλαμβάνεσαι πως η τρικομματική κυβέρνηση μοίρασε την προίκα . Το φιλέτο -η ΝΕΤ-¨στα χέρια της λεωφόρου Συγγρού με την συνδρομή –ανοχή των …άλλων δημοκρατικών δυνάμεων της συγκυβέρνησης ενώ η ΕΤ3 άθικτη στα χέρια των “Βενιζελικών”.

Σαρωτικές αλλαγές σε ολόκληρη την πυραμίδα της διοίκησης της ΕΡΤ με ένα και μοναδικό στόχο: Την χειραγώγηση της ενημέρωσης και την μετατροπή της ΕΡΤ σε ΥΕΝΕΔ του μνημονίου. Κλείνουν κάθε χαραμάδα και παίρνουν στα χέρια τους τον απόλυτο έλεγχο της ενημέρωσης σε μια περίοδο που διογκώνεται η δυσαρέσκεια από τις μνημονιακές πολιτικές .

Με παλιά υλικά και ξεπερασμένες μεθόδους του παρελθόντος ανέβασαν στην ΕΡΤ μετά από παζάρια, «γνωστούς επαγγελματίες» των κομματικών γραφείων για να ασκήσουν την τροϊκανική προπαγάνδα. Πρόσωπα γνωστά για τις σχέσεις τους με τους κομματικούς διαδρόμους αλλά και τις «δεσμεύσεις » τους έναντι επιχειρηματικών συμφερόντων…. ..

Σαν να μην πέρασε μια μέρα, επιστρέφουν ρεβανσιστικά ,διορίζοντας κομματάρχες, χωρίς διαγωνισμούς , χωρίς ΑΣΕΠ, με μισθούς που δεν εντάσσονται σε ΣΣΕ αλλά ως ΠΕΘ. Και όλα αυτά την ώρα που δεν πληρώνουν κυριακάτικα και υπερωρίες επικαλούμενοι την υπέρβαση του προϋπολογισμού στις δύο προεκλογικές περιόδους.

Άλλαξαν διευθυντές, υιοθετώντας, κατά γράμμα, ως αξίωμα την παλαιοκομματική πρακτική πως «όταν αλλάζει η κυβέρνηση, δεν υπάρχει συνέχεια του μηχανισμού αλλά παραχώρηση του αξιώματος στον .. κομματικό». Ζήτησαν επ’ αμοιβή βέβαια, τη συνδρομή ατόμων που είχαν βγει στη σύνταξη για να βοηθήσουν την μετατροπή της ΕΡΤ σε φερέφωνο της μνημονιακής πολιτικής ,της «νέας ΥΕΝΕΔ»…

Το τιμόνι των ειδήσεων ανέλαβε ένας πρώην εκδότης εβδομαδιαίας εφημερίδας που έκλεισε, ο οποίος όμως έγινε περισσότερο γνωστός από το την παρουσίαση του κατ’ ευφημισμόν «δελτίου ειδήσεων» του ΣΤΑΡ. Θα συνεπικουρείται και από έτερο επιτυχημένο δημοσιογράφο (κομματικό υπάλληλο) ο οποίος επιστρέφει στην Αγια Παρασκευή, αφού έχει διαπρέψει σε απολύσεις και περικοπές μισθών σε άλλα μέσα όπου εργάστηκε.

Οι επιλογές αυτές είναι τυχαίες; Αποτέλεσμα των πολιτικών και επιχειρηματικών συσχετισμών που ορέγονται τη δημόσια τηλεόραση; Ή μήπως πρόκειται για το επόμενο στάδιο του περιβόητου σχεδίου Μόσιαλου περί διάλυσης και εκποiησης της δημόσιας ραδιοτηλεορασης;

Όλα αυτά θα φανούν πολύ σύντομα. Στην παρούσα φάση που το πολιτικό προσωπικό βρίσκεται σε πανικό τοποθετεί τους εντεταλμένους του για να περισώσει ό,τι και όπως μπορεί και κυρίως τον εαυτό του ενισχύοντας τον ασφυκτικό έλεγχο..

Η μοιρασιά μεταξύ της τρόϊκας εσωτερικού έγινε δίκαια….

Τα πρώτα δείγματα της πιστοποίηση της αλλαγής είναι ξεκάθαρα :

«Κούρεμα» της «Πρωινής Ενημέρωσης» του Κ. Αρβανίτη και της Μ. Κατσίμη που φιλοξενούσαν και την αντίθετη άποψη. Στόχος να μην έχουν βήμα οι άλλες «φωνές» της κοινωνίας , που αγωνιούν και αγωνίζονται για την αξιοπρέπεια και την επιβίωσή τους. Να μην ακουστούν τα επιχειρηματα τους

Αλλαγές στην πρωινή ζώνη με πρόσχημα την αποχώρηση της Μαρίας Σαράφογλου. Την διασφάλιση του μνημονιακού μονολόγου εξασφάλισε η τοποθέτηση του Γιώργου Κουβαρά σε ρόλο διαχειριστή της καθημερινής πολιτικής ατζέντας. Ετσι ,εχει και το κεφάλι της ήσυχο η λεωφόρος Συγγρού. Οσο για το επόμενο 2ωρο ,τα πειράματα συνεχίζονται γιατί πολλοί οι μνηστήρες και πολλές οι εμμονές με καλλονή, κόρη πρώην θεσσαλονικιού Υπουργού…

Οι «μέσα» αντιδρούν, γιατί δεν αξιοποιήθηκαν από την νέα Διοίκηση, η οποία προχώρησε σε «ακριβά δάνεια» απ’ έξω.. Οσο για τους …μεταγραφέντες – αρκετοί από τους οποίους ήταν στα αζήτητα- θεωρούν τον εαυτό τους πολύτιμο κεφάλαιο για την ανασυγκρότηση της ΕΡΤ … Μεταγραφές που στοιχίζουν ακριβά, καθώς όλος αυτός ο περιφερόμενο θίασος δεν έρχεται ούτε με εθελοντισμό, ούτε με ΣΣΕ, όσο υπάρχουν ακόμη. Ολοι ΠΕΘ! Που σημαίνει αμοιβές περί τα 4 χιλιαρικα μεικτά, όταν η πλειοψηφία των εργαζομένων κινείται στα 1000-1200 ευρώ, όταν ετοιμάζουν σχέδιο απομάκρυνσης της σημερινής γενιάς των συμβασιούχων, προκειμένου να μειωθεί ο κρατικός τομέας, όπως προστάζει η τρόικα .. Αφήστε που εκείνοι οι βουλευτές – δημοσιογράφοι που δεν τόλμησαν να αντιταχθούν στο σχέδιο Μόσιαλου επέστρεψαν στο καταφύγιο της ΕΡΤ εφόσον απέτυχαν να επανεκλεγούν. Στη δημόσια ραδιοτηλεοραση εξασφάλισαν εργασία και αποτυχόντες βουλευτές από την ιδιωτική τηλεόραση.

Η λεηλασία της ΕΡΤ συνεχίζεται ξεδιάντροπα από την 3κομματική κυβέρνηση. Πρόκειται για σκάνδαλο αφού πήραν από το πλεόνασμα της ΕΡΤ για να πληρώσουν τους επιχειρηματίες των φωτοβολταϊκών – κλοπή 75.000.000 από το ανταποδοτικό τέλος της ΕΡΤ.

Και όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια που μελετάται νέα μείωση των αποδοχών των εργαζομένων που έχουν ήδη κουρευτεί κατά 35% .Ταυτόχρονα υπάρχει σιωπή για το μέλλον των συμβασιούχων που βλέπουν την πόρτα της εξόδου ανοιχτή στις αρχές του χρόνου . Μήπως πρέπει να υπάρξει αντίδραση πριν να είναι πολύ αργα;

ΥΓ. Το “κερασάκι” στην τούρτα της ασύλληπτης σπατάλης είναι η στελέχωση του Γραφείου του Διευθύνοντος Συμβούλου Ν. Σίμου, το οποίο από τον Αύγουστο κοστίζει 9.500 ευρώ στην ΕΡΤ: Ειδικότερα, κάποιος αποτυχών υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος με τον συνδασμό Κικίλια (Μανούσος Καμπανέλης) ανέλαβε Διευθυντής του Γραφείου (!) του Διευθύνοντος με απολαβές 3.500 ευρώ και από 2.000 ευρώ εισπράττει εκάστη από τις τρεις (!) νέες γραμματείς του κ. Σίμου. Και οι 4 με ετήσιες συμβάσεις, από τον Αύγουστο τοποθετήθηκαν υποτίθεται σε θέσεις “μετακλητών” υπαλλήλων για να συμβάλουν κι αυτοί στην αμετάκλητη απαξίωση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.
Πηγή: syspeirosi.wordpress.com

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Tου έρωτα και της βροντής



Εκεί π΄αστραποβρόνταγε
κι έσκιζε το σκoτάδι
και τη σιωπή θρυμμάτιζε,
μέσα στα δυό σου μάτια,
είδα πανιά,
σαλπάραμε
χιλιάδες κολασμένοι,
να ταξειδεύουμε μαζί
κι είμασταν μόνο οι δυό μας.
Ειδωλοπολλαπλάσια,
της αστραπής τερτίπια.
Κι ο κεραυνός που χτύπησε
απάνου στην καρδιά μου,
ατρόμητη την έκανε
για να τον κατακτήσω

...τον έρωτα που ξέφευγε μεσ την αναμπουμπούλα

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ? Καθημερινά λίγο πριν τις 11 το πρωί και λίγο πριν τις 7 το απόγευμα στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ105,8 http://tvradio.ert.gr/radio/liveradio/net.asp


Ποντικός
Η αρχαία ελληνική λέξη πόντος αρχικά σήμαινε θάλασσα. Εξ ου και η λέξεις ποντοπόρος υπερπόντιος και άλλες. Στους αρχαίους συγγραφείς, Ησίοδο, Πίνδαρο και στους μεταγενέστερους, η λέξη "Πόντος", όταν χρησιμοποιείται για να ονομάσει θαλάσσιο χώρο, ταυτίζεται με τον Εύξεινο Πόντο. Στους αττικούς ρήτορες η ονομασία "Πόντος" αποδίδεται στην Ταυρική χερσόνησο (Κριμαία), ενώ αργότερα μετά τον Ηρόδοτο και, κυρίως, έπειτα από τον Ξενοφώντα (Κύρου Ανάβασις), οι γεωγράφοι και οι συγγραφείς "Πόντο" αποκαλούν τη νότια περιοχή του Εύξεινου Πόντου, που περιλαμβάνει τον παραλιακό χώρο ανάμεσα στον Άλυ ποταμό και την κολχίδα, ανατολικά της Τραπεζούντας, από την πόλη Διοσκουριάδα ως το δυτικό τμήμα της Σινώπης. Η περιοχή αυτή ήταν ο σιτοβολώνας του αρχαίου κόσμου. Από κει φόρτωναν τα πλοία στάρι και το μετέφεραν στον Πειραιά και τα άλλα μεγάλα λιμάνια της αρχαιότητας. Μαζί με το σιτάρι όμως μετέφεραν και λαθρεπιβατες, τα ποντίκια, που αρέσκονται ιδιαίτερα στο στοιβαγμένο και έτοιμο προς βρώσιν φορτίο.

Ο ποντικός στην αρχαία ελληνική λεγόταν μυς (γεν. μυός).
Από τον μυ και η λατινική mus, από όπου και η αγγλική mouse, η γερμανική maus, η Ιταλική μόουσε (mouse).

Η λέξη μυς στη μεσαιωνική ελληνική αντικαταστάθηκε από το προσδιοριστικό της επίθετο ποντικός .Ποντικός μυς, λοιπόν, ήταν αρχικά ο θαλάσσιος ποντικός, των καραβιών, ενώ αρουραίος (άπό το άρουρα = γη) ο αγροτικός. Από τον Αρουραίο προηλθε και το λατινικό ρατ (rat), απο τη ίδια ρίζα έλκουν την καταγωγή τους και οι λέξεις, rat στην αγγλική ratta στην Ισπανική ratto στην Ιταλική, ρα (ργχα) στη Γαλλική και σε πολλές ακόμη γλώσσες.


Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Η Χρυσούλα, ο Ασφαλίτης, ο Μαίανδρος και η Χρυσή Αυγή.





Η φίλη μου η Χρυσούλα, συμμαθήτρια απ το Γυμνάσιο πριν πολλά χρόνια, η καλύτερη μαθήτρια τότε, πολύ καλή επαγγελματίας τώρα, διατηρεί ένα κατάστημα νεωτερισμών, σε μια μικροαστική γειτονιά του Λεκανοπεδίου.
Παρά την κρίση τα πάει μια χαρά, γιατί αγαπάει αυτό που κάνει και εκτός απ τα προϊόντα, προσφέρει, την καλή της διάθεση, το χαμόγελό της και συχνά πυκνά υπηρεσίες συμβουλευτικής στις πελάτισσές της, που τις εκμυστηρεύονται σχεδόν τα πάντα. Το πελατολόγιο της εκτείνεται σ’ όλο το ηλικιακό φάσμα και περιλαμβάνει αρκετούς άνδρες, που είτε αγοράζουν φτηνοδωράκια για τις καλές τους, είτε μικροπράγματα για πάρτι τους.
Οι μικρότεροι σε ηλικία το προτιμούν, για τα αξεσουάρ που καλύπτουν μεγάλη γκάμα και είναι πρωτότυπα και φτηνά.
Τελευταία οι δεκαεξάηρηδες ζήτησαν δαχτυλίδια με Μαίανδρο, και η πρώτη παρτίδα που έφερε εξαντλήθηκε αμέσως, με το που σχόλασαν το λύκειο και το γυμνάσιο της περιοχής, κι έπεσε σύρμα για το καινούργιο εμπόρευμα.
Το ίδιο απόγευμα κι ο ασφαλίτης, που αγόραζε κυρίως στρινγκάκια, παλιός πελάτης, αφού έριξε μια ματιά τη ρώτησε, αν έχει δαχτυλίδια με το σήμα της Χρυσής Αυγής.
Η Χρυσούλα του είπε πως είχε κάποια με μαίανδρο, αλλά εξαντλήθηκαν και πως σε λίγες μέρες θα ξαναφέρει.
Ο ασφαλίτης τότε της είπε πως δεν θέλει το μαίανδρο, αλλά το original σήμα της Χρυσής Αυγής με τα χρώματα, τις δάφνες, τα αρχικά και με τα όλα του και πως αν και τα βρει και τα φέρει, θα πάρει σε πρώτη φάση, τουλάχιστον διακόσια.
Ναι τελικά η Χ.Α. γίνεται μόδα. Και δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής. Δεν είναι μόνο το κιτς το πρόβλημα, είναι η βίαια του εξάπλωση, σε ένα κοινό, έτοιμο από καιρό.

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012

ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Ένα ταξίδι στις ρίζες λέξεων εκφράσεων. Μια παραγωγή της ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Δευτέρα με Παρασκευή στις 10 και 56 και στις 19 και 55 από το ραδιόφωνο της ΝΕΤ 105,8 ΚΑΙ 91,6



Ο Ερμής είναι ίσως για την πιο συμπαθητική θεότητα του ελληνικού δωδεκάθεου, καθώς συνδυάζει  πολύ έντονα τα ανθρώπινα με τα θεϊκά στοιχεία, αλλά και γιατί θεωρείται ουσιαστικά ο πρώτος δάσκαλος του ανθρώπινου γένους. Είναι αυτός που εισήγαγε τα γράμματα και τις επιστήμες στην ανθρωπότητακαι δίδαξε τη χρήση της διάνοιας. Ταυτόχρονα είναι προστάτης του εμπορίου, των θυσιαστικών τελετών και της μαγείας. Εκφράζει με ένα αρχετυπικό σχεδόν τρόπο την ταχύτητα, την ευλυγισία, τη μεταβλητότητα, μα και τους απατηλούς δρόμους.   Το όνομα του προήλθε, πιθανότατα, από το έρμα (που σημαίνει “σωρός λίθων”), επειδή ο σωρός των λίθων που συγκεντρωνόταν πάνω από τους τάφους ήταν συνδεδεμένος με τον Ψυχοπομπό Ερμή.
Η λέξη έρμα (και ο ερματισμός) χρησιμοποιήθηκε και στα καράβια για να δηλώσει το βάρος, που ρυθμίζει την ισορροπία των πλοίων (ιταλ.: zavora > σαβούρα). Απ εδώ και ο ανερμάτιστος άνθρωπος (: ο δίχως ηθικό αντίβαρο)
Ο Ερμής, εκτός των άλλων, επεξηγούσε στους ανθρώπους τη βούληση των θεών, ήταν, δηλαδή ο “εξηγητής” και γι αυτό οι λέξεις: ερμηνεία, ερμηνευτής, διερμηνέας, ερμηνευτικός, ερμηνεύω κ.ά. φέρουν το όνομα του. Αντίθετα, κατά το Μεσαίωνα συνδυάστηκε με τους Αλχημιστές (Hermetici > Ερμητικοί) και ιδιαίτερα με την τεχνική να σφραγίζουν τα δοχεία τους με αποτέλεσμα η λ. ερμητικός να δηλώνει το “εντελώς κλειστό”, το “σφραγισμένο”
Στο θεό Ερμή αποδιδόταν και το έρμαιο: “το δώρο του Ερμή”, το “θεόσταλτο”, “το απροσδόκητο εύρημα”
Ο Ερμαφρόδιτος ήταν ο μυθικός γιος του Ερμή και της Αφροδίτης (εξ ου και το όνομα του), ο οποίος παρουσίαζε χαρακτηριστικά και των δύο φύλων
Η εμπορικοί δρόμοι των αστικών κέντρων είναι, συνήθως, αφιερωμένοι στο θεό Ερμή, τον Κερδώο Ερμή (οδός Ερμού), ο οποίος ήταν και προστάτης του εμπορίου. Στα Λατινικά o Ερμής “πέρασε” ως Mercurius > ιταλ. mercato, γαλλ:  από όπου και το αγγλικό μάρκετ αγγλ.:  και markets οι περίφημες αγορές που ως θεός λατρεύονται.

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Ας φρόντιζαν...

"...βλάπτουν και οι τρεις τηνΣυρία το ίδιο..."

 

Ας φρόντιζαν
Εκτύπωση
Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.
Aυτή η μοιραία πόλις, η Aντιόχεια
όλα τα χρήματά μου τάφαγε:
αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.

Aλλά είμαι νέος και με υγείαν αρίστην.
Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω Aριστοτέλη, Πλάτωνα·
τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις).
Aπό στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,
κ’ έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.
Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.
Στην Aλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·
κάπως γνωρίζω (κ’ είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί:
του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.

Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα
ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,
την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.

Σ’ ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω
να είμαι στην χώρα ωφέλιμος. Aυτή είν’ η πρόθεσίς μου.
Aν πάλι μ’ εμποδίσουνε με τα συστήματά τους—
τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;
αν μ’ εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.

Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

Aλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Aς φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν.                   Κ. Καβάφης


Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

"Από που και γιατί" Καθημερινά στη ΝΕΤ Fm 10:55 και 18:55

Με λέξεις επίκαιρες θα ασχοληθούμε σήμερα. Συγκεκριμένα με την «κασίδα», και την αρχαιοπρεπή επιρρηματική έκφραση «πυξ λαξ». Που σημαίνει με γροθιές και κλοτσιές. Όπως αντιλαμβάνεστε συνειρμοί προερχόμενοι από την επικαιρότητα με οδήγησαν στην επιλογή των λέξεων που θα επισκεφτούμε.
Το Πύξ είναι επίρρημα της αρχαίας ελληνικής και σημαίνει με σφιγμένες τις γροθιές.
Από την ίδια ρίζα, η πυγμή και ο πυγμάχος.
Το Λάξ είναι επίσης επίρρημα της αρχαίας ελληνικής που σημαίνει μέ τήν πτέρναν, μέ τόν πόδα ὠθῶν πρός τά ὀπίσω – με τις κλοτσιές δηλαδή
Από την ίδια ρίζα και το λακτίζω (= δίνω κλοτσιά, διώχνω χτυπώντας με το πόδι).
Και πάμε στην κασίδα που προέρχεται πιθανότατα από το βυζαντινό χάλκινο στιλπνό κράνος κασσίς – κασσίδος και στην ιατρική αναφέρεται ως η παθησις άχωρ. Η Πάθηση του τριχωτού της κεφαλής, Κασίδα λοιπόν, είναι δερματοπάθεια του τριχωτού της κεφαλής που προκαλεί τριχόπτωση. Τα μαλλιά του κασιδιάρη (ή κασίδη) πέφτουν, αλλά όχι όλα μαζί παρά τούφες-τούφες. Έτσι εξηγείται και η παροιμία “στου κασίδη το κεφάλι έμαθα να μπαρμπερεύω” Ο κασίδης ή κασιδιάρης είναι μεσαιωνική λέξη και περιγράφει τον πάσχοντα από κασίδα.
“Μόρα και κασίδα”, λέμε όταν έχουμε τα μπουρίνια μας και ο άλλος μας πει “μωρέ…”, ή “νέκρα και κασίδα” ,όταν ο άλλος μας πει “ναι”.
Με την έννοια του “όλα τα’ χε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε” ο λαός χρησιμοποιεί και το “τι σου λείπει κασιδιάρη; σκούφια με μαργαριτάρι” και "το γαρίφαλο στο αυτί και η κασσίδα στην κορφή που λέγεται επίσης για τους φτωχούς που επιζητούν μεγαλεία.
Και ολοκληρώνουμε με την παροιμιακή φράση "τον τρώει η κασίδα του",που λέγεται για κάποιον που επιζητεί να πάθει κακό.