Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

ΔΗΛΙΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ "Από που και γιατί" Καθημερινά στη ΝΕΤ Fm 10:55 και 18:55


 ΔΗΛΙΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Τρία είναι τα πλέον διάσημα μαθηματικά γεωμετρικά προβλήματα της αρχαιότητας, για τα οποία είχε αναπτυχθεί ιδιαίτερος προβληματισμός:
 Ο τετραγωνισμός του κύκλου, η τριχοτόμηση της οξείας γωνίας και ο διπλασιασμός του όγκου του κύβου, το αποκαλούμενο Δήλιον πρόβλημα.  
Η φράση Δήλιον πρόβλημα χρησιμοποιείται για να χαρακτηριστεί κάθε δυσεπίλυτο πρόβλημα που παραμένει για πολύ καιρό άλυτο. 
Λέμε για παράδειγμα: «Η ανεύρεση εργασίας , είναι για του περισσότερους νέους Δήλιον πρόβλημα
 Το 430 π.Χ. ξέσπασε λοιμός στο νησί της Δήλου. Οι κάτοικοί του απέστειλαν πρέσβεις στο μαντείο των Δελφών, για να ζητήσουν χρησμό, από τον Απόλλωνα.
Η Πυθία τους απάντησε ότι πρέπει να διπλασιάσουν σε όγκο τον ναό του Απόλλωνα που είχε σχήμα κύβου διατηρώντας παράλληλα το κυβικό σχήμα. Οι Δήλιοι αρχικά πίστεψαν ότι το πρόβλημα ήταν απλό και λυνόταν με διπλασιασμό των πλευρών. Όταν ανακάλυψαν ότι αυτό δεν διπλασιάζει τον όγκο αλλά τον οχταπλασιάζει έστειλαν πρέσβεις στην Ακαδημία του Πλάτωνος και ζήτησαν λύση του προβλήματος. Από τότε πολλοί προσπάθησαν  όπως ο Αρχύτας ο Ταραντίνος, ο Εύδοξος ο Κνίδιος, ο Μέναιχμος, ο Νικομήδης, ο Απολλώνιος, ο Διοκλής, ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς, ο Πάππος ο Αλεξανδρεύς, ο Καρτέσιος και άλλοι. Όλοι όμως έδιναν λύση που χρησιμοποιούσε και άλλες μεθόδους πλην της κλασικής, που επιτρέπει για τη λύση του μόνο κανόνα και διαβήτη. Λέγεται πως στην αναζήτηση της λύσης του προβλήματος και  της ερμηνείας του χρησμού, κάποτε βρέθηκαν στην Αθήνα και κάποιος γέροντας τους είπε:   Καλοί μου Δήλιοι, είναι  δυνατόν να σας μαστίζει τόση ανοησία, ώστε να μη καταλαβαίνετε  ότι ο θεός σας έθεσε αυτό το πρόβλημα επειδή παραμελήσατε τα μαθηματικά! 
 Από τη αρχαία Δήλο και τους  άριστους και μεγάλης αντοχής στην κολύμβηση κατοίκους του νησιού, προέρχεται και η φράση Δήλιος κολυμβητής, που λέγεται για να χαρακτηρίσει τον δεινό κολυμβητή. 
Κατά την αρχαία εποχή, οι Δήλιοι φημίζονταν για την επιδεξιότητά τους  στην κολύμβηση. Η έκφραση έμεινε παροιμιώδης από την απάντηση που έδωσε ο Σωκράτης στον Ευριπίδη, όταν εκείνος ζήτησε τη γνώμη του για το σύγγραμμα του Ηράκλειτου «Φυσικά». Ο Σωκράτης, θέλοντας να καθορίσει πόσο βαθύ και απροσπέλαστο από τους πολλούς ήταν το περιεχόμενο του συγκεκριμένου συγγράμματος, είπε το περίφημο «δείται Δηλίου κολυμβητού δια το μη αποπνιγείναι εν αυτώ». Απαιτείται να είσαι Δήλιος κολυμβητής για να μην πνιγείς μέσα σ αυτό.
  

Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους? Τι θα κάνεις εσύ?

ΘΕΜΑ: Μια ιστορία ... γαΐδάρων για να περιγράψουμε την «κρίση».

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΓΑΪΔΑΡΩΝ
Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα
παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό
 πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα
γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100
 ευρώ και μάλιστα μετρητά.
Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο,
 αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι
προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι
 με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο
στα χείλη.
Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την
 επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για
κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι
 περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα
τους.
Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα
απούλητα με αποτέλεσμα και οι
 τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα
γαϊδούρια τους.
Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν
 έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και
ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε
 μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει
οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι .
 500 ευρώ!! Και αποχώρησε.
Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον
 συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων
που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο
 ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα
στην τιμή των 400 ευρώ το ένα.
Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα
 να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη
εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4
 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε
πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό,
 αναγκάστηκαν να ζητήσουν ΔΆΝΕΙΟ από
την τοπική τράπεζα.
Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι
 δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε
έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού
βρέθηκαν υπερχρεωμένοι,
 απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια
στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον
 τίποτα.
Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να
 πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα
χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η
 τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια
και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην
 ιδιοκτήτες τους.
Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του
 χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν
ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε
 δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και
κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το
 κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που
είχε με τον δήμο.
Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει
λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον
τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως . ήταν κουμπάρος του δημοτικού
συμβούλου.
Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού
 ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το
χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος
 του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα
βήμα πριν την πτώχευση.
 
Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο
δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του
έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά
με τους δικούς τους γαιδάρους!!...
Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο
 την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να
μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα
 λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο
του χωριού, για την δημοτική αστυνομία,
 κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων,
της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης
 για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε
η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν
 οι περισσότεροι υπάλληλοι του
δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και
 αυξήθηκαν οι φόροι. Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν
με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να
 βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου,
να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να .
 ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.
Η ιστορία άρχισε να γίνεται
 ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο
επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι
 ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί
κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και
 αγόρασαν . με τον ιδρώτα τους.
Ονομάζονται οικογένεια
 Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με
μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να
 χρηματοδοτήσουν την εκλογική
εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.
Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει
 τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι
έκαναν μετά οι αγρότες.
Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους? Τι θα κάνεις εσύ?

(Μετάφραση από το ιταλικό κείμενο το
 οποίο ήταν μετάφραση του γαλλικού και
πάει λέγοντας. Φυσικά τα κείμενα αυτά
 είναι μεταφρασμένα σε όλες τις γλώσσες
γιατί ως γνωστό στην ιστορία αυτή
 εμπλέκονται επιχειρηματίες,
τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και
 φουκαράδες χωρικοί όλου του κόσμου
καθώς όλος ο πλανήτης υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς» . των γαιδάρων.)

Tα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου


Tα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται: 
 Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ.
Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.
Βάσει ποιάς λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;
 
Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.
Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης. Ενδεικτικά...
-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο.....

188% του ΑΕΠ της.
-Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.
Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.
Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:
 
Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς; 

  Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;

  Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

  Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;
  
Ερώτηση 5.
 Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί: α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών! γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

  Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

  Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

  Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

  Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

  Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

  Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος ;   Prof. Konstantinos Tokmakidis
Aristotle University of Thessaloniki 
Greece

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

Γιατί Θα Ψηφίσω ΠΑ.ΣΟ.Κ. :Ανοικτή επιστολή προς τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο

Γιατί Θα Ψηφίσω ΠΑ.ΣΟ.Κ. :





Αθήνα 2/5/2012

Αγαπητέ κύριε Βενιζέλο

Επιτρέψτε μου να σας απευθύνω αυτή τη σύντομη επιστολή, χωρίς να έχω πρόθεση να κάνω κατάχρηση του περιορισμένου χρόνου σας. Έχω σαφή επίγνωση ότι εσείς ο ίδιος δεν νιώθετε φυσικά ότι πρόκειται αποκλειστικά για τον προσωπικό σας χρόνο. Ο πολιτικός σας χρόνος άλλωστε δεν υπόκειται σε καμιά περίπτωση σε τέτοιους επίγειους προσδιορισμούς, διότι είναι απεριόριστος, πολύ δε περισσότερο από τη στιγμή που καταγράφεται ανά πάσαν στιγμή με χρυσά γράμματα στον ιστορικό χρόνο του έθνους μας, αλλά για εκείνον που αποφασίσατε να διαθέσετε για μας και για το καλό μας, φροντίζοντας με αυταπάρνηση για το μέλλον μας.
Θα ήθελα να ελπίζω ότι η επιστολή μου αυτή θα φτάσει τουλάχιστον στα χέρια της γλυκύτατης και άξιας συνεργάτιδας σας, της κας Φώφης Γεννηματά, η οποία είμαι απολύτως βέβαιος, ότι θα αντιληφθεί αμέσως με την οξυδέρκεια που την διακρίνει, το περιεχόμενό της και ότι θα σας μεταφέρει το νόημα, τουλάχιστον των όσων πήρα το θάρρος να σας σας πω γράφοντας την.
Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό, που είχα τη δυνατότητα μαζί με τόσους άλλους Έλληνες, να παρακολουθήσω χθες, την ιστορική - θα τολμούσα να πω - συνέντευξή σας, στην οποία εκθέσατε με απόλυτη και ζηλευτή ακρίβεια, τις κρυστάλλινες θέσεις που επεξεργαστήκατε, εσείς πρώτα απ' όλα βέβαια και ενδεχομένως και το ΠΑΣΟΚ, για τη χώρα μας.
Ομολογώ, κύριε Βενιζέλο ότι εντυπωσιάστηκα !!!
Ουδέποτε είχα ακούσει, από έλληνα πολιτικό τόσο ολοκληρωμένες θέσεις, διατυπωμένες με την αξιοθαύμαστη ρητορική και την εκπληκτική σας ευφράδεια.
Πιστέψτε με, οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν απορρέουν από μια διάθεση κολακείας. Κάθε άλλο, είναι αυτόκλητοι και όπως είναι φυσικό προκαλούνται από την εκτυφλωτική λάμψη της προσωπικότητάς σας.
Ειλικρινά θαύμασα τη τόλμη σας και τη τεχνική σας να αντιμετωπίσετε, το εχθρικό κλίμα που είχαν δημιουργήσει, οργανωμένα ίσως, όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι, με τις τυχαίες τάχα ερωτήσεις, που σας υπέβαλλαν.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να εξάρω, τη συμβολή και τις πολλαπλές εύστοχες παρεμβάσεις της κας Γεννηματά, γεγονός που δικαιώνει απόλυτα την επιλογή σας, στο πρόσωπό της.
Κατάφερε με τη διακριτικότητά της, δίνοντας μαθήματα δημοκρατίας, να αποφύγει την υποβολή ερωτήσεων, από φίλα προσκείμενους δημοσιογράφους.
Από την άποψη αυτή θεωρώ ότι η συνέντευξή σας αποκτά σήμερα, αλλά και για το μέλλον ιδιαίτερη σημασία.
Είναι αξιοθαύμαστο το τιτάνιο έργο που επιτελέσατε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, από την εξαιρετικά δυσχερή, αλλά εν τούτοις νευραλγική σας θέση, σαν υπουργός οικονομικών και στη συνέχεια από τη θέση που υποχρεωθήκατε να αναλάβετε, αποδεχόμενος τη μοίρα του ιστορικού γίγνεσθαι, ως αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ, σε αυτή τη δυσχερέστατη και δυσοίωνη ιστορική συγκυρία.
Ο ζήλος και η ικανότητα που επιδείξατε σε συνδυασμό με τους εύστροφους και περίτεχνους διπλωματικούς χειρισμούς, παρά το βαρύτατο και ασφυκτικό ανθελληνικό κλίμα που επικρατούσε από το σύνολο των προκατόχων σας, αποτελούν έμπρακτη ενσάρκωση αυτών των αρετών.
Παρά το σωματικό και πολιτικό σας βάρος, επιδείξατε ιδανική ευλυγισία και αποτελεσματικότητα. Χάρις αυτά καταφέρατε να αποφύγει ο ελληνικός λαός τις ολέθριες συνέπειες της “δυσπεψίας” από μια μακρά περίοδο, που συνεστιάζονταν με τους πολιτικούς και να καταστεί η σημερινή κατάσταση πλέον εύπεπτη, αποφεύγοντας όλα τα συνοδά συμπτώματα, όπως εκείνα της δυσφαγίας, της δυσκαταποσίας, της δυσκοιλιότητας και της δυσφορίας.
Με άλλα λόγια από τη πολιτική του “μαζί τα φάγαμε” - στην οποία όμως ήσασταν απολύτως αμέτοχος – μας οδηγήσατε επιτυχώς στη πολιτική του “χώρια τα πληρώνουμε”. Και είναι σαφώς πιο έντιμο, που υποδείξατε να τα πληρώσουμε εμείς παρά οι συνδαιτυμόνες μας.
Έμεινα έκθαμβος από την ευστοχία με την οποία καταφέρατε να αποτυπώσετε την μέχρι σήμερα πολιτική σας και την μετεξέλιξή της, από μια ιδανική, πνευματώδη και εφευρετική σύλληψη, σε μια δέσμη εξαιρετικά οργανωμένων αποτελεσματικών μέτρων. Οι προγραμματικές δηλώσεις, αλλά κυρίως ο τρόπος με τον οποίον τις προβάλατε, αφήνουν άναυδο τον ακροατή.
Επιτρέψτε μου χωρίς να θέλω να μειώσω την αυθεντικότητα της εμφάνισής σας, να αφήσω ελεύθερη τη μνήμη μου, να ανατρέξει σε άλλες ιστορικές στιγμές στη γειτονική μας Ιταλία, όταν ο μεγάλος ηγέτης, ο Ντούτσε, καλούσε τον ιταλικό λαό να διασχίσει την πλατιά λεωφόρο της δόξας, που είχε χαράξει εκείνος γι αυτόν.
Να είστε σίγουρος ότι στερείτε με απόλυτη δημοκρατικότητα τον αντίλογο στους πολιτικούς σας αντιπάλους, αποστομώνοντας τους και αφαιρώντας τους κάθε επιχειρηματολογία.
Διακρίνεστε, κύριε Βενιζέλο, για το πολιτικό σας ήθος, αλλά και για την ευστροφία σας, ώστε να μην υποκύπτετε στις κακοήθειες και στους χαρακτηρισμούς, που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί σας αντίπαλοι, για να αμαυρώσουν εσάς και το έργο σας.
Επιτρέψτε μου, ωστόσο να εξάρω δύο μόνον σημείο από τα λεχθέντα κατά τη χθεσινή συνέντευξή σας, που δείχνει το βάθος των επιστημονικών σας γνώσεών, τη ρεαλιστικότητά σας, την αλληλεγγύη προς τους σημερινούς συνεργάτες σας, αλλά ταυτόχρονα και τη μεγαλοψυχία σας προς τους δυνητικούς επίδοξους μελλοντικούς διεκδικητές της θέσης που κατέχετε σήμερα.
Αυτά της πειστικότατης τεκμηρίωσης της “δημοσιοποίησης των φωτογραφιών των ιερόδουλων” και της “ποινικοποίησης της χρήσης των προφυλακτικών !!!
Νοιώθω ότι η πορεία του τόπου όπως την οραματίζεστε αποτελεί ασφαλώς μια ανοδική πορεία, αλλά κυρίως μια φυσική εξέλιξη των όσων καταφέρατε εσείς προσωπικά μέχρι σήμερα.
Έχω εμπιστοσύνη σε σας.
Στο χρονικό διάστημα που σας παρακολουθώ, διαπίστωσα ότι διέπεστε, όσο και αν αποφεύγετε να το δείξετε, αξιοποιώντας τη γνωστή σας διακριτικότητα και μετριοφροσύνη, από μια απόλυτη – θα έλεγα – συνέπεια.
Είμαι βέβαιος ότι θα καταφέρετε να δημιουργήσετε τις προϋποθέσεις για μια νέα εθνική παλιγγενεσία, αντάξια με εκείνη του φέροντος το όνομα σας, του Ευάγγελου Βενιζέλου, γράφοντας ένα νέο ιστορικό έπος αυτή τη φορά τη “Βενιζ-ελιάδα”. Απομένει στον ιστορικό του μέλλοντος να του αποδώσει τον κατάλληλο χαρακτηρισμό για την ιστορική του κατάληξη, για παράδειγμα “Μεγαλο - ευρωπαϊκή καταστροφή” ή κάτι άλλο.
Τολμώ δε να πω, ότι η λογική σας του να μπούμε στο μνημόνιο, με σκοπό να ξαναβγούμε από αυτό, δεν βασίζεται μόνο στην πολιτική σας διορατικότητα, αλλά και στη βαθιά σας γνώση των επαναστατικών μεθόδων, και άλλων καταξιωμένων, όπως και εσείς ηγετών, για παράδειγμα της μεθόδου του “τούνελ” - χαρακτηριστική του ανταρτοπολέμου - οι οποίοι έδωσαν τη μάχη με το κατεστημένο, κάτω από άνισες και αντίξοες συνθήκες. Με τη διαφορά ότι σε τούτη την ιστορική στιγμή, εσείς επωμιστήκατε το βάρος και την ευθύνη της ανατροπής όχι μόνο του κατεστημένου, αλλά και της νέας τάξης πραγμάτων.
Είθε να αναδειχθείτε ως το ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση και άλλων σύγχρονων ηγετών και φυσικά εκείνων του μέλλοντος.
Αγαπητέ Κύριε Βενιζέλο, εγώ προσωπικά ουδέποτε ψήφισα ΠΑ.ΣΟ.Κ., αυτή τη φορά όμως χάρις εσάς και μόνο για σας :
Θα Ψηφίσω ΠΑ.ΣΟ.Κ. !!!

Εν τούτοις επιτρέψτε μου να σας υποβάλλω μια απλοϊκή , αλλά εύγλωττη απορία :

Κύριε Βενιζέλο, μετά από όλα αυτά, γιατί τους αφήσατε να κάνουν εκλογές ;;;;
Βρίσκετε σωστό να διαδικινδυνεύουμε το μάλλον μας ;;;;;;

Εύχομαι σε εσάς προσωπικά πρώτα απ' όλα και δευτερευόντως σε όλους μας καλή τύχη

ο απολιτικός

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Σκέψεις για τη πολιτική πρόταση του δημοψηφίσματος

Σκέψεις για τη πολιτική πρόταση του δημοψηφίσματος

Θανάσης Παπαγεωργίου

Μετά από 2.5 χρόνια μιας πορείας, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί “πολιτική”, φθάσαμε στο τραγικότερο ίσως πολιτικό αποτέλεσμα της σύγχρονης ιστορίας μας. Η σοβαρότητα του είναι μεγαλύτερη από εκείνη της μικρασιατικής καταστροφής, ενώ η επικινδυνότητα του μας απειλεί με διαστάσεις μεγαλύτερες από εκείνες του εμφύλιου πολέμου. Και αν μεν η πρώτη διάσταση γίνεται δύσκολα συγκρίσιμη, επειδή δεν προηγήθηκαν παρόμοια με εκείνη την εποχή στρατιωτικά, όχι όμως και κοινωνικο – οικονομικά γεγονότα, η δεύτερη τουλάχιστον γίνεται αισθητή από την άποψη των κοινωνικών συνεπειών που κυοφορεί και οι οποίες είναι ήδη ορατές στέλνοντας “δεξιά και όχι αριστερά μηνύματα”, μέσα σ' ένα οικονομικό κλίμα, με κοινά χαρακτηριστικά, τη φτώχεια, τη μιζέρια, τη κατάθλιψη, την απελπισία, τη τρομοκρατία, διαφέροντας ωστόσο σαφώς από τις προηγούμενες, ως προς την έλλειψη προοπτικής και ελπίδας.
Εν τούτοις η αποφυγή απόδοσης “πολιτικού” χαρακτηρισμού στην καταστροφική αυτή “εθνική Οδύσσεια χωρίς Ιθάκη”, δεν στερεί το σαφή προσδιορισμό μιας καλά οργανωμένης και προγραμματισμένης διαδρομής με προκαθορισμένο στόχο.
Με άλλα λόγια ενός γνήσιου αμερικανικού “roadmap”, την εφαρμογή του οποίου ανέλαβε η ΕΕ, προσλαμβάνοντας, ως υπαλλήλους το “πολιτικό προσωπικό” της χώρας - μοντέλου, που χρησιμοποιείται για μελέτη και τεκμηρίωση.
Η μέχρι στιγμής επιτυχία του οφείλεται στο γεγονός ότι το συγκεκριμένο μοντέλο είναι αυτοδιαχειρζόμενο ως προς την αυτοκαταστροφικότητά του, χάρις την με απόλυτη ακρίβεια επαναληπτικότητα και την άψογη συνεργασία των εξ αποστάσεως διαχειριστών και των εγχώριων πρωταγωνιστών της κρίσης – υπαλληλοπολιτικού προσωπικού, κρατικού και παρακρατικού κατασταλτικού μηχανισμού καθώς και επικοινωνιακού συστήματος από τα πειθήνιο προσωπικό των μέσων ενημέρωσης – γεγονός που εξασφαλίζει ένα εγγυημένο αποτέλεσμα, που δεν είναι άλλο από έναν αδιεξοδικό μονόδρομο.
Μια τέτοια προκαταρκτική αξιολόγηση, προκαλεί ικανοποίηση στους κύκλους των σχεδιαστών του και αυτοθαυμασμό στις “γελοίες μετριότητες”, που είχαν επιλεγεί ως κατάλληλες για την υλοποίησή του.
Ταυτόχρονα θα το ζήλευαν πολλοί από αυτούς που ασχολούνται με τη μοντελοποίηση συστημάτων, ιδιαίτερα των κοινωνικών, που είναι δύσκολο να προγραμματιστούν, λόγω της αδυναμίας του συνυπολογισμού της σύνθετης επίδρασης των πολλαπλών παραγόντων.
Το μοντέλο αυτό δεν διεκδικεί τα δικαιώματα μιας νέας “πατέντας”, δεδομένου ότι δεν είναι τίποτε το καινούργιο, αλλά αποτελεί μια εξελιγμένη, εκσυγχρονισμένη, αλλά όχι απαραίτητα αναίμακτη και παραπλανητική διέξοδο – όπως άλλα προηγούμενα - από τη καθιερωμένη διαδικασία των αλλεπάλληλων και επαναλαμβανόμενων κρίσεων του καπιταλιστικού συστήματος, οι οποίες συνοδεύουν την εξέλιξη του συστήματος. Αυτή η φάση εξέλιξης δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηρίσει το οικονομικό σύστημα, που μονοπωλεί τη κυριαρχία του στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο, σαν τον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης, όπως είχε καθιερωθεί, δεδομένου ότι τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχει ανάπτυξη, παρά μόνον ύφεση. Η διαδικασία συγκέντρωσης του πλούτου, που παράγεται από το κοινωνικό προϊόν, βρίσκει λιγότερο δαπανηρούς (από κάθε άποψη) τρόπους, να εξασφαλίζει την αποτελεσματική, λιγότερο οδυνηρή και περισσότερο επικερδή συσσώρευση τεράστιων χρηματικών αποθεμάτων σε όλο και λιγότερα χέρια, μέσα από μηχανισμούς που παρακάμπτουν τις κλασσικές μορφές της παραγωγικής αλυσίδας, διαμορφώνοντας μια άλλη πραγματικότητα μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος και καθιερώνοντας τις χρηματαγορές σαν τον υπέρτατο ρυθμιστή των πάντων και όχι απλά και μόνον της οικονομικής ζωής των σύγχρονων κοινωνιών. Ταυτόχρονα η σύγχρονη παγκόσμια ολιγαρχία θωρακίζεται μέσα από ένα πλέγμα νόμων, θεσμών, διαδικασιών και μηχανισμών, επιδιώκοντας να παραμείνει στο απυρόβλητο, αυξάνοντας την αποστασιοποίηση της και ελαχιστοποιώντας τους κινδύνους που την απειλούν. Το νεωτεριστικό στοιχείο που επιλέγει για τον τρόπο διάσωσής της δεν είναι πάντα η απροκάλυπτη αυταρχικότητα και η ωμή βία, που αποτελούσε προσφιλή τακτική στις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά η φιλελευθεροποίηση, που φέρνει την παραπλανητική και πλαστή σφραγίδα του εκδημοκρατισμού. Μόλις λοιπόν εξασφαλισθούν τα συμφέροντά τους, το σύστημα απαιτεί των περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών, τη κατάργηση των κεκτημένων δικαιωμάτων, ακόμη και αυτών που έχουν εξασφαλισθεί μέσα από αιώνες αγώνων στα πλαίσια ακόμη και αυτής της αστικής δημοκρατίας. Η απαίτηση αυτή προβάλλεται σαν πανάκεια προκειμένου να ξεπερασθούν τα προβλήματα, που δημιούργησε η άπλετη δημοκρατία, ο ασφυκτικός κρατικός παρεμβατισμός και άλλες πολλές ατέλειες του συστήματος. Για το καλό των δυστυχούντων πολιτών, που άλλοτε ευημερούσαν (πλασματικά και προσωρινά), πρέπει να έχουμε μικρότερο κράτος και να καταργηθεί το δαπανηρό κράτος πρόνοιας. Για να διασωθεί το πολιτικό σύστημα, που ταυτίζεται αυθαίρετα και αδόκιμα με το δημοκρατικό πολίτευμα, θα πρέπει να περιοριστούν οι δημοκρατικές ελευθερίες. Ο άκρατος παραλογισμός,η απροκάλυπτη υποκρισία και η γελοιοποίηση της ανθρώπινης κοινής λογικής συνίσταται σε απλά ελληνικά : καταργούμε τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίες, προκειμένου να σώσουμε τη δημοκρατία !!!
Για να σωθεί το οικονομικό σύστημα και να λυθούν τα οικονομικά προβλήματα, θα πρέπει το κράτος να μην είναι επιχειρηματίας.
Άλλος ένας παραλογισμός : υποβάλουμε τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας σε στερήσεις για να της εξασφαλίσουμε την ευημερία της.
Ποιος αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο ; Ποιος άλλος από τον επιτυχημένο κρατικοδίαιτο “ιδιωτικό τομέα', που μέχρι τώρα στέναζε από την ασφυκτική πίεση και εκμετάλλευση του κράτους. Πολύ δε περισσότερο, όταν οι κρατικές – κατ' όνομα και ιδιωτικές κατά διαχείριση – επιχειρήσεις απέδειξαν την ανικανότητά τους να ανταποκριθούν στον ανταγωνισμό που επιβάλλει η σύγχρονη (αντι)παραγωγική (παρα)οικονομία, που “ειρήσθω εν παρόδω” οδήγησε τον σύγχρονο κόσμο σε έναν νέο μεσαίωνα*.
Ποιοι αποκλείονται από τη διαχείριση της κρίσης ;
Οι ίδιοι ενδιαφερόμενοι και οι ίδιοι που υφίστανται τις συνέπειές της.
Η αιτιολογία είναι ότι είναι συνυπεύθυνοι για την κρίση και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι συνδιαχειριστές. Ο κοσμάκης είναι κατάλληλος στο να επωμίζεται τις ευθύνες για τα σφάλματα των άλλων, αλλά ακατάλληλος βέβαια στο να επωμίζεται τις ευθύνες της διαχείρισης εξόδου από τη κρίση και αποφυγής νέων σφαλμάτων των “golden boys”, των παιδιών του κολεγίου, του Harvard και των παιδιών της αλλαγής.
Επανερχόμενοι στο επιδιωκόμενο προς καθιέρωση πρότυπο, η αποθέωση της επιβεβαίωσης του βρίσκεται στη καθιέρωση και στη λειτουργία των κομβικών του σημείων ή διακλάδωσης ή εκτόνωσης, τα οποία όπως και να τα ονομάσουμε, του εξασφαλίζουν τις απαραίτητες αναπνοές και τους νέες δαιδαλώδεις διαδρομές στη πορεία για τη μακροβιότητά του. Τα σημεία αυτά που δικαιολογούν απόλυτα – έστω και προσωρινά – τη καταστροφή που προκλήθηκε, ξεπερνούν τεχνιέντως την αμφισβήτηση και καλλιεργούν το έδαφος για την επερχόμενη επέλαση της δέσμης των “λύσεων” που θα επιφέρουν τη καινούργια καταστροφή και μετά πάλι απ' την αρχή. Έτσι η μια λαίλαπα, διαδέχεται την άλλη.
Στο διάστημα μόνο των δυόμιση τελευταίων ετών, ο ελληνικός λαός βρέθηκε αρκετές φορές μπροστά σε τέτοια διλήμματα. Από τη σωστή του απάντηση, που δυστυχώς του επιβλήθηκε στη μορφή της μοναδικότητας της μαγικής συνταγής, εξαρτιόνταν – όπως έλεγαν – το αν θα απέφευγε τα χειρότερα, που τελικά όχι μόνο δεν κατάφερε να τα αποφύγει, αλλά τα έζησε πολύ άσχημα στο πετσί του.
Ενδεικτικά αναφέρω τα πιο χαρακτηριστικά :

ΔΝΤ ή πτώχευση
Δανειακή σύμβαση ή πτώχευση
Αποδοχή των όρων (χωρίς όρους) ή πτώχευση
Έξω ή μέσα στην ΕΕ
Ευρώ ή δραχμή

Τα “παιδιά” (The goodfellas) – όπως στη ταινία του 1990 – έστησαν ένα παιγνίδι, χωρίς τη δυνατότητα απαντήσεων με πολλαπλές επιλογές.
Για να αποφύγουμε το δεύτερο συνιστούσαν πάντα το πρώτο. Το στημένο παιγνίδι βρίσκονταν στο : ότι κι αν διαλέγαμε το δεύτερο θα γίνονταν, έτσι κι αλλιώς.
Έτσι ήρθε και το ΔΝΤ, η πτώχευση και μαζί της και ο Παπαδήμος, που ήταν η συνταγή για να την αποφύγουμε.
Δυστυχώς ότι ίσχυσε και στις τέσσερις πρώτες ερωτήσεις, μάλλον θα ισχύσει σύντομα και για τη πέμπτη !!

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σ' ένα άλλο ακόμη δίλημμα :
αν θα έχουμε ή όχι κυβέρνηση μετά τις εκλογές
Λες και οι εκλογές ήταν δυνατόν να γίνουν για κάποιο άλλο λόγο, εκτός από το να αναδείξουν τη επόμενη κυβέρνηση της χώρας.
η πιο ειλικρινής παραλλαγή του διλήμματος, που δεν εκφράζεται ανοιχτά για να μην προκαλεί, αλλά που χρησιμοποιείται μόνο σε απόλυτα απαραίτητες στιγμές, που προκύπτουν από λογικά και επιχειρηματικά αδιέξοδα, είναι :
ή βγάζετε εμάς ως κυβέρνηση ή ακολουθεί η ακυβερνησία και το χάος
Στη πραγματικότητα το δίλημμα στην απλή του μορφή διατυπώνεται ως εξής :
ή βγάζετε εμάς ως κυβέρνηση ή ακολουθεί η ακυβερνησία και το χάος, που εμείς οι ίδιοι θα προκαλέσουμε, αν δε βγούμε κυβέρνηση !!
Άλλωστε πως θα μπορούσε να περιγράψει κανείς καλλίτερα την “ακυβερνησία” με την οποία μας απειλούν τα κόμματα της συγκυβέρνησης και αυτά που ασπάζονται την ίδια κινδυνολογία, αν όχι με τη πρωτοφανή μείωση του εισοδήματος, αυτών που έχουν τη τύχη να μπορούν να δουλεύουν ακόμη, με τη μείωση των δεδουλευμένων αποδοχών των συντάξεων τους, με τη κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, την διάλυση του κράτους πρόνοιας, με τον περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών, με τη πρωτόγνωρη βία σε κάθε διαμαρτυρία για την εφαρμογή μιας πολιτικής, που δεν κληθήκαμε να αποδεχθούμε ή να απορρίψουμε και η οποία παρουσιάζεται επανειλημμένα σαν η μοναδική σωσίβια λέμβος για μια οικονομική, κοινωνική, και πολιτική τρικυμία από μια εναλλασσόμενη πολυετή δικομματική διακυβέρνηση, για τον τρόπο της οποίας ουδέποτε μας δόθηκε η δυνατότητα να εκφράσουμε τη γνώμη μας. Δηλαδή υπάρχει καλλίτερος προσδιορισμός της “ακυβερνησίας” από τη περιγραφή της σημερινής πραγματικότητας ;
Σε ποιαν άλλη μορφή “ακυβερνησίας” κινδυνεύουμε να βρεθούμε την επόμενη μέρα των εκλογών, αν όχι από εκείνη της επιδείνωσης της σημερινής, για την οποία είναι το μόνο πράγμα που μπορούν να μας εγγυηθούν, ότι είναι σε θέση να φέρουν με επιτυχία εις πέρας, οι εκπρόσωποι παλαιάς και νέας κοπής όλων των πολιτικών κομμάτων, που κυβέρνησαν ή συγκυβέρνησαν μέχρι σήμερα τη χώρα και ανεξάρτητα αν εξακολουθούν να ανήκουν στους ίδιους ή σε άλλους μεταλλαγμένους – για τη σωτηρία του συστήματος - πολιτικούς σχηματισμούς.
Ποιος πρέπει να φοβάται, ποια ακυβερνησία ; είναι το σωστό ερώτημα και στο οποίο φυσικά υπάρχει απάντηση.
Ο λαός πρέπει να φοβάται αυτήν ακριβώς την πραγματική “ακυβερνησία” που προκαλείται από τον μέχρι σήμερα τρόπο διακυβέρνησης. Ενώ μια διακυβέρνηση με γνώμονα το λαϊκό συμφέρον είναι δυνατόν να έχει σαν αποτέλεσμα μόνον μια “ακυβερνησία” από τη πλευρά των μέχρι σήμερα κυβερνώντων, με την έννοια ότι δεν θα έχουν το δικαίωμα να κυβερνήσουν. Στη πραγματικότητα όταν μιλάνε για “ακυβερνησία”, αυτή ακριβώς εννοούν, άσχετα αν κινδυνολογούν με την άλλη.
Αν πρέπει να διαλέξουμε, τότε είναι προτιμότερο να μείνουν χωρίς απασχόληση οι λίγοι και επικίνδυνοι, παρά οι πολλοί και χρήσιμοι.
Γι αυτό ο λαός θα πρέπει με τη ψήφο του να τους στερήσει όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και τη δύναμη να ξανακυβερνήσουν.
Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι δυνατόν να γίνει χωρίς την ενότητα όλων εκείνων των δυνάμεων, που ισχυρίζονται ότι θέλουν να σταματήσουν τον κατήφορο της χώρας, να αλλάξουν τον τόπο και να του εξασφαλίσουν μια ανεξάρτητη και αυτοδύναμη πορεία με γνώμονα το συμφέρον του λαού και όχι των ξένων και ντόπιων εκμεταλλευτών.
Δυστυχώς αυτό ακριβώς που βρίσκεται στη σκέψη και στα λόγια όλων των Ελλήνων ανεξάρτητα από προηγούμενη ή τωρινή κομματική προτίμηση, δεν έγινε πραγματικότητα, με ευθύνη όλων των κομμάτων που υπερασπίζονται μια άλλη εθνική και και δίκαιη κοινωνικά πολιτική.
Τα μέχρι σήμερα προσκόμματα, οι δικαιολογίες και οι εξηγήσεις που έδωσαν το καθ' ένα από τη πλευρά του δεν επαρκούν για να δικαιολογήσουν την αδυναμία αξιοποίησης της ιστορικής ευκαιρίας, που δεν παρουσιάζεται όποτε και όπως εμείς θέλουμε.
Η ενότητα δεν χτίζεται μόνο με δηλώσεις, διακηρύξεις, με ωφελιμιστικούς υπολογισμούς ποσοστών, ηγετικές αξιώσεις, μικροκομματικούς υπολογισμούς εκλογικών ποσοστών και ατέρμονες συζητήσεις πάνω σε ιδεολογικές πλατφόρμες που προασπίζοντας τη σεχταριστική λογική της “καθαρότητας” της γραμμής, σκοπό έχουν εκ των προτέρων να αποκλείσουν δυνάμεις και όχι να τις ενώσουν.
Ούτε πάλι με την αναζήτηση εγκεφαλικών και βολονταριστικών σχημάτων, λες και υπήρχαν περιθώρια για οποιοδήποτε εκλογικό σχήμα, άλλο από το ενιαίο ψηφοδέλτιο.
Από την άλλη ο ισχυρισμός ότι ενδεχομένως να υπάρξει σύμπραξη μετά τις εκλογές, είναι αποκαλυπτικός για το χαρακτήρα των εμποδίων που έβαζαν κάποιοι, που ήθελαν να δουν τα ποσοστά τους να ανεβαίνουν, ώστε να εξασφαλίσουν καλλίτερες διαπραγματευτικές θέσεις στους νέους συσχετισμούς. Αλίμονο γιατί η πραγματικότητα μπορεί να διαψεύσει αυτούς και τις προβλέψεις τους.
Όποιοι λοιπόν ήθελαν πραγματικά και ειλικρινά να βρουν κοινή γλώσσα θα την έβρισκαν.
“Οι καιροί ου μενετοί” , είχε πει κάποτε ο Σόλωνας, στο βασιλιά της Λυδίας Κροίσο. Είναι ώρα να το θυμηθούν πολλοί από τους “πρωταγωνιστές” που εξαγγέλλουν την αλλαγή και ισχυρίζονται ότι αφουγκράζονται το λαό. Τούτη τη φορά ο λαός δεν ψιθύρισε, αλλά έβγαλε στεντόρεια κραυγή και όρθωσε το ανάστημα του. Κωφεύοντας και χάνοντας την ιστορική αυτή ευκαιρία, στερούν από τον λαό τη δυνατότητα αξιοποίησης της σαρωτικής δυναμικής ενός ενωτικού ψηφοδελτίου, που ήταν μια πολύ καλή αντεπίθεση σε έναν εκλογικό νόμο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των κυβερνώντων.
Παρ' όλα αυτά απομένει μια άλλη εναλλακτική λύση, έστω και την ύστατη στιγμή.
Θα μπορούσε να διατυπωθεί μια πολιτική πρόταση, που θα μπορούσε να αποτελέσει μια ουσιαστική λύση και ένα πρακτικό πρώτο βήμα για να βγει η χώρα, τόσο από το σημερινό αδιέξοδο της κρίσης, όσο και από τη δυσκολία των επιλογών, που προκύπτει από το ασφυκτικό πλαίσιο των συμφωνιών και των δεσμεύσεων της χώρας μας.
Ταυτόχρονα θα μπορούσε να συσπειρώσει γύρω της ένα ευρύτατο φάσμα δυνάμεων ανεξάρτητα από τις πολιτικές ή προγραμματικές τους διαφορές.
Μια τέτοια πολιτική πρόταση θα πρέπει να έχει σαν βάση την ίδια τη λαϊκή ετυμηγορία.
Ας καλέσουν λοιπόν οι πολιτικές δυνάμεις που ισχυρίζονται ότι επιδιώκουν την ενότητα, με μια κοινή πρόταση τον ελληνικό λαό τον Σεπτέμβριο, να αποφασίσει με δημοψήφισμα : αν θα πρέπει να επικυρώσει ή όχι η ελληνική βουλή το νέο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας.

Όπως είναι γνωστό το Σύμφωνο αυτό που αποτελεί το επιστέγασμα της αντιλαϊκής πολιτικής και κατά γενική ομολογία εκτρέπει την Ευρώπη από την αρχική της πορεία, επιβάλλοντας με το πρόσχημα της αντιμετώπισης της κρίσης, μια κατ' όνομα δημοσιονομική πειθαρχία, εις βάρος της εθνικής ανεξαρτησίας των λαών, θωρακίζοντας τα συμφέροντα των τραπεζών, των αγορών και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, έχει κατ' αρχήν υπογραφεί από την κυβέρνηση κάθε χώρας, αλλά θα πρέπει να επικυρωθεί και από τα κοινοβούλια των χωρών μελών.
Η μόνη χώρα που έσπευσε να το επικυρώσει είναι μόνο η Πορτογαλία.
Το κλίμα στην Ευρώπη αλλάζει, με κύριο γεγονός την παραίτηση της Ολλανδικής κυβέρνησης, που μέχρι τώρα αποτελούσε μέρος του σκληρού πυρήνα, της ομάδας που υιοθετούσε την πολιτική επιβολής αυταρχικών, αντιλαϊκών μέτρων, σαν τη αποκλειστική συνταγή για την αντιμετώπιση της κρίσης, που ωστόσο όπως ήταν αναμενόμενο οδηγούσαν νομοτελειακά ολόκληρη την ΕΕ στην ύφεση.
Το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου, αμφισβήτησε ευθέως τη πολιτική του Σαρκοζύ. Είναι λογικό το Σύμφωνο Μερκοζύ να τεθεί και εκείνο υπό αμφισβήτηση, ενδεχομένως και σε αναθεώρηση σε περίπτωση εκλογής του (Χ)ολλάντ.
Η Ισπανία και η Ιρλανδία θίγονται άμεσα από την εφαρμογή του νέου Συμφώνου.
Επιπλέον οι κανονισμοί που ισχύουν μέχρι στιγμής στην ΕΕ, δίδουν το δικαίωμα και το περιθώριο σε μια χώρα μέλος να προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία.

Γιατί είναι απαραίτητο να γίνει κάτι τέτοιο :
Με τον τρόπο αυτό δίνεται η δυνατότητα να σταματήσει ο κατήφορος της εξάρτησης και της οικονομικής υποτέλειας και να πάρουμε άμεσα μια ανάσα μέσα σ' αυτό το κλίμα των ασφυκτικών πιέσεων που ασκούνται στη χώρα μας.
Εκφράζοντας άμεσα τη μη αποδοχή μας στη συμφωνία που βασίστηκε στη λογική των μνημονίων και που επιχειρεί να κατοχυρώσει θεσμικά τη λογική αυτή σε ολόκληρη την ΕΕ, όλες οι προηγούμενες δεσμεύσεις τίθενται σε αμφισβήτηση, ενώ ταυτόχρονα μας εξασφαλίζει ένα σημαντικότατο διαπραγματευτικό ατού, επανακτώντας το χαμένο έδαφος, που εγκαταλείψαμε, απεμπολώντας τη μια μετά την άλλη τις διαπραγματευτικές δυνατότητες, που είχαμε από την αρχή στη φαρέτρα μας.
Ξεπερνιόνται έτσι αρκετά από τα εμπόδια που μπαίνουν για την ακύρωση των συμφωνιών και των συμβάσεων, που έχουν υπογραφεί παράνομα μέχρι τώρα, αλλά και για εκείνες που έχουν το άλλοθι της νομιμοφάνειας.
Το τελευταίο αφαιρεί τη δικαιολογία σε πολιτικούς χώρους που προβάλλουν το επιχείρημα ότι έχουν την ισχύ νόμου και συνεπώς δεν έχουμε τη δυνατότητα να ακολουθήσουμε μια άλλη πορεία, παρά μόνο να αξιοποιήσουμε όσα ελάχιστα περιθώρια μας απομένουν.
Υποχρεώνει τις δυνάμεις εκείνες που είτε ειλικρινά ή δημαγωγικά, ισχυρίζονται πριν από τις εκλογές ότι θα επαναδιαπραγματευτούν, να μη παραμείνουν στα λόγια των προεκλογικών υποσχέσεων και να προχωρήσουν άμεσα και με συγκεκριμένο εξοπλισμό και συγκεκριμένη βάση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Είναι σίγουρο ότι μετά από έναν τέτοιο πολιτικό χειρισμό, αυτοί που έχουν να χάσουν δεν θα είναι αυτοί που φιλοδοξούν να συμβάλλουν στο να πάρει η Ευρώπη μια άλλη πορεία, προς όφελος των λαών της, αλλά εκείνοι που απεργάζονται σχέδια θωράκισης του μονοπωλιακού - αυταρχικού κράτους των τραπεζών και των αγορών, χάνοντας κάθε νομικό επιχείρημα και κάθε θεσμική και ηθική κάλυψη.
Εύλογα λοιπόν δημιουργείται μια βάση συσπείρωσης γύρω από την οποία κινητοποιούνται ευρύτερες δυνάμεις που δεν είναι παγιδευμένες στη λογική των μνημονιακών και αντιμνημονιακών ή όποιων άλλων διλημμάτων. Ο ισχυρισμός ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να διχάσει τον ελληνικό λαό, είναι τουλάχιστον γελοίος, δεδομένου ότι αφήνει τα περιθώρια να δοκιμαστεί στη πράξη η ειλικρίνεια των προθέσεων και οι πραγματικές δυνατότητες της Ευρώπης.
Εξ άλλου η μέχρι τώρα πολιτική είναι αυτή που οδηγεί στον εθνικό διχασμό και στον κοινωνικό εμφύλιο, με τη φτώχεια, τους κοινωνικούς αποκλεισμούς και τη προκλητική απαξίωση των κοινωνικών θεσμών.
Το κυριότερο φυσικά είναι το ότι δίνεται στο λαό η δυνατότητα να αποφασίσει σε συγκεκριμένη βάση και όχι σε προεκλογικά πυροτεχνήματα και υποσχέσεις , που θα παραπεμφθούν με τη πρώτη ευκαιρία και με οποιοδήποτε πρόσχημα, για άλλη μια φορά, στις καλένδες.
Είναι μια ανανέωση της λαϊκής εντολής, μια συγκεκριμενοποίηση των απαιτήσεων του λαού και μια έμπρακτη απόδειξη της στήριξης που είναι έτοιμος να εξασφαλίσει στις δυνάμεις της αλλαγής, διαλύοντας ανασφάλειες, επιχειρήματα και άλλοθι σχετικά με το αν θα έχουν ή δεν θα έχουν τη απαιτούμενη λαϊκή βάση και συναίνεση για τις απαιτούμενες αλλαγές.
Η συσπείρωση όμως δεν περιορίζεται μόνο στο εσωτερικό μέτωπο. Ξεπερνάει τα στενά όρια της χώρας μας και απλώνει το χέρι για μια άλλη ευρύτερη συσπείρωση εκείνης των λαών της Ευρώπης, που σήμερα μαστίζονται από τη κρίση και που πολύ σύντομα τους περιμένει το ίδιο μέλλον.
Με τη πολιτική αυτή πρόταση της ακύρωσης του νέου Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας, συγκεκριμενοποιείται ο στόχος και αποκτούν πρακτική και ενιαία κατεύθυνση, τα επιμέρους κινήματα των λαών, που θα είναι σε θέση να πολλαπλασιάζουν τη δύναμή τους. Το κλίμα είναι περισσότερο από άλλοτε κατάλληλο για να ξεκινήσει ένα τέτοιο εγχείρημα.
Ας μην ξεχνάμε ότι το σύμπλεγμα των αγορών και των τραπεζών είχε πάντοτε το φόβο να μην προκληθεί όχι ένα – όπως έλεγαν – αλλά δύο ντόμινο.
Το πρώτο ήταν εκείνο της επέκτασης της κρίσης στις άλλες χώρες. Αν και στην ουσία δεν το απέφυγαν, τουλάχιστον νομίζουν ότι έχουν πετύχει σε σημαντικό βαθμό τη θωράκισή τους, για να αντιμετωπίσουν τις σχετικές συνέπειες. Αυτό όμως που φοβούνται περισσότερο και δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν, είναι οι συνέπειες από το δεύτερο ντόμινο. Από εκείνο που θα προκληθεί από τη γενίκευση και το συντονισμό των αγώνων των λαών, ενάντια στα μέτρα λιτότητας, που εφαρμόζονται με τον πλέον αντιδημοκρατικό τρόπο σε μια Ευρώπη, που αποτελούσε το πρότυπο της αστικής – τουλάχιστον – δημοκρατίας.
Αν χάσαμε την ευκαιρία και τη μάχη για το πρώτο, τουλάχιστον να μην χάσουμε και εκείνη για το δεύτερο.
Ο χρόνος μέχρι το Σεπτέμβριο είναι αρκετός για να γίνει η κατάλληλη ενημέρωση στον ελληνικό λαό, ώστε να αποκτήσει όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη και αντικειμενική εικόνα σχετικά με το τι θα σημαίνουν για αυτόν και μόνον γι αυτόν τα ενδεχόμενα που έχει μπροστά του, όπως :
η συγκεκριμένη δανειακή σύμβαση, ποιοι είναι οι όροι της, ποιες οι δεσμεύσεις της και οι συνέπειες της για τη ελληνική οικονομία αλλά και για το ελληνικό νοικοκυριό

τι σημαίνει η περαιτέρω παραμονή της χώρας μας στην ΕΕ κάτω από τις σημερινές τις συνθήκες, δηλαδή με τον ασφυκτικό κλοιό των δεσμεύσεων και ένα τέτοιο δημοσιονομικό Σύμφωνο

ή σε μια Ευρώπη χωρίς αυτά

τι σημαίνει μια ενδεχόμενη αποχώρηση της χώρας μας, είτε εκούσια, είτε ακούσια, από την ΕΕ

τι σημαίνει η παραμονή της χώρας μας με ευρώ ή εθνικό νόμισμα ή με συνδυασμό των δύο, σε μια ΕΕ με ένα τέτοιο Σύμφωνο

ή σε μια ΕΕ που θα τείνει στην αποσύνθεσή της

τι σημαίνει η αναγκαστική, άτακτη επιστροφή στο εθνικό νόμισμα

τι σημαίνει η σταδιακή, μεθοδευμένη επιστροφή στο εθνικό νόμισμα

Ένα τέτοιο δημοψήφισμα δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το απατηλό και δημαγωγικό σύνθημα του Παπανδρέου. Εκείνο παρά τις όποιες συζητήσιμες πτυχές και αξιοποιήσιμες ή μη δυνατότητες, είχε άλλους στόχους, όπως :
να αυξήσει τα κέρδη των κερδοσκόπων από την “αναταραχή” που δημιουργούσε και μόνο η εξαγγελία διεξαγωγής του

να δικαιολογήσει τη λήψη ασφυκτικότερων δεσμεύσεων για τη χώρα μας και αυστηρότερων μέτρων για όλη την Ευρώπη, όπως αυτά εκφράστηκαν με την επιχειρούμενη θεσμοθέτηση του νέου Συμφώνου.

να στρώσει το έδαφος στο “στήσιμο” της κυβέρνησης Παπαδήμου να εξασφαλίσει στον ίδιο μια ασφαλή “ηρωική έξοδο”

να εξασφαλίσει στο Σαμαρά το άλλοθι για να κάνει την απαιτούμενη για τη περίσταση στροφή, μετά τη μέχρι τότε επίπλαστη “αντιμνημονιακή” αντιπολιτευτική του στάση, χρήσιμη για εκείνη την αρχική περίοδο, που δεν δικαιολογείται όμως από τη πολιτική των συμφερόντων, που αυτός εκπροσωπεί

να βάλει στη Βουλή το γνήσιο τέκνο των αστικών κομμάτων “ένα ακροδεξιό κόμμα”, που χρησιμοποιείται ανάλογα με τις περιστάσεις. Για παράδειγμα μπορεί να προσφέρει στελέχη του, να αποδυναμώνεται σκόπιμα και να ανοίγει το δρόμο σε πιο αμιγή φασιστικά κόμματα, που χρησιμοποιούνται σαν συγκριτικό άλλοθι, με το ενδεχόμενο να επανέλθει εκ νέου δυναμικά στο προσκήνιο

Αν κατ' αρχήν συμφωνούμε σε μια τέτοια πολιτική πρόταση ας ξεκινήσουμε έναν ειλικρινή και εποικοδομητικό διάλογο, ακόμη και τώρα πριν από τις εκλογές, εκφράζοντας την απαίτηση του ελληνικού λαού και δείχνοντας στην πράξη πόσο ειλικρινείς, πρακτικοί, αποτελεσματικοί και ικανοί είμαστε, προκειμένου να υλοποιήσουμε τη θέλησή του, αξιοποιώντας την ιστορική συγκυρία που μας προσφέρεται.



(*) Κι αυτό δεν αποτελεί έναν χαρακτηρισμό κατ' ευφημισμό, αλλά μια δυσοίωνη κι ολέθρια προοπτική, από την άποψη ότι απειλούνται με ανατροπή οι υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ίδια την αστική δημοκρατία, χωρίς ταυτόχρονα να έχει εξασφαλισθεί μια νέα τάξη πραγμάτων προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων, δεδομένου ότι οι παραδοσιακοί φορείς έκφρασης της εργατικής τάξης, που αυτοπροσδιορίζονται σαν πρωτοπορία, βρίσκονται στη φάση αναζήτησης στρατηγικού προσανατολισμού και πρακτικών μορφών πάλης, κρατώντας σε στάση αναμονής έναν ολόκληρο κόσμο που είδε τις ελπίδες του να θρυμματίζονται και τους αγώνες του να εξακολουθούν να στερούνται αποτελεσματικότητας και να μην δικαιώνονται. Παράλληλα με την αυξανόμενη ανεργία, την ύφεση και την αδυναμία ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, που τείνει να επιφέρει η εξέλιξη του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, θα βρίσκονται πολύ σύντομα σε αναζήτηση της ίδιας της εργατικής τάξης για να της αποδώσουν ξανά τον πρωτοποριακό της ρόλο.