Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2019

*Από πού και γιατί: Πρόσφυγες και Μετανάστες

Καθώς ο πληθυσμός των ανθρώπων  που αναγκάζεται να αφήσει το σπίτι του εξαιτίας της βίας και των συρράξεων ολοένα και αυξάνεται παγκοσμίως, οι λέξεις εμφανίζονται όλο και πιο συχνά στον  δημόσιο διάλογο. 
Σύμφωνα με τον ορισμό που δίνεται στη Συνθήκη του 1951, καθώς και στο καταστατικό της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, πρόσφυγες είναι τα άτομα που βρίσκονται εκτός της χώρας καταγωγής τους εξαιτίας του φόβου διώξεων, διαμαχών, γενικευμένης βίας, ή άλλων καταστάσεων που έχουν διαταράξει σοβαρά την έννομη τάξη και, ως αποτέλεσμα, δικαιούνται διεθνούς προστασίας. 
 Ετυμολογικά η λέξη πρόσφυγας -πρόσφυξ στην αρχαία ελληνική- προέρχεται από την πρόθεση προς και το ρήμα φεύγω. Πρόσφυγας είναι αυτός που προσφεύγει, που ζητά δηλαδή ή επικαλείται τη βοήθεια ή την παρέμβαση κάποιου (ατόμου, αρμόδιας αρχής κ.λπ) Η λέξη είναι μεταγενέστερη, οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν όπως ξέρουμε και από τις τραγωδίες, τη λέξη «ικέτης» δηλαδή αυτός που ικετεύει που εκλιπαρεί.
Ικεσία σημαίνει θερμή παράκληση - Προστάτης της ήταν ο Ικέσιος Δίας.   Η ικεσία ήταν ένας σημαντικός θεσμός της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας που ισχυροποιούσε τους συνεκτικούς δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων. Τα ομηρικά έπη παραδίδουν πολλές πληροφορίες για το σεβασμό, με τον οποίο αντιμετωπιζόταν η ικεσία, καθώς και για το τελετουργικό της. 
Η λέξη μετανάστης προέρχεται από την πρόθεση μετά και το ρήμα ναίω: κατοικώ, διαμένω, βρίσκομαι.
Αν και δεν υπάρχει επίσημος νομικός ορισμός για τον διεθνή μετανάστη, η πλειονότητα των ειδικών συμφωνεί ότι διεθνής μετανάστης είναι όποιος αλλάζει τον τόπο συνήθους κατοικίας του/της, ανεξαρτήτως του λόγου μετανάστευσης ή του νομικού καθεστώτος. Οι λέξεις μετανάστης και πρόσφυγας δεν έχουν την ίδια σημασία και η σύγχυση μεταξύ των δύο όρων μπορεί συχνά να οδηγήσει σε παρανοήσεις. Ενώ οι πρόσφυγες ζητούν καταφύγιο σε άλλη χώρα εξαιτίας ένοπλης σύρραξης ή δίωξης, οι μετανάστες φεύγουν από τη χώρα τους για να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσής τους, να σπουδάσουν, να ενωθούν με φίλους ή συγγενείς ή για άλλους λόγους. Οι μετανάστες μπορεί να μη διατρέχουν άμεσο κίνδυνο αν επιστρέψουν στη χώρα τους, αλλά συχνά φεύγουν υπό πολύ δύσκολες συνθήκες.
Ενώ οι πρόσφυγες και οι μετανάστες αντιμετωπίζουν παρόμοιες προκλήσεις, όπως η προσαρμογή σε διαφορετικό περιβάλλον, η εκμάθηση άλλης γλώσσας, το νομικό καθεστώς τούς αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο, καθώς το διεθνές δίκαιο δίνει δικαίωμα στους πρόσφυγες να αναζητήσουν ασφάλεια σε μια άλλη χώρα, δεν επιτρέπεται η επιστροφή τους στη χώρα που άφησαν. Αυτός ο κανόνας δεν ισχύει για τους μετανάστες. Το κάθε κράτος έχει τους δικούς του μεταναστευτικούς νόμους και διαδικασίες. Όμως, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες έχουν ένα κοινό βασικό στοιχείο, είναι άνθρωποι, έχουν ανθρώπινα δικαιώματα και πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό και αξιοπρέπεια.Πολλοί άνθρωποι μεταναστεύουν λόγω φτώχειας, έλλειψης τροφής ή επειδή αντιμετωπίζουν άλλες προκλήσεις, όπως φυσικές καταστροφές ή περιβαλλοντικά προβλήματα. Για να χαρακτηρισθεί ο αιτήσας άσυλο πρόσφυγας ή μετανάστης πρέπει να έχει ολοκληρωθεί  η εξέταση της αίτησης που έχει υποβάλει και δεν αποτελεί επαρκές κριτήριο η χώρα από την οποία προέρχεται. 

* Καθημερινά (Δευτ-Παρ) 7και55 και 17και55 στο Πρώτο Πρόγραμμα https://webradio.ert.gr/proto/

Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2019

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ


"...τώρα δρέπουμε τους καρπούς της αδράνειάς μας.
Ο ρατσισμός είναι εδώ, η ξενοφοβία είναι εδώ, το μίσος είναι εδώ, υποθάλπονται από ακραίες πολιτικές δυνάμεις, συντηρούνται από επίσημους πολιτικούς φορείς και τρέφονται από τη σιωπή της πλειοψηφίας για να υπονομεύσουν κάθε δημοκρατική, ανθρωπιστική και πολιτισμική αξία." 

Αυτό επισημαίνει, μεταξύ άλλων σε ανακοίνωσή της η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ Β΄ ΕΛΜΕ ΠΕΛΛΑΣ, με αφορμή την χθεσινή κατάληψη των ΕΠΑΛ Γιαννιτσών και την πορεία που ακολούθησε στο κέντρο της πόλης από μαθητές για τους μετανάστες και πρόσφυγες που βρίσκονται στην περιοχή μας και στη χώρα μας. 

Αναλυτικά η ανακοίνωση έχει ως εξής:

"Η κατάληψη της 7.11 των ΕΠΑΛ από μια ηχηρή μειοψηφία και η πορεία που ακολούθησε στο κέντρο της πόλης φέρνουν την εκπαιδευτική κοινότητα, τη δημοτική αρχή, τον δημοκρατικό κόσμο και όλη την κοινωνία την Πέλλας ενώπιον του ξενοφοβικού και ρατσιστικού φαινομένου που εμφανίζεται με αυξανόμενη συχνότητα. 
Και αν τηρήσαμε στάση σιωπής όταν κάποιες ανάλογες ηχηρές μειοψηφίες διέσπειραν μισαλλόδοξα συνθήματα, έκαιγαν στρατόπεδα της πόλης και όργωναν αγρούς, για να μην γίνει δεκτό το πρώτο κύμα εγκατάστασης προσφύγων/μεταναστών στην περιοχή μας, τώρα δρέπουμε τους καρπούς της αδράνειάς μας: ο ρατσισμός είναι εδώ, η ξενοφοβία είναι εδώ, το μίσος είναι εδώ, υποθάλπονται από ακραίες πολιτικές δυνάμεις, συντηρούνται από επίσημους πολιτικούς φορείς και τρέφονται από τη σιωπή της πλειοψηφίας για να υπονομεύσουν κάθε δημοκρατική, ανθρωπιστική και πολιτισμική αξία. 
Ως ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ καλούμε την τοπική ΕΛΜΕ να βγει από τον μακάριο ύπνο της, τη δημοτική αρχή από την περίεργη σιωπή της, τις τοπικές οργανώσεις από την ανυπαρξία τους, για να αντισταθούμε από κοινού στον εκπαιδευτικό και κοινωνικό μεσαίωνα που μας υπόσχονται. 
Ο δήμος Πέλλας δεν είναι ο μνησίκακος, φοβικός, ρατσιστικός και ταμπουρωμένος στον εαυτό του και αν κάποιοι λίγοι έτσι τον οραματίζονται πρέπει να βρουν μπροστά τους τη δημοκρατική πλειοψηφία του."

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ Β΄ ΕΛΜΕ ΠΕΛΛΑΣ

Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2019

Εγώ, η Ουλρίκε Μάινχοφ, καταγγέλλω.



ΟΝΟΜΑ: Ουλρίκε
ΕΠΩΝΥΜΟ: Μάινχοφ
ΓΕΝΟΥΣ: Θηλυκού
ΗΛΙΚΙΑ: Σαρανταενός χρονών… Ναι! Είμαι παντρεμένη. Έκανα δύο παιδιά με καισαρική. Ναι, είμαστε χωρισμένοι με τον άντρα μου.
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ: Δημοσιογράφος
ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ: Γερμανίδα
Συγκρούστηκα με την άρχουσα τάξη και τους νόμους της που τους έχει προστάτες της, για να μπορεί να εκμεταλλεύεται και να κάνει κουμάντο σε όλα, στα πάντα. Ακόμα και στο ίδιο το μυαλό μας, στις σκέψεις μας, τα λόγια μας, τα συναισθήματα μας, τη δουλειά μας, τον τρόπο που μας αρέσει να αγαπάμε ή να κάνουμε έρωτα, ολόκληρη τη ζωή μας.
Γι’ αυτό με κλείσατε εδώ μέσα αφεντικά του κράτους δικαίου. Φυσικά όλοι είναι ίσοι απέναντι στους νόμους σας, εκτός απ’ αυτούς που δεν συμφωνούν με τα ιερά σας και τα όσια.
Εσείς είστε που υποβιβάσατε τη γυναίκα. Ό,τι λοιπόν μου στερήσατε τόσα χρόνια σα γυναίκα, μου το προσφέρετε τώρα: ΙΣΗ ΠΟΙΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ. Τι ειρωνεία! Σας ευχαριστώ! Με ανταμείψατε με το νόμισμα της πιο σκληρής φυλάκισης. Απομόνωση και κρύο μέσα σε μια φυλακή νεκροταφείο. Στην ποινή δηλαδή της εξόντωσης των αισθήσεων μου. Πόσο ευγενική έκφραση θα ήταν να ‘λεγα ότι με θάψατε ζωντανή σ’ ένα τάφο.
Λευκό το κελί, οι τοίχοι, λευκά τα κουφώματα, η πόρτα περασμένη με σμάλτο, για να μην πω και το αποχωρητήριο, ο φωτισμός με νέον, λευκός κι αυτός- κι αναμμένες λάμπες μέρα-νύχτα. Πότε επιτέλους είναι μέρα και πότε νύχτα; Πως θα το μάθω; Απ’ τη χαραμάδα του παραθύρου περνάει πάντα το ίδιο λευκό φως, ψεύτικο κι αυτό, σαν το παράθυρο που είναι ψεύτικο κι αυτό, ίδια ψεύτικος κι ο δόλιος ο χρόνος που μ’ έχετε φυλακισμένη εδώ σ’ ένα λευκό ατελείωτο.
ΣΙΩΠΗ! Παντού σιωπή.
Απ’ έξω ούτε φωνή, ούτε ήχος, ούτε θόρυβος. Στο διάδρομο δεν ακούγονται βήματα, ούτε πόρτες που ανοιγοκλείνουν. ΤΙΠΟΤΑ. Όλα σιωπηλά και κατάλευκα. Μια μεγάλη σιωπή και στο μυαλό μου, λευκή κι αυτή σαν το ταβάνι. Κι η φωνή μου λευκή αν δοκιμάσω να φωνάξω.
Λευκό το σάλιο καθώς στεγνώνει στα χείλη μου. Λευκή η σιωπή στ’ άδεια μου μάτια στο στομάχι, στην πρησμένη από την πείνα κοιλιά μου. Πιασμένη σα γιαπωνέζικο ψάρι, δίχως πτερύγια, μες τη σιωπή του ενυδρείου.
Έντονη επιθυμία για εμετό.
Βλέπω το μυαλό σε αργή κινηματογραφική κίνηση, να βγαίνει από το κρανίο μου, να αλητεύει εδώ κι εκεί και να κυλάει στο πάτωμα και να γίνεται ένα με το αιώνιο λευκό του κελιού μου. Νιώθω το κορμί μου σα σκόνη, όπως το απορρυπαντικό για το πλυντήριο. Σκύβω και το μαζεύω. Προσπαθώ να το συναρμολογήσω.
ΔΙΑΛΥΟΜΑΙ!
Πρέπει να αντέξω Να αντισταθώ. Δεν θα μπορέσετε να με τρελάνετε. Πρέπει να σκεφτώ, να σκεφτώ! Να λοιπόν που σκέφτομαι! Σκέφτομαι εσάς που μ’ έχετε κλεισμένη σ’ αυτόν τον εφιάλτη. Από το κρύσταλλο του ενυδρείου που με κλείσατε και με κοιτάζετε με ενδιαφέρον. Μείνατε άφωνοι! Τρέμετε από φόβο μήπως και μπορέσω κι αντισταθώ. Τρέμετε στη σκέψη μήπως οι άλλοι σύντροφοί μου έρθουν και γκρεμίσουν αυτό το λευκό θάνατο που επινοήσατε. Πόσο γελοίο, αλήθεια, να στερήσετε από μένα τα χρώματα! Κι έξω να βάφετε το μουχλιασμένο και γκρίζο κόσμο σας με τα πιο φανταχτερά χρώματα, για να μην μπορεί να δει κανείς τη σαπίλα που κρύβει. Και να υποχρεώνετε τον κόσμο να καταναλώνει μόνο και μόνο για το χρώμα. Χρωματίστε με ωραίο κόκκινο το σιρόπι από τα βατόμουρα, και τι πειράζει αν αυτό φέρνει καρκίνο! Το απεριτίφ σας να είναι πορτοκαλί. Τα παιδιά σας πρέπει να τρώνε πολύ το πράσινο και το αστραφτερό κίτρινο. Το βούτυρο κι η μαρμελάδα πάντα με χρωματιστά δηλητήρια.
Ακόμα και τις γυναίκες σας τις βάψατε σαν καραγκιόζηδες. Εξαίσιο κόκκινο για τα μάγουλα, ανοιχτό γαλάζιο και βιολετί για τις βλεφαρίδες, ρουζ για τα χείλια κι όσο για τα νύχια ό,τι χρώμα θα έβαζε ο νους σου για να είναι σαν καρναβάλι. Χρυσαφί, ασημί, πράσινο, πορτοκαλί μέχρι και σκούρο μπλε χρησιμοποιήσατε. Και τιμωρήσατε εμένα με τη σκληράδα του ανέκφραστου λευκού, γιατί το μυαλό μου δεν έχει ανάγκη από τον κατακλυσμό των διαφημίσεων για να σκεφτεί. Αφού τα δικά του χρώματα ξεγυμνώνουν όλη σας την αθλιότητα.
Και με κλείσατε σε αυτό το ενυδρείο γιατί:
Ε λοιπόν όχι! Δεν συμφωνώ με τον τρόπο που ζείτε, ούτε ζήλεψα που δεν είμαι σαν καμιά από τις γυναίκες σας, θλιβερό καρναβάλι. Όχι!
Δεν θα ήθελα να είμαι μια τρυφερή ύπαρξη, με τα νάζια της και τα χαζοχαμόγελά της.
Που θα στόλιζε το τραπέζι σας σε κάποιο ρεστοράν πολυτελείας το σαββατόβραδο, σαν συμπλήρωμα αναπόσπαστο σε αυτή τη φτιαχτή ατμόσφαιρα με το εξωτικό μενού και την τόσο ηλίθια και απαραίτητη διακριτική μουσική. Όχι! Δεν θα μου άρεσε να είμαι υποχρεωμένη να παριστάνω την ελκυστική και θλιμμένη, και συγχρόνως τη χαρούμενη και όλο εκπλήξεις, μετά την άμυαλη παιδούλα, κι ύστερα τη μητέρα και πουτάνα, ενώ συγχρόνως να ντρέπομαι ή να ευχαριστιέμαι με κάθε βρωμόλογο που θα ξεστομίζετε.
Α! Να λοιπόν!
Ένας ελαφρός θόρυβος. Ανοίγει η πόρτα. Μπαίνει ο δεσμοφύλακας, με κοιτάζει, δεν με βλέπει, είναι σαν μην υπάρχω. Σα να έγινα διαφανής. Δε λέει ούτε λέξη. Βγαίνει. Ξανακλείνει. Ξανά σιωπή. Κανένας δεν πρόκειται να ακούσει την κραυγή μου ούτε κανένα παράπονο μου. Όλα θα γίνουν σιωπηλά, με τακτ, για να μην χαλάσει ο μακάριος ύπνος των μακάριων κατοίκων αυτού του οργανωμένου κράτους. Κοιμήσου ήσυχα καλοζωισμένε και αποχαυνωμένε κόσμε της μεγάλης Γερμανίας.
Και σεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι υγιώς σκεπτόμενοι. Κοιμηθείτε ήσυχα σαν πεθαμένοι.
Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου.
Όσοι αγανακτήσουν θα ξεσηκωθούν, είμαι σίγουρη.
Θα είναι εκείνοι που δουλεύουν ολημερίς, εκείνοι που τους σακατεύετε σωματικά για να μην μπορούν να σκεφτούν, όλοι οι μετανάστες: τούρκοι, ισπανοί, έλληνες, άραβες κι όλοι οι άλλοι εξαθλιωμένοι και προδομένοι της Ευρώπης και μαζί με αυτούς και οι γυναίκες που δέχτηκαν την καταπίεση, τον εξευτελισμό και την εκμετάλλευση.
Όλες αυτές θα μάθουν γιατί με κρατάτε εδώ μέσα και γιατί το κράτος σας θέλει να με δολοφονήσει σα μάγισσα του μεσαίωνα. Για σας την εξουσία υπάρχουν ακόμη και σήμερα μάγισσες που πρέπει να καθηλώνονται μπροστά στους αργαλειούς, στις μηχανές, στις πρέσες, τις γραμμές παραγωγής, μέσα στο θόρυβο και τις διαταγές.
Και γκάπα γκουπ πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, κινητήρας, καζάνια, φωνές και θόρυβος. Θόρυβος, φτάνει πια με τη σιωπή, πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, καζάνια, αέριο και θόρυβο. Το αέριο, βγαίνει αέριο, εμετός, αηδία.
Η αλυσίδα της παραγωγής έχει το δικό της ρυθμό. Δεν υπάρχει πια χρόνος, μόνο ρυθμός. Ρυθμός.
Σταματήστε τις μηχανές. Ησυχία.
Τι υπέροχο πράγμα η σιωπή. Ευχαριστώ δεσμοφύλακες που μου χαρίσατε αυτή την απίθανη και σπάνια απόλαυση της σιωπής. Το απόλυτο. Τι απόλαυση για όλες μου τις αισθήσεις! Σα να μοιάζει να βρίσκομαι στον παράδεισο. Δεσμοφύλακες, δικαστικοί, κομματάρχες σας αγνοώ όλους. Δεν θα μπορέσετε να με βγάλετε από εδώ μέσα τρελή εκτός κι αν με σκοτώσετε. Μα το μυαλό μου θα είναι καθαρό, θα είμαι απόλυτα υγιής κι όλοι θα ξέρουν με σιγουριά ότι εσείς είστε οι δολοφόνοι, μια κυβέρνηση ένα κράτος δολοφόνων. Σας σκέφτομαι ήδη να προσπαθείτε να κρύψετε το πτώμα μου. Να απαγορεύεται την είσοδο στους δικηγόρους μου. Όχι την Ουρλίκε Μάινχοφ δεν μπορείτε να τη δείτε. Ναι! Ναι! Κρεμάστηκε. Όχι, όχι! Δεν θα είστε παρών στην αυτοψία. Κανένας. Μόνο οι ειδικοί του κράτους. Που έχουν ήδη έτοιμο το πόρισμα: η Μάινχοφ κρεμάστηκε. Όχι δεν υπάρχουν ίχνη στραγγαλισμού στο λαιμό της. Ούτε κυανωτικό χρώμα. Ναι υπάρχουν μελανιές από κακώσεις σε όλο της το σώμα.
Ανοίξτε χώρο! Φύγετε! Μη βλέπετε! Απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών! Απαγορεύεται κάθε άλλη ιατροδικαστική έκθεση! Απαγορεύεται να εξεταστεί το σώμα μου! Απαγορεύεται! Ναι, απαγορεύονται τα πάντα. Όμως ποτέ δεν θα μπορέσετε να απαγορεύσετε να γελάσουν ειρωνικά μπρος στις ηλίθιες φάτσες σας, για τη μεγάλη βλακεία σας. Την αιώνια βλακεία που δέρνει κάθε δολοφόνο. Βαρύς σαν το βουνό είναι ο θάνατος. Εκατομμύρια χέρια γυναικών σηκώνουν αυτό το βουνό και τώρα θα δώσουν μια να το γκρεμίσουν μονάχες τους.
Με ένα ανατριχιαστικό χαμόγελο.
«Εγώ η Ουλρίκε Μάινχοφ καταγγέλλω», θεατρικός μονόλογος που έγραψε ο Ντάριο Φο μαζί με την Φράνκα Ράμε, για την Ουλρίκε Μάινχοφ της οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός.

Στις 9 Μαΐου 1976 η Ούλρικε Μάινχοφ βρίσκεται κρεμασμένη στο κελί 719 των φυλακών υψίστης ασφαλείας. Η επίσημη νεκροψία έδειξε αυτοκτονία. Οικογένεια, φίλοι και σύντροφοι αμφισβητούν το πόρισμα αλλά δεν βρίσκουν αποδείξεις για το αντίθετο καθώς το γερμανικό κράτος αρνήθηκε να δώσει στοιχεία στον ειδικό εμπειρογνώμονα που όρισε η οικογένεια.. Στην κηδεία της, στο νεκροταφείο του Μαρίεντορφ στο Δυτικό Βερολίνο, βρέθηκαν 4.000 άνθρωποι.
Το τελευταίο επεισόδιο στη δραματική ζωή της παίχτηκε όταν η κόρη της, η δημοσιογράφος Μπετίνα Ρελ έμαθε, ότι ο εγκέφαλος της μητέρας της δεν είχε ταφεί μαζί με το υπόλοιπο σώμα της! Αντίθετα διατηρήθηκε για δεκαετίες σε φορμαλδεΰδη κι εξετάζονταν εκ νέου σε μια κλινική του Μαγδεβούργου!

Απογείωση 1976

 Στην εξέδρα του αποχαιρετισμού  το  μαντήλι που ανέμισες  ένα τόνο πιο σκούρο απ' τη θάλασσα δύο απ' τον ουρανό τρύπα σκοτεινή στα ...