τοις ἐγρηγορόσιν ένα και κοινόν κόσμον είναι, των δε κοιμωμένων έκαστον εις ίδιον αποστρέφεσθαι.
Στην εξέδρα του αποχαιρετισμού
το μαντήλι που ανέμισες
ένα τόνο πιο σκούρο απ' τη θάλασσα
δύο απ' τον ουρανό
Ισορροπούμε στο κενό, 'κει που τελειώνει η εισπνοή, στης εκπνοής την άκρη. Τραβάε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου