«αρμονία αφανής, φανερής κρείττων».

Η λέξη αρμονία, εκ του ρήματος «αρμόζω» ή «άρω» (βάση και της λέξεως «Αρετή») σημαίνει αρμογή, μουσική συμφωνία, συνομολογία, συναρμογή, σύνδεσμος και, κατ’ επέκταση,  εναρμόνιση των πραγμάτων.  Στην ελληνική μυθολογία η Αρμονία ήταν κόρη δύο θεών, κατά τη Θεογονία του Ησιόδου: του Άρη και της Αφροδίτης και αδελφή του Φόβου και του Δείμου, και κατά μία άλλη εκδοχή, η Αρμονία ήταν κόρη του Δία και της Ηλέκτρας, και καταγόταν από τη Σαμοθράκη, από όπου είχε απαχθεί από τον Κάδμο. Αυτή την εκδοχή ασπάζεται ο Ευριπίδης στην τραγωδία του Φόνισσαι.

Αρμονία είναι το γίγνεσθαι, η τάξη, το παιγνίδι εντός της αναγκαιότητας, ο νόμος, το ίδιο το σύμπαν. Όλες οι δυνάμεις τείνουν να συγκρουστούν και να βρουν μία ανακουφιστική θέση· ό,τι προκύπτει μετά τη σύγκρουση είναι αρμονικό, η ζωή η ίδια στις αναταράξεις και την ηπιότητά της.

Η αρμονία προκύπτει από τα διαφορετικά. Το διέγνωσε αυτό πρώτος ο πιο λεπτός ίσως ψυχολόγος και διανοητής της ανθρωπότητας, ο Ηράκλειτος: Το αντίξουν συμφέρον και εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίαν (και πάντα κατ' έριν γίνεσθαι), το αντίρροπο ωφελεί· και η καλλίστη αρμονία προκύπτει από το διαφορετικό.  Ο Ηράκλειτος επίσης θεωρεί την κρυμμένη αρμονία, ανώτερη της φανερής. «αρμονία αφανής, φανερής κρείττων».

Στον Εμπεδοκλή αναφέρεται ως κύριο όνομα, στην θέση της Φιλότητος ή της Αφροδίτης. Στην ησιόδειο «Θεογονία» (937), καθώς και στην ευρυτέρα Εθνική θεολογία και λατρεία των Ελλήνων, η Αρμονία είναι θεά (βλ. Αρμονία). Στην πολιτειακή λατρεία της θεάς Αρμονίας, οι πολίτες και οι αρχές των πόλεων την επικαλούντο για  την εύνομη κοινωνικοπολιτική ζωή.

Ως μουσικός όρος, ειδικά για την αρχαιοελληνική μουσική, αρμονία σημαίνει μέθοδος κατασκευής μουσικών κλιμάκων, δια της συναρμογής μουσικών διαστημάτων. Κατ' επέκταση ο όρος αρμονία σημαίνει «μουσική κλίμακα». 

Η αναζήτηση

Η αναζήτηση Αναζητώντας το σπίτι του Θεού Μάζεψε όλο σου το θάρρος και κάνε το άλμα. Θα εξακολουθείς να υπάρχεις, αλλά με τρόπο τόσο καινούργιο που δεν θα μπορείς να τον συνδέσεις με τον παλιό. Θα είναι ασυνεχής. Το παλιό ήταν τόσο μικροσκοπικό, τόσο μικρό, τόσο φτωχό, και το καινούργιο είναι τόσο πελώριο. Από μικρή δροσοσταλίδα έγινες ωκεανός. Αλλά ακόμη κι η δροσοσταλίδα που γλιστρά από το φύλλο του λωτού τρέμει για μια στιγμή, προσπαθεί να μείνει εκεί κρεμασμένη λίγο ακόμη, επειδή βλέπει τον ωκεανό... μόλις πέσει από το φύλλο του λωτού θα χαθεί. Πράγματι, κατά ένα τρόπο δεν θα υπάρχει΄ ως δροσοσταλίδα δεν θα υπάρχει. Δεν πρόκειται όμως για απώλεια. Θα γίνει ωκεάνια. Και όλοι οι άλλοι ωκεανοί είναι περιορισμένοι. Ο ωκεανός της ύπαρξης είναι απεριόριστος. Εχω μιλήσει πολλές φορές για ένα όμορφο ποίημα του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ. Ο ποιητής αναζητά τον Θεό εδώ και εκατομμύρια ζωές. Τον έχει δει μερικές φορές, από πολύ μακριά, κοντά σε κάποιο άστρο, και άρχισε να κινείται προς τα εκεί, ώσπου όμως να φτάσει ως το άστρο εκείνο, ο Θεός είχε μετακινηθεί σε άλλο μέρος. Συνέχισε όμως να ψάχνει και να ψάχνει΄ ήταν αποφασισμένος να βρει τον Θεό, και η πιο μεγάλη έκπληξη ήταν ότι κάποια μέρα έφτασε πράγματι σε ένα σπίτι όπου έγραφε πάνω στην πόρτα: ΄΄Το σπίτι του Θεού.΄΄ Καταλαβαίνεις την έκστασή του, καταλαβαίνεις τη χαρά του. Ανεβαίνει τρέχοντας τα σκαλοπάτια και ακριβώς τη στιγμή που πρόκειται να κτυπήσει την πόρτα, ξαφνικά ακινητοποιείται το χέρι του. Προβάλει μέσα του μια ιδέα: ΄΄Αν κατά τύχη αυτό είναι πραγματικά το σπίτι του Θεού, τότε έχω τελειώσει, τελειώνει η αναζήτησή μου. Εχω ταυτιστεί με την αναζήτησή μου, με την έρευνά μου. Δεν γνωρίζω τίποτε άλλο. Αν ανοίξει η πόρτα και βρεθώ αντιμέτωπος με τον Θεό, έχω τελειώσει΄ τελείωσε η έρευνα. Τι θα γίνει τότε;΄΄ Αρχίζει να τρέμει από φόβο, βγάζει τα παπούτσια από τα πόδια του και κατεβαίνει πάλι τα όμορφα μαρμάρινα σκαλοπάτια. Ο φόβος του είναι μήπως ανοίξει την πόρτα ο Θεός, παρόλο που δεν έχει κτυπήσει. Και μετά τρέχει τόσο γρήγορα όσο δεν έχει τρέξει ποτέ προηγουμένως. Νόμιζε κάποτε ότι έτρεχε ξωπίσω από τον Θεό όσο πιο γρήγορα μπορούσε, αλλά σήμερα τρέχει όπως δεν έχει τρέξει ποτέ, χωρίς να κοιτάζει προς τα πίσω. Το ποίημα τελειώνει, ΄΄Ακόμη ψάχνω τον Θεό. Ξέρω το σπίτι του, το αποφεύγω λοιπόν και ψάχνω οπουδήποτε αλλού. Είναι μεγάλος ο ενθουσιασμός, είναι μεγάλη η πρόκληση και μέσα από την έρευνά μου εξακολουθώ και υπάρχω. Ο Θεός αποτελεί κίνδυνο΄ θα εκμηδενιστώ. Τώρα όμως δεν φοβάμαι ούτε καν τον Θεό, επειδή ξέρω πού μένει. Ετσι λοιπόν, αφήνοντας το σπίτι του στη άκρη, συνεχίζω να τον αναζητώ σε ολόκληρο το σύμπαν. Και στο βάθος γνωρίζω ότι η αναζήτησή μου δεν είναι για τον Θεό΄ η αναζήτησή μου είναι για να δίνω τροφή στο εγώ μου.΄΄ Τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ δεν τον συνδέουμε συνήθως με τη θρησκεία. Αλλά μόνο ένας θρησκευόμενος άνθρωπος με τεράστια εμπειρία μπορεί να γράψει αυτό το ποίημα. Δεν πρόκειται για συνηθισμένη απλώς ποίηση΄ περιέχει μια πολύ μεγάλη αλήθεια. Αυτή είναι η κατάσταση: η μακαριότητα δεν σου επιτρέπει να υπάρχεις΄ πρέπει να εξαφανιστείς. Γι΄αυτό ακριβώς δεν βλέπεις πολλούς μακάριους ανθρώπους στον κόσμο. Η δυστυχία τρέφει το εγώ σου΄ γι΄αυτό ακριβώς βλέπεις τόσους πολλούς δυστυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο. Το βασικό, το κεντρικό σημείο είναι το εγώ. Για την πραγμάτωση της υπέρτατης αλήθειας, χρειάζεται να πληρώσεις το αντίτιμο΄ και το αντίτιμο δεν είναι τίποτε άλλο από την εγκατάλειψη του εγώ. Ετσι λοιπόν, όταν έρθει μια τέτοια στιγμή, μην διστάσεις. Χορεύοντας, εξαφανίσου... με ένα μεγάλο γέλιο, εξαφανίσου΄ με τραγούδια στα χείλη σου, εξαφανίσου.

Φως στο μονοπάτι

Δοκίμασε πάλι

---

Φως στο μονοπάτι

Ο φιλόσοφος, ο μύστης και η καταιγίδα

Η αστραπή δεν σου φωτίζει το μονοπάτι, δεν σε υπηρετεί όπως το λυχνάρι στο χέρι σου΄ σου δίνει απλώς ένα αναβόσβησμα, ένα βλέμμα στον δρόμο μπροστά σου. Αυτό όμως το μοναδικό βλέμμα είναι πολύτιμο΄ τώρα τα πόδια σου είναι σταθερά, τώρα η θέλησή σου είναι ισχυρή, τώρα ενισχύεται η αποφασιστικότητά σου να φτάσεις στον προορισμό σου. Εχεις δει τον δρόμο και ξέρεις ότι βρίσκεται εκεί και ότι δεν περιπλανιέσαι άσκοπα. Μια αστραπή και ρίχνεις μια ματιά στο δρόμο που πρέπει να διανύσεις καθώς και στο ναό που είναι ο προορισμός τού ταξιδιού σου.

Εχω ακούσει για δυο ανθρώπους που είχαν χαθεί μέσα στο δάσος μια πολύ σκοτεινή νύχτα. Ηταν πολύ επικίνδυνο το δάσος, γεμάτο από άγρια ζώα, πολύ πυκνό, με σκοτάδι παντού τριγύρω. Ο ένας άνθρωπος ήταν φιλόσοφος και ο άλλος ήταν μύστης.

Ξαφνικά, ήρθε μια καταιγίδα, βροντές από τα σύννεφα και μεγάλες αστραπές. Ο φιλόσοφος κοίταξε τον ουρανό, ο μύστης κοίταξε το μονοπάτι. Εκείνη τη στιγμή με τις αστραπές, το μονοπάτι βρέθηκε μπροστά του, φωτισμένο. Ο φιλόσοφος κοίταξε τις αστραπές κι άρχισε να αναρωτιέται, ΄΄Τι συμβαίνει;΄΄ και του διέφυγε το μονοπάτι.

Είσαι χαμένος μέσα σε ένα δάσος πιο πυκνό από αυτό της ιστορίας. Η νύχτα είναι πιο σκοτεινή. Καμιά φρά έρχεται μια αστραπή΄ κοίτα το μονοπάτι. Αστράφτει κάποιος Τσουάνγκ Τσου, αστράφτει κάποιος Βούδδας, αστράφτω εγώ. Μη κοιτάς εμένα, κοίτα το μονοπάτι. Αν κοιτάξεις εμένα, έχεις ήδη χάσει την ουσία, γιατί η αστραπή δεν θα εξακολουθήσει. Διαρκεί μόνο μια στιγμή΄ και είναι σπάνια η στιγμή που η αιωνιότητα διεισδύει στον χρόνο΄ είναι ακριβώς σαν την αστραπή.

Αν κοιτάς την αστραπή, αν κοιτάς κάποιον βούδδα, και ο βούδδας είναι όμορφος, το πρόσωπό του γοητεύει, τα μάτια μαγνητίζουν, αν κοιτάς τον βούδδα, έχεις χάσει το μονοπάτι. Κοίτα το μονοπάτι, ξέχασε τον βούδδα.

Κοίτα το μονοπάτι και κάνε κάτι΄ ακολούθησε το μονοπάτι, δράσε. Οι σκέψεις δεν θα σε οδηγήσουν, μόνον οι πράξεις, γιατί οι σκέψεις γίνονται συνεχώς μέσα στο κεφάλι. Δεν μπορούν ποτέ να είναι ολικές΄ μόνον όταν δρας υπάρχει ολικότητα. Δείξε ενδιαφέρον για τη ζωή! Η ουσία είναι να ζεις. Μην συλλέγεις συνεχώς πληροφορίες σχετικά με το τι είναι ο διαλογισμός΄ διαλογίσου! Μην συλλέγεις συνεχώς πληροφορίες για το τι είναι ο χορός΄ υπάρχουν εγκυκλοπαίδειες για τον χορό, αλλά το όλο πράγμα είναι τελείως δίχως νόημα αν δεν χορέψεις ο ίδιος. Πέταξε όλες αυτές τις εγκυκλοπαίδειες! Απάλλαξε τον εαυτό σου από το φορτίο των γνώσεων κι άρχισε να ζεις.

Κι όταν αρχίσεις να ζεις, τότε τα κοινά πράγματα μεταμορφώνονται και γίνονται σπάνια ομορφιά. Μικρά πράγματα απλώς, η ζωή αποτελείται από μικρά πράγματα, αλλά όταν φέρνεις την ποιότητα της έντονης, όλο πάθος αγάπης, μεταμορφώνονται, γίνονται φωτεινά.

Ευφυΐα

Ευφυΐα

Η Ράμπιγια και το αίνιγμα με τη χαμένη βελόνα

Εχουμε γεννηθεί για να είμαστε ευδαίμονες, είναι το φυσικό μας δικαίωμα. Αλλά οι άνθρωποι είναι τόσο κουτοί, δεν διεκδικούν ούτε καν το φυσικό τους δικαίωμα. Τους ενδιαφέρει περισσότερο τι έχουν στην ιδιοκτησία τους οι άλλοι κι αρχίζουν να κυνηγούν τα πράγματα εκείνα. Δεν κοιτούν ποτέ μέσα τους, δεν ψάχνουν ποτέ μέσα στο δικό τους σπίτι.

Ο ευφυής άνθρωπος θα αρχίσει την έρευνά του από την εσωτερική του ύπαρξη -αυτή θα είναι η πρώτη του εξερεύνηση- γιατί, αν δεν γνωρίζω τι βρίσκεται μέσα μου, πώς γίνεται να συνεχίσω να ψάχνω παντού σε όλο τον κόσμο; Είναι τόσο τεράστιος ο κόσμος. Και εκείνοι που κοίταξαν μέσα τους, το βρήκαν αμέσως, στη στιγμή. Δεν είναι ζήτημα σταδιακής διαδικασίας, πρόκειται για αιφνίδιο φαινόμενο, αιφνίδια φώτιση.

Εχω ακούσει για μια πολύ σπουδαία σούφι γυναίκα μύστη, τη Ράμπιγια αλ-Αντάμπια. Ενα βράδυ, την βρήκαν οι άνθρωποι να κάθεται στο δρόμο ψάχνοντας κάτι. Ηταν ηλικιωμένη γυναίκα, τα μάτια της ήταν αδύναμα, και της ήταν δύσκολο να βλέπει. Ήρθαν λοιπόν οι γείτονες να την βοηθήσουν. Ρώτησαν, ΄΄Τι ψάχνεις;΄΄

Η Ράμπιγια είπε, ΄΄Αυτή η ερώτηση είναι άσχετη, ψάχνω. Αν μπορείτε να με βοηθήσετε, βοηθήστε.΄΄

Γέλασαν εκείνοι και είπαν, ΄΄Ράμπιγια, μήπως τρελάθηκες; Λες ότι η ερώτησή μας είναι άσχετη, αλλά, αν δεν ξέρουμε τι ψάχνεις, πώς να σε βοηθήσουμε;΄΄

Η Ράμπιγια είπε, ΄΄Εντάξει. Για να σας ικανοποιήσω, ψάχνω τη βελόνα μου, έχασα τη βελόνα μου.΄΄ Αρχισαν να την βοηθούν -αλλά αμέσως συνειδητοποίησαν το γεγονός ότι ο δρόμος ήταν πολύ μεγάλος και μια βελόνα είναι πράγμα μικροσκοπικό. Ρώτησαν λοιπόν τη Ράμπιγια, ΄΄Πες μας, σε παρακαλούμε, πού την έχασες -το ακριβές σημείο. Διαφορετικά είναι δύσκολο΄ ο δρόμος είναι μεγάλος και μπορούμε να συνεχίσουμε να ψάχνουμε για πάντα. Πού την έχασες;΄΄

Η Ράμπιγια είπε, ΄΄Πάλι κάνετε μια άσχετη ερώτηση. Τι σχέση έχει αυτό με την έρευνά μου;΄΄

Σταμάτησαν. Είπαν, ΄΄Σίγουρα έχεις τρελαθεί!΄΄

Η Ράμπιγια είπε, ΄΄Εντάξει. Για να σας ικανοποιήσω, την έχασα μέσα στο σπίτι μου.΄΄

Ρώτησαν, ΄΄Τότε γιατί ψάχνεις εδώ;΄΄ Και αναφέρεται πως απάντησε η Ράμπιγια, ΄΄Επειδή εδώ έχει φως και δεν έχει καθόλου φως εκεί μέσα.΄΄ Εδυε ο ήλιος και είχε απομείνει λίγο φως στο δρόμο.

Αυτή η παραβολή έχει μεγάλο νόημα. Αναρωτήθηκες ποτέ τι ψάχνεις; Το έκανες ποτέ θέμα βαθέος διαλογισμού, ώστε να μάθεις τι ψάχνεις; Οχι. Ακόμη κι αν σε κάποιες ασαφείς στιγμές, ονειρικές στιγμές, έχεις κάποια ιδέα τού τι ψάχνεις, δεν είναι ποτέ ακριβές αυτό. Δεν το έχεις προσδιορίσει ακόμη. 

Αν προσπαθήσεις να το προσδιορίσεις, όσο πιο πολύ το προσδιορίζεις, τόσο πιο πολύ θα αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει λόγος να το αναζητάς. Η αναζήτηση μπορεί να συνεχίζεται μόνο σε κατάσταση ασάφειας, σε κατάσταση ονείρου΄ όταν τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα, συνεχίζεις απλώς να ψάχνεις. Καθώς σε έλκει μια εσωτερική παρόρμηση, καθώς σε ωθεί κάποια εσωτερική αίσθηση τού επείγοντος, ένα πράγμα ξέρεις: χρειάζεται να ψάξεις. Πρόκειται για εσωτερική ανάγκη. Αλλά δεν ξέρεις τι αναζητάς. Και αν δεν ξέρεις τι αναζητάς, πώς γίνεται να το βρεις;

Είναι κάτι το ασαφές΄ νομίζεις πως πρόκειται για χρήματα, εξουσία, γόητρο, να είσαι σεβαστός. Αλλά βλέπεις μετά ανθρώπους που είναι σεβαστοί, ανθρώπους που είναι ισχυροί -ψάχνουν κι εκείνοι επίσης. Βλέπεις μετά ανθρώπους που είναι εξαιρετικά πλούσιοι -ψάχνουν κι εκείνοι. Ως το τέλος της ζωής τους, ψάχνουν. Ετσι λοιπόν, τα πλούτη δεν πρόκειται να βοηθήσουν, η εξουσία δεν πρόκειται να βοηθήσει. Η αναζήτηση συνεχίζεται παρόλα όσα έχεις.

Η αναζήτηση πρέπει να είναι για κάποιο άλλο πράγμα. Αυτές οι λέξεις, αυτές οι ετικέτες -χρήματα, εξουσία, γόητρο- υπάρχουν απλώς για να ικανοποιούν τον νου σου. Υπάρχουν απλώς για να αισθάνεσαι ότι αναζητάς κάτι. Το κάτι αυτό δεν το έχεις προσδιορίσει ακόμη, είναι μια πολύ ασαφής αίσθηση. Το πρώτο πράγμα για τον πραγματικό αναζητητή, για τον αναζητητή που έχει αποκτήσει λίγη εγρήγορση, επίγνωση, είναι να προσδιορίσει την αναζήτηση΄ να διαμορφώσει μια ξεκάθαρη αντίληψή της, τι είναι΄ να την βγάλει έξω από την ονειρική συνειδητότητα να την κοιτάξει κατευθείαν΄ να βρεθεί αντιμέτωπος μαζί της. 

Αρχίζει αμέσως να συμβαίνει μια μεταμόρφωση. Αν αρχίσεις να προσδιορίζεις την αναζήτησή σου, θα αρχίσεις να χάνεις το ενδιαφέρον σου για την αναζήτηση. Οσο πιο προσδιορισμένη γίνεται, τόσο πιο λίγο υπάρχει. Μόλις γνωρίσεις καθαρά τι είναι, ξαφνικά εξαφανίζεται. Υπάρχει μόνον όταν δεν είσαι προσεκτικός.

Ας το επαναλάβω: η αναζήτηση υπάρχει μόνο όταν είσαι νυσταγμένος΄ η αναζήτηση υπάρχει μόνο όταν δεν έχεις επίγνωση. Η έλλειψη επίγνωσης δημιουργεί την αναζήτηση.

Πράγματι έχει δίκιο η Ράμπιγια. Μέσα δεν έχει καθόλου φως. Και επειδή δεν έχει καθόλου φως και καθόλου συνειδητότητα μέσα, φυσικά ψάχνεις συνεχώς απέξω -επειδή απέξω σού φαίνεται να είναι πιο ξεκάθαρο. Οι αισθήσεις μας είναι όλες εξωστρεφείς. Τα μάτια ανοίγουν προς τα έξω, τα χέρια κινούνται, απλώνονται προς τα έξω, τα πόδια κινούνται στον εξωτερικό χώρο, τα αυτιά ακούνε τους εξωτερικούς θορύβους, τους ήχους. Ολα όσα είναι διαθέσιμα σε σένα είναι ανοικτά προς τα έξω΄ και οι πέντε αισθήσεις κινούνται με εξωστρεφή τρόπο.

Αρχίζεις να ψάχνεις εκεί όπου μπορείς και βλέπεις, αισθάνεσαι, αγγίζεις -το φως των αισθήσεων πέφτει προς τα έξω. Και ο αναζητητής βρίσκεται μέσα. Αυτή τη διχοτόμηση πρέπει να την καταλάβουμε. Ο αναζητητής βρίσκεται μέσα, αλλά επειδή το φως είναι απέξω, ο αναζητητής αρχίζει να κινείται με φιλόδοξο τρόπο, προσπαθώντας να βρει απέξω κάτι που να τον ικανοποιεί. Δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ αυτό. Δεν έχει συμβεί ποτέ. Δεν μπορεί να συμβεί από τη φύση των πραγμάτων -διότι, αν δεν έχεις αναζητήσει τον αναζητητή, όλη σου η έρευνα είναι δίχως νόημα. Αν δεν μπορέσεις να γνωρίσεις ποιος είσαι, όλα όσα αναζητείς είναι μάταια, διότι δεν γνωρίζεις τον αναζητητή. Χωρίς να γνωρίζεις τον αναζητητή, πώς γίνεται να κινηθείς προς την σωστή διάσταση, προς την σωστή κατεύθυνση; Είναι αδύνατο. 

Πρέπει πρώτα να σκεφτείς τα πρώτα πράγματα. Αν έχει σταματήσει κάθε αναζήτηση και έχεις συνειδητοποιήσει ξαφνικά ότι τώρα υπάρχει ένα μόνο πράγμα να γνωρίσεις -΄΄Ποιος είναι αυτός ο αναζητητής μέσα μου; Τι είναι η ενέργεια αυτή που θέλει να αναζητά; Ποιος είμαι;΄΄- τότε υπάρχει μια μεταμόρφωση. Ξαφνικά αλλάζουν όλες οι αξίες. Αρχίζεις να κινείσαι προς τα μέσα. Τότε δεν κάθεται ποια η Ράμπιγια στο δρόμο ψάχνοντας τη βελόνα που χάθηκε κάπου μέσα στο σκοτάδι της εσωτερικής σου ψυχής. Μόλις αρχίσεις να κινείσαι προς τα μέσα...

Στην αρχή είναι πολύ σκοτεινά -η Ράμπιγια έχει δίκιο. Είναι πάρα πολύ σκοτεινά, επειδή ζωές ολόκληρες δεν πήγες μέσα σου ποτέ -τα μάτια σου ήταν εστιασμένα στον έξω κόσμο. Το έχεις παρατηρήσει; Μερικές φορές, όταν έρχεσαι μέσα από το δρόμο, όπου έχει πολλή λιακάδα και υπάρχει δυνατό φως -όταν μπαίνεις ξαφνικά μέσα στο σπίτι, είναι πολύ σκοτεινά, γιατί τα μάτια είναι εστιασμένα για το εξωτερικό φως. Οταν υπάρχει πολύ φως, οι κόρες των ματιών συρρικνώνονται. Στο σκοτάδι, τα μάτια χρειάζεται να χαλαρώσουν. Αν όμως καθίσεις λίγη ώρα, σιγά-σιγά εξαφανίζεται το σκοτάδι. Υπάρχει περισσότερο φως΄ τα μάτια σου ρυθμίζονται.

Επί πολλές ζωές, βρισκόσουν έξω στον καυτό ήλιο, στον κόσμο, έτσι λοιπόν όταν πηγαίνεις μέσα σου, έχεις ξεχάσει τελείως πώς να αναπροσαρμόζεις τα μάτια σου. Ο διαλογισμός δεν είναι τίποτε άλλο από την αναπροσαρμογή της όρασής σου, των ματιών σου. Κι αν συνεχίσεις να κοιτάς μέσα σου -παίρνει καιρό- σταδιακά, με αργό ρυθμό, αρχίζεις να αισθάνεσαι μέσα σου ένα όμορφο φως. Δεν είναι όμως επιθετικό φως΄ δεν είναι σαν τον ήλιο, είναι πιο πολύ σαν το φεγγάρι. Δεν είναι εκτυφλωτικό, δεν σε θαμπώνει, είναι πολύ δροσερό΄ δεν είναι καυτό, είναι πολύ ευσπλαχνικό, είναι πολύ καταπραϋντικό, είναι βάλσαμο.

Σιγά-σιγά, όταν έχεις προσαρμοστεί στο εσωτερικό φως, θα δεις ότι εσύ αποτελείς την ίδια την πηγή. Ο αναζητητής είναι το αναζητούμενο. Τότε θα δεις ότι ο θησαυρός βρίσκεται μέσα σου και το όλο πρόβλημα ήταν πως τον έψαχνες απέξω. Τον αναζητούσες κάπου έξω και εκείνος ήταν πάντοτε εδώ μέσα σου. Τον αναζητούσες σε λάθος κατεύθυνση, αυτό είναι όλο.

Metta Day.

Σήμερα οι νέοι θα μάθουν ν΄αγαπάνε,

να μοιράζονται αυτό που αποκόμισαν

μ' όλες τις υπάρξεις.

Μπάτσοι μιλιούνια στο αντίθετο ρεύμα της Μεσογείων 

κατεβαίνουν.

Η ΕΡΤ ερείπιο βομβαρδισμένο.

Sex με την ψυχίατρο.

Μετανάστης στην Αλβανία.

Το τσόφλι έσκασε,

σοφία ουροβόρος και Happy New Year.

Το χούι η στερνή συνεισφορά μας

στην τράπεζα μίξης των ενεργειών.

Πιο κει τα πρώτα τιτιβίσματα

την πηχτή ησυχία τονίζουν

και κάποιο σούρσιμο στο παραδιπλανό δωμάτιο.

Αν προσέξεις όμως καλά

ακόμα πιο κει, 

πιο πέρα κι απ το μακρινό γάβγισμα.

πιο πέρα κι απ το πέρα

Εδώ! Είν η ανάσα μου. 

Αν ο εαυτός είναι ψευδαίσθηση,

τι ενσαρκώνεται;

Με το χρόνο είναι το ζόρι.

Και όσο κι αν φασκιώνουμε κοτρόνες,

θα τον πετύχει ο Μέγας Θεοδόσιος τον Δία

και θα τον σφάξει στο γόνατο,

εκεί στον ιππόδρομο,

δίπλα  στην πολυκατοικία που ' πεσε απ το μεγάλο σεισμό στη Σαλονίκη, 

γιατί ο ζαχαροπλάστης έκοψε τις κολόνες στο ισόγειο,

για να χωρέσουν τα ψυγεία με τις πάστες.

Γ. Παπαζαχαρίου

Ελπίδα Χαμένος μέσα στη ζούγκλα Η χαρά της αγάπης μπορεί να υπάρξει μόνο αν έχεις γνωρίσει τη χαρά της μοναχικότητας, επειδή μόνο τότε έχεις πράγματι κάτι να μοιραστείς με άλλους. Διαφορετικά, δυο ζητιάνοι που συναντιούνται, που μένουν κολλημένοι ο ένας στον άλλον, δεν μπορούν να είναι ευδαίμονες. Θα δημιουργήσουν δυστυχία ο ένας για τον άλλον, γιατί καθένας τους έλπιζε, και έλπιζε μάταια, ότι, ΄΄Ο άλλος θα με κάνει πλήρη.΄΄ Ο άλλος ελπίζει το ίδιο. Δεν μπορούν να κάνουν ο ένας τον άλλον πλήρη. Είναι και οι δύο τυφλοί΄ δεν μπορούν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο. Εχω ακούσει για ένα κυνηγό που χάθηκε μέσα στη ζούγκλα. Επί τρεις ημέρες δεν έβρισκε κανέναν να τον ρωτήσει πώς να βγει έξω και τον έπιανε όλο και πολύ ο πανικός΄ τρεις ημέρες χωρίς τροφή και τρεις ημέρες συνεχούς φόβου για τα άγρια ζώα. Επί τρεις ημέρες δεν μπόρεσε να κοιμηθεί΄ καθόταν ξύπνιος πάνω σε κάποιο δέντρο, με το φόβο μήπως δεχτεί επίθεση. Υπήρχαν φίδια, υπήρχαν λιοντάρια, υπήρχαν άγρια ζώα. Την τέταρτη ημέρα νωρίς το πρωί είδε έναν άντρα που καθόταν κάτω από ένα δέντρο. Μπορείς να φανταστείς τη χαρά του. Ετρεξε, αγκάλιασε τον άνθρωπο και είπε, ΄΄Πόσο είμαι χαρούμενος!΄΄ Και ο άλλος άνθρωπος τον αγκάλιασε και ήταν και οι δυο εξαιρετικά ευχαριστημένοι. Μετά ρώτησαν ο ένας τον άλλο, ΄΄Γιατί είσαι τόσο πολύ χαρούμενος;΄΄ Ο πρώτος είπε ΄΄Είχα χαθεί και περίμενα να συναντήσω κάποιον.΄΄ Και ο άλλος είπε, ΄΄Κι εγώ έχω χαθεί και περιμένω να συναντήσω κάποιον. Αλλά αν έχουμε χαθεί κι οι δυο, τότε η μεγάλη χαρά είναι απλώς κουτό πράγμα. Τώρα λοιπόν θα είμαστε χαμένοι μαζί!΄΄ Αυτό ακριβώς συμβαίνει: νιώθεις μοναξιά, ο άλλος νιώθει μοναξιά, συναντιόσαστε τώρα. Πρώτα ο μήνας του μέλιτος: η ευτυχία εκείνη που συνάντησες τον άλλο, τώρα δεν θα νιώθεις πια μοναξιά. Αλλά μέσα σε τρεις ημέρες, ή, αν είσαι αρκετά ευφυής, τότε μέσα σε τρεις ώρες... εξαρτάται πόσο ευφυής είσαι. Αν είσαι ανόητος, τότε θα πάρει περισσότερο καιρό, γιατί δεν μαθαίνει ο άνθρωπος΄ αλλιώς, ο ευφυής άνθρωπος μπορεί αμέσως να δει μετά από τρία λεπτά: ΄΄Τι προσπαθούμε να κάνουμε; Δεν θα συμβεί τίποτε. Ο άλλος έχει την ίδια μοναξιά με μένα. Θα ζούμε τώρα μαζί, δυο μοναξιές μαζί. Δυο πληγές μαζί δεν μπορούν να βοηθήσουν η μια την άλλη να γιατρευτεί.΄΄ Είμαστε μέρος ο ένας του άλλου΄ κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί. Ανήκουμε σε μια αόρατη αλλά απέραντη ήπειρο. Οι εμπειρίες όμως αυτές συμβαίνουν σε ανθρώπους που πραγματώνουν τον εαυτό τους, που αγαπούν τόσο πολύ τον εαυτό τους ώστε να μπορούν να κλείνουν τα μάτια τους και να μένουν μόνοι και να είναι απόλυτα ευδαίμονες. Αυτό ακριβώς το νόημα έχει ο διαλογισμός. Διαλογισμός σημαίνει να είσαι πανευτυχής μέσα στη μοναχικότητά σου. Οταν όμως γίνεσαι πανευτυχής μέσα στην μοναχικότητά σου, σε λίγο η ευτυχία είναι τόση πολλή που δεν μπορείς να την χωρέσεις. Αρχίζει να ξεχειλίζει από σένα. Κι όταν αρχίζει να ξεχειλίζει από σένα, γίνεται αγάπη. Ο διαλογισμός επιτρέπει να συμβεί η αγάπη. Και οι άνθρωποι που δεν έχουν γνωρίσει τον διαλογισμό δεν θα γνωρίσουν ποτέ την αγάπη. Μπορεί να υποκρίνονται ότι αγαπούν, αλλά δεν μπορούν. Απλώς θα υποκρίνονται΄ επειδή δεν έχουν να δώσουν τίποτε, δεν ξεχειλίζουν. Η αγάπη αποτελεί μοίρασμα. Πριν όμως μπορέσεις να την μοιράζεσαι με τους άλλους, πρέπει να την έχεις! Το πρώτο πράγμα θα πρέπει να είναι ο διαλογισμός. Ο διαλογισμός είναι το κέντρο, η αγάπη είναι η περιφέρειά του. Ο διαλογισμός είναι η φλόγα, η αγάπη είναι η ακτινοβολία της. Ο διαλογισμός είναι το λουλούδι, η αγάπη είναι το άρωμά του.

Όταν το 4 γίνεται 34…

Όταν το 4 γίνεται 34…

«Αχ, αν ήταν η ζωή μας ίσια

πώς θα την παίρναμε κατόπι

μα αλλιώς η μοίρα το βουλήθη

πρέπει να στρίψει σε μια κόχη…»

Η ιστορία δεν ακολουθεί ευθύγραμμη πορεία, ποιος φανταζότανε πριν ένα χρόνο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ θα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση  και ότι θα προπορευόταν με διαφορά στις δημοσκοπήσεις και στην παράσταση νίκης;

Τα νέα δεδομένα δημιούργησαν καινούργιες ανάγκες τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ καλείται να καλύψει, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα της κοινωνίας που αιμορραγεί κι αποσυντίθεται.

Το τρικομματικό κυβερνητικό μόρφωμα, είναι προφανές πως δεν έχει μέλλον. Τα ίδια τα κόμματα που το αποτελούν, έχουν υποστεί μεταλλάξεις προς το χείρον και απέχουν παρασάγγας από τις προσδοκίες των περισσοτέρων, μέχρι πρότινος ψηφοφόρων τους.

Η ΝΔ έχει εξελιχθεί σε ακροδεξιό κόμμα νεοφιλελεύθερης κοπής. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πλέον προβεβλημένοι από την κοινοβουλευτική ομάδα ( Βορίδης, Γεωργιάδης)  προέρχονται από τα συντρίμμια του ΛΆΟΣ, που εξοστρακίστηκε από το πολιτικό σκηνικό ως πλεονάζουσα λαϊκή ακροδεξιά γραφικότητα. Τι να πούμε για τον  Δένδια και τις οξύμωρα «Ξένιες» εκκαθαρίσεις του, ή για την Πιπιλή  που το Κόμμα, της ανέθεσε , το ρόλο της αγορήτριας επί κορυφαίου για την Ελλάδα πολιτικού και οικονομικού ζητήματος, όπως ο Προϋπολογισμός του 2013. Οι νεοφιλελεύθεροι ταλιμπάν, έχουν εκτοπίσει τους μετριοπαθείς στα πίσω έδρανα και πρωταγωνιστούν συναγωνιζόμενοι με ακροδεξιές εμφυλιοπολεμικές κορώνες.

Το ΠαΣοΚ, απολειφάδι του ένδοξου ένοχου παρελθόντος, ετοιμάζεται για το «χρονοντούλαπο της ιστορίας»πότε με ρήξεις και πότε στομφώδεις αγορεύσεις για το τίποτα», που μάταια ως «Όλον», προσπαθεί να παρουσιάσει ο αρχηγός του.

Κι η «Δημαρ»; Τι θλιβερή ιστορία «αριστερής υπευθυνότητας»!

Νομίζουν ότι κυβερνούν τον τόπο. Η ψευδαίσθηση του οπορτουνιστή. Βάζουν κόκκινες γραμμές  Maginot και έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη… Η αναλογία 4 2 1 στους διορισμούς τους βολεύει προς το παρόν, οπότε για τα υπόλοιπα, δηλαδή για όλα, φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πάμε τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ που αποφάσισε πρόσφατα από συνιστώσες κομμάτων τάσεων και αντιλήψεων να γίνει ένας ενιαίος φορέας, όχι απλώς ένα κόμμα δίπλα ή απέναντι στα υπόλοιπα, αλλά η συνισταμένη που με τη δυναμική της θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, τις δράσεις και τις συνειδήσεις, που θα μας οδηγήσουν στη νέα πραγματικότητα.

 Ο κλήρος λοιπόν πέφτει στον Αλέξη, «που ήταν α α αταξείδευτος οε οε οε οε…»

Η επώδυνη αδικία της αξιοκρατίας

George Mouroutis Οι δικοί μας άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν ότι δεν κυβερνάμε μόνοι μας, και ότι πρώτα πρέπει να σταθεροποιηθεί η χώρα για να συζητηθούν αυτά τα ζητήματα. Επίσης, αρχή του Αντώνη Σαμαρά είναι, ότι προτεραιότητα έχουν οι Άξιοι και όχι οι δικοί μας όσο επώδυνο και άδικο για όλους μας είναι αυτό!

Τρίτη στις 10:14 μ.μ. 

Μάλιστα! Είναι επώδυνο να έχουν προτεραιότητα οι Άξιοι... αλλά "και άδικο για όλους μας...' δηλαδή;;;

Τι εννοεί ο γίγαντας της πολιτικής σκέψης, διευθυντής του γραφείου τύπου του πρωθυπουργού;

Πώς και με πια λογική είναι άδικο για όλους μας;  Μήπως εννοεί πως "Οι δικοί μας άνθρωποι, έχουν τη στοιχειώδη αυτογνωσία και κατανοούν  πως δεν είναι άξιοι, αλλά θεωρούν δίκαιο να προηγούνται των αξίων;

Ω! Τί κόσμος μπαμπά!!!

Άλλωστε δεν κυβερνάνε μόνοι τους, αλλά μόλις σταθεροποιηθεί η χώρα θα συζητηθούν αυτά τα ζητήματα, και τότε μπορεί να πεισθεί κι ο Αντώνης Σαμαράς να άρει αυτήν την επώδυνη αδικία. Μακάρι! Να δώσουμε και λίγο χώρο στους δεξιούς.

 Γιατί πήξαμε στους αδέξιους και τους "άξιους"!   

"Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις"

"Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις"

Είναι παρά πολλές οι στερεότυπες φράσεις που προέρχονται από την Αρχαία Ελληνική, μια γλώσσα με απεριόριστο πλούτο αποχρώσεων. Σήμερα που ο γλωσσικός αφελληνισμός, προχωράει και παγιώνεται επικίνδυνα, με πολλούς τρόπους, ένας από τους χαρακτηριστικότερους είναι τα greeklish, δημιουργείται η ανάγκη, οι στερεότυπες αυτές φράσεις να διατηρηθούν στον γραπτό και προφορικό λόγο και να αποκτήσουν το κύρος που τους αξίζει.
"Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις υποστήριζε, πριν 2000 χρόνια, ο πιστότερος ερμηνευτής του καθαρού στωικισμού,  Αντισθένης.

Το κουβάρι της γνώσης που θα μας οδηγήσει στη σοφία αρχίζει να ξετυλίγεται από τη στιγμή που επισκεπτόμενοι μια λέξη ή μια πρόταση, συναντάμε την έννοια και από κει την ουσία. Ο λόγος (προφορικός ή γραπτός), συνδέεται άμεσα -  μέσω της γλώσσας -  με τις σκέψεις, τις ιδέες και τις πράξεις μας. Οι σκέψεις οι ιδέες και οι πράξεις μας καθορίζουν και τη φιλοσοφία μας με την στενή και την ευρύτερη έννοια του όρου.

Ονομάζουμε  μόνο ό,τι βιώνουμε, τα ονόματα αντιστοιχούν σε βιώματα (δηλαδή στην πραγματικότητα).

 "Το αδιόριστον των λέξεων γεννά το ακατάστατον των ιδεών και τούτο πάλιν το ακατάστατον των πράξεων" έγραφε ο δάσκαλος του γένους Κοραής.

Η χρήση φράσεων από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, παραμένει ακόμη ευρεία στην Νέα Ελληνική και οι περισσότερες χρησιμοποιούνται  επί το πλείστον αμετάβλητες, ή ελάχιστα αλλαγμένες. Διατηρούνται μέχρι σήμερα, εξ αιτίας της αδυναμίας της  νεοελληνικής να τις αντικαταστήσει επάξια με άλλες  που να τις χαρακτηρίζει η περιεκτικότητα, η χάρη, η σοφία και η σαφήνεια που εμπεριέχονται σ΄ όλες τις διαχρονικές ελληνικές λέξεις και φράσεις που επιβίωσαν.

Όπως μας κατέθεσε κι ο Λακεδαιμόνιος σοφός Χίλων: Σοφόν το σαφές.  

Γ.Π.

...τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.

Ζούμε μαζί με άλλους ανθρώπους, αλληλεπιδρούμε μ' αυτούς, αλλά πάντοτε και κάτω απ' όλες τις πιθανές συνθήκες είμαστε μόνοι. Οι μάρτυρες πηγαίνουν στην αρένα χέρι- χέρι αλλά σταυρώνονται μόνοι. Αγκαλιασμένοι οι εραστές προσπαθούν απελπισμένα να ενώσουν τις εκστάσεις τους... μάταια. Οι αισθήσεις τα συναισθήματα και οι φαντασιώσεις είναι ιδιωτική υπόθεση. Από την οικογένεια μέχρι το έθνος, η κάθε κοινωνική ομάδα, είναι ένα κοινωνικό σύνολο μεμονωμένων κόσμων. Οι περισσότεροι μεμονωμένοι κόσμοι μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους, ώστε να είναι εφικτή η ύπαρξη συμπερασματικής κατανόησης ή ακόμα κι αμοιβαίας ενσυναίσθησης. Το να μπορέσουμε να δούμε τον εαυτό μας όπως τον βλέπουν οι άλλοι είναι εξαιρετικά χρήσιμο. Το ίδιο σημαντικό είναι να καταφέρουμε να δούμε τους άλλους κι απ τη σκοπιά που βλέπουν οι ίδιοι τον εαυτό τους.
Για να επιτύχουμε όμως μια πραγματικά ηρωική έξοδο από το "εγώ" στο "εμείς", δεν αρκούν οι ακροβατικές εγκεφαλικότητες. Απαιτείται σκληρή πνευματική δουλειά. Για να κοινωνήσουμε με το ανθρώπινο πρέπει να πάμε βαθιά και να αντλήσουμε απ τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης. Εκεί τα στερεότυπα οι γενικεύσεις και η χωριστικότητα σβήνουν όπως το όνειρο απ το ξυπνητήρι. Όσο και να διαφέρουμε στην κουλτούρα την εκπαίδευση το IQ και το EQ, τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης είναι κοινά, αν κάποια στιγμή την πορεία της αυτοεκπαίδευσής μας φτάσουμε ως εκεί, αποκτάμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε πραγματικά.
Η στροφή προς τα μέσα, η αυτογνωσία, είναι ο μόνος δρόμος οδηγεί στους "άλλους" και στο ξεπέρασμα της ψευδαίσθησης της μοναχικής ατομικότητας στην οποία μας καταδίκασαν οι ατελείς μας αισθήσεις...
Και ψυχή
ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν
εις ψυχήν
αυτή βλεπτέον:
τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.

Ήτανε καλά παιδιά οι σύντροφοι, δε φωνάζαν
ούτε από τον κάματο ούτε από τη δίψα ούτε από την παγωνιά,
είχανε το φέρσιμο των δέντρων και των κυμάτων
που δέχουνται τον άνεμο και τη βροχή
δέχουνται τη νύχτα και τον ήλιο
χωρίς ν' αλλάζουν μέσα στην αλλαγή....

ΦΥΓΗ

Δέν ἠταν ἄλλη ἡ ἀγάπη μας

ἔφευγε ξαναγύριζε καὶ μᾶς ἔφερνε

ἕνα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό

ἕνα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο

μέσα στό πρωινό χορτάρι

ἕνα παράξενο κοχύλι ποὺ δοκίμαζε

νὰ τὸ ἐξηγήσει ἐπίμονα ἡ ψυχή μας.

Ἡ ἀγάπη μας δέν ἠταν ἄλλη ψηλαφοῦσε

σιγά μέσα στὰ πράγματα ποὺ μᾶς τριγύριζαν

νὰ ἐξηγήσει γιατί δέ θέλουμε νὰ πεθάνουμε

μὲ τόσο πάθος.

Κι ἄν κρατηθήκαμε ἀπὸ λαγόνια κι ἄν ἀγκαλιάσαμε

μ' ὅλη τη δύναμή μας ἄλλους αὐχένες

κι ἄν σμίξαμε τὴν ἀνάσα μας μὲ τὴν ἀνάσα

ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου

κι' ἄν κλείσαμε τὰ μάτια μας, δέν ἠταν ἄλλη

μονάχα αὐτός ὁ βαθύτερος καημός νὰ κρατηθοῦμε

μέσα στὴ φυγή.

Γ. Σεφέρης