Δευτέρα 12 Μαρτίου 2012

ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ. Ερμής







ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΟΥ
Ένα ταξίδι στις ρίζες λέξεων εκφράσεων.


Μια παραγωγή της ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


Ο Ερμής είναι ίσως η πιο συμπαθητική θεότητα του ελληνικού δωδεκάθεου, καθώς συνδυάζει πολύ έντονα τα ανθρώπινα με τα θεϊκά στοιχεία, αλλά και γιατί θεωρείται ουσιαστικά ο πρώτος δάσκαλος του ανθρώπινου γένους. Είναι αυτός που εισήγαγε τα γράμματα και τις επιστήμες στην ανθρωπότητα και δίδαξε τη χρήση της διάνοιας. Ταυτόχρονα είναι προστάτης του εμπορίου, των θυσιαστικών τελετών και της μαγείας. Εκφράζει με ένα αρχετυπικό σχεδόν τρόπο την ταχύτητα, την ευλυγισία, τη μεταβλητότητα, μα και τους απατηλούς δρόμους. Το όνομα του προήλθε, πιθανότατα, από το έρμα (που σημαίνει “σωρός λίθων”), επειδή ο σωρός των λίθων που συγκεντρωνόταν πάνω από τους τάφους ήταν συνδεδεμένος με τον Ψυχοπομπό Ερμή.

Η λέξη έρμα (και ο ερματισμός) χρησιμοποιήθηκε και στα καράβια για να δηλώσει το βάρος, που ρυθμίζει την ισορροπία των πλοίων (ιταλ.: zavora > σαβούρα). Απ εδώ και ο ανερμάτιστος άνθρωπος (: ο δίχως ηθικό αντίβαρο)

Ο Ερμής, εκτός των άλλων, επεξηγούσε στους ανθρώπους τη βούληση των θεών, ήταν, δηλαδή ο “εξηγητής” και γι αυτό οι λέξεις: ερμηνεία, ερμηνευτής, διερμηνέας, ερμηνευτικός, ερμηνεύω κ.ά. φέρουν το όνομα του. Αντίθετα, κατά το Μεσαίωνα συνδυάστηκε με τους Αλχημιστές (Hermetici > Ερμητικοί) και ιδιαίτερα με την τεχνική να σφραγίζουν τα δοχεία τους με αποτέλεσμα η λ. ερμητικός να δηλώνει το “εντελώς κλειστό”, το “σφραγισμένο”

Στο θεό Ερμή αποδιδόταν και το έρμαιο: “το δώρο του Ερμή”, το “θεόσταλτο”, “το απροσδόκητο εύρημα”

Ο Ερμαφρόδιτος ήταν ο μυθικός γιος του Ερμή και της Αφροδίτης (εξ ου και το όνομα του), ο οποίος παρουσίαζε χαρακτηριστικά και των δύο φύλων

Η εμπορικοί δρόμοι των αστικών κέντρων είναι, συνήθως, αφιερωμένοι στο θεό Ερμή, τον Κερδώο Ερμή (οδός Ερμού), ο οποίος ήταν και προστάτης του εμπορίου. Στα Λατινικά o Ερμής “πέρασε” ως Mercurius > ιταλ. mercato, γαλλ: mercenaire, αγγλ.: market…

Σάββατο 10 Μαρτίου 2012

Το Λαμόγιο


ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ

ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΟΥ
Ένα ταξίδι στις ρίζες λέξεων εκφράσεων.


Μια παραγωγή της ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ



Μία από τις πολλές λέξεις που προστέθηκαν πρόσφατα στο καθημερινό μας λεξιλόγιο για να περιγράψουν τα ήθη που επικράτησαν ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, είναι η λέξη λαμόγιο. Προέρχεται από το ιταλικό έναρθρο ουσιαστικό «la moglie» (πρφ.: λα μόγιε – μτφ.: η σύζυγος). Τα Λαμόγια ήταν οι βοηθοί, οι αβανταδόροι, των παπατζήδων. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε ευρέως στα ευθυμογραφήματα του Νίκου Τσιφόρου για τους τσιλιαδόρους, που υποκρίνονταν τον παίκτη του παπατζή, για να προσελκύσουν τα θύματα.
Η ιστορία της λέξης ξεκινάει από τα τραπέζια του τζόγου στην Ιταλία. Τη στιγμή που κάποιος Ιταλός χαρτοπαίκτης κέρδιζε και ήθελε να φύγει από το τραπέζι για να μη ξαναχάσει, φώναζε, δήθεν φοβισμένος «la moglie, la moglie», (λαμόγιε…), ότι, δήθεν, τον έψαχνε η γυναίκα του, βούταγε βιαστικά τα χρήματα και έφευγε τρέχοντας (την έκανε λαμόγιο, δεν τηρούσε δηλαδή, τις υποχρεώσεις του). Αυτή η σατιρική έκφραση έφτασε στην Ελλάδα, ενώ ξεχάστηκε στην Ιταλία, και τη χρησιμοποιούμε για να προσδιορίζουμε τον ασυνεπή τον μικροαπατεώνα και προσφάτως πολλά από τα δημόσια πρόσωπα που με τη συμπεριφορά τους έλκουν τέτοιου είδους χαρακτηρισμούς.

«Επιθετικοί προσδιορισμοί»

ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ

ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΖΑΧΑΡΙΟΥ
Ένα ταξίδι στις ρίζες λέξεων εκφράσεων.


«Επιθετικοί προσδιορισμοί»
Υπάρχουν πάρα πολλοί επιθετικοί προσδιορισμοί που έχουν πάρει τη θέση του προσδιοριζόμενου. Ανάμεσα σ’ αυτούς από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα είναι:
ο ποντικός, το νερό και ο πανικός.
Ο Ποντικός αναφέρεται στους μύες οι οποίοι κατέφταναν στην Αττική από τον Πόντο μαζί με το σιτάρι που προμηθεύονταν από κει , κατά την αρχαιότητα οι Αθηναίοι. «Κοίτα ένα ποντικό μυ!» Ο μυς έφυγε και ο ποντικός έμεινε όπως και το νερό που επίσης ήταν επιθετικός προσδιορισμός στην εποχή του Βυζαντίου όπου οι νερουλάδες πουλούσαν «νεαρό ύδωρ» δηλαδή φρέσκο νερό. Το νεαρό έγινε νερό, το ύδωρ μας τελείωσε και έτσι ξεδιψάμε με το νερό.
Όσο για τον πανικό προέρχεται από τον θεό Πάνα και συγκεκριμένα από τους ακολούθους του, οι οποίοι έσπερναν τον τρόμο απ’ όπου περνούσαν με τα χοντροκομμένα αστεία τους. Έτσι όταν οι νοικοκυραίοι άκουγαν τη συνοδεία του Πανός να πλησιάζει τους έπιανε πανικός ΤΡΟΜΟΣ. Κλείδωναν τις πόρτες, αμπάρωναν τα παράθυρα τους για να διαφυλάξουν τις περιουσίες τους. Και σε αυτή την περίπτωση ο προσδιορισμός ταυτίστηκε με τον προσδιοριζόμενο και μάλιστα εξήχθη σε όλες τις γλώσσες.(π.χ. panic στ’ αγγλικά).




Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012

"Πᾶν ἑρπετὸν πληγῇ νέμεται"

Μεγάλη μέρα η σημερινή.

Η πολιτική ηγεσία καλείται να διαχειριστεί επικοινωνιακά την παράδοση της χώρας.

Τρίζουν τα κόκαλα του Καβάφη, το μικρό ναι, μασκαρεμένο σε μεγάλο ΟΧΙ, που ξεστόμισε ανενδοίαστα ο κουλτουριάρης εθνικόφρων μέτοχος της χρεοκοπημένης συγκυβέρνησης, έφερε σε αμηχανία και τους δημοσιογράφους του πολιτικού ρεπορτάζ, Che fece... il gran rifiuto, και δώστου προσπάθειες να αποκρυπτογραφήσουν τι εννοεί ο «ποιητής».

Ο αποπροσανατολισμός προάγει την αποχαύνωση κι η αυτοπεποίθηση των ημιμαθών που χαρακτηρίζει τους ψηφοθήρες ταγούς της νεοελληνικής αφασίας, πλασάρει την νέα Ανταλκίδειο ειρήνη, ως διάσωση της χώρας. http://dictionary.sensagent.com/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7/el-el/

«Φεύγε πολέμιον και τύραννον δανειστήν, ου γην αιτούντα και ύδωρ ως ο Μήδος, αλλά της ελευθερίας απτόμενον και προσγράφοντα την επιτιμίαν.» (Να αποφεύγεις τον εχθρικό και τυραννικό δανειστή, ο οποίος δε ζητάει γη και ύδωρ όπως οι Μήδοι, αλλά βάζει χέρι στην ελευθερία σου και προσημειώνει τα πολιτικά σου και περιουσιακά σου δικαιώματα). ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ- ΗΘΙΚΑ.

ΑΝ, λέω ΑΝ, Αν τολμούσαν οι πολιτικοί αρχηγοί, αντί να παραφράζουν εσκεμμένα στίχους, τολμούσαν να σταθούν στα πόδια τους, θα διεμήνυαν στους υπαλλήλους της τρόικα «Alors c’ est la guerre».

Πιστεύει κανείς πως αύριο θα κατέφθαναν οι μεραρχίες, τα αεροπλανοφόρα κι οι βόμβες για να μας αφανίσουν;

Δε νομίζω, πιο πιθανό μου φαίνεται να είχαμε αύριο εδώ, αντί για τα μεσαία στελέχη -τους οικονομικούς δολοφόνους, υπαλλήλους της παγκόσμιας οικονομικής τρομοκρατίας, τους ανώτερους υπηρέτες τους, Μέρκελ, Ομπάμα και Σαρκοζί, να προσπαθούν να μας σώσουν για να σωθούν.

Αν πάλι η χρεοκοπία ήταν αναπόφευκτη, θα είχαμε διασώσει, τουλάχιστον, την αξιοπρέπεια μας.
Σερνόμαστε, έρπουμε, ποιο ανάστημα να υψώσουμε;
Κι όσο σερνόμαστε και τους ανεχόμαστε… Πᾶν ἑρπετὸν πληγῇ νέμεται.* Ηράκλειτος






* Κάθε τι που έρπει εξουσιάζεται με χτυπήματα...





Γιώργος Παπαζαχαρίου

Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

Ο Σαμουήλ



-Καλόγερε, τι καρτερείς κλεισμένος μες στο Κούγκι;
Πέντε νομάτοι σόμειναν - κ' εκείνοι λαβωμένοι!
Κ'είναι χιλιάδες οι εχθροί που σ' έχουνε ζωσμένον!
Έλα να δώσης τα κλειδιά, πέσε να προσκυνήσης,
κι αφέντης ο Βελήπασας δεσπότη θα σε κάμη!
Έτζι ψηλά από το βουνό φωνάζει ο Πήλιο Γκούσης…
Κλεισμένος μες στην εκκλησά βρίσκετ' ο Σαμουήλης,
κι αγέρας παίρνει τη φωνή του Πήλιου του προδότη.
Χωρίς ψαλμούς καί θυμιατά, χωρίς φωτοχυσία,
γονατισμένοι, σκυθρωποί, μπρος στην Ωραία Πύλη,
πέντε Σουλιώτες στέκονται με το κεφάλι κάτου.
Βουβοί - δέν ανασαίνουνε. και βλέπεις κάπου-κάπου
όπου ένα χέρι σκώνεται και κάνει το σταυρό του.
Ακίνητα στο μάρμαρο σέρνονται τα σπαθιά τους -
σπαθιά που τόσο εδούλεψαν γιά το γλυκό τους Σούλι!
Δε φαίνετ'ο καλόγερος. μόνος του στ' άγιο Βήμα
προσεύχετο κ'ετοίμαζε τη μυστική θυσία.
Σφιχτά-σφιχτά στα χέρια του εβάστα το Ποτήρι
και μύρια λόγι' απόκρυφα έλεγε του Θεού του.
Τα μάτια κατακόκκινα απ' τες πολλές αγρύπνιες
εκοίταζαν ακίνητα το Σώμα και το Αίμα.

Τι θάλασσα, που κύματα έχει κρυφές έλπίδες !..
Σιγάτε βρόντοι τουφεκιών, πάψτε φωνές πολέμου,
Κι ο Σαμουήλ την ύστερη την κοινωνιά θα πάρη !
Κ' εκεί που κοίταζ' ο παπάς τη Σάρκα τού Θεού του,
εκύλησ' απ' τα μάτια του στου ποτηριού τα σπλάχνα
σαν τη δροσούλα διάφανο κρυφά-κρυφά ένα δάκρυ.
- Θεέ μου και πατέρα μου, θαμμένος εδωμέσα
εδίψασα... Χωρίς νερό η θεία κοινωνιά σου
θα έμεν' ατελείωτη... Δέξου, γλυκέ μου Πλάστη,
αυτό το μαύρο δάκρυ μου - μη το καταφρονέσης.
αμόλυντο και καθαρό βγαίν' απ' τα φυλλοκάρδια.
δέξου το, Πλάστη, δέξου το - άλλο νερό δεν έχω.
Ήτανε ήλιος κ' έλαμψε το ιερό το σκεύος.
Το αίμα εζεστάθηκε, άχνισε, ζωντανεύει.
Αναγαλλιάζει ο Σαμουήλ που είδε τη Θεία Χάρη
και τρέμοντας αγκάλιασε το θεϊκό ποτήρι
και τόσφιξε στα χείλη του κι άκουσε που χτυπούσε
σαν νάτανε λαχταριστή καρδιά, ζωή γιομάτη.
Ανοίγ' ή Πύλη του Ιερού, σκύφτουν τα παλληκάρια.
τ' ανδρειωμένα μέτωπα το μάρμαρο χτυπάνε,
και καρτερούν ακίνητα του γέροντα τα λόγια.
Επρόβαλ' ο καλόγερος. Το πρόσωπό του φέγγει
σα χιονισμένη κορυφή στου φεγγαριού τη λάμψη.
Στα λαβωμένα χέρια του βαστούσ' ένα βαρέλι
πόκλειε μέσα θάνατο, φωτιά κι απελπισία.
Εκείνο μόνο τόμεινε..- εκείνο μόνο φθάνει !
Εμπρός στην Πύλη του Ιερού μονάχος του το στένει
και τρεις φορές το βλόγησε και τρεις φορές το φχέται.
Σάν νάταν Άγια Τράπεζα, σαν νάταν Αρτοφόρι
επίθωσ' ο καλόγηρος επάνω το ποτήρι,
και σιωπηλός κι ατάραχος άναψε θειαφοκέρι...
Τα γόνατά του εχτύπησαν ορμητικά την πλάκα,
εσήκωσε τα χέρια του, το πρόσωπό του ανάφτει -
κ' οι πέντε τον εκοίταζαν βουβοί μέσα στα μάτια:

Η δέησις


- Πατέρα μου, σ'εδούλεψα
πιστά σαράντα χρόνια,
καί τώρα στά γεράματα
μου δίνεις κατηφρόνια !
Το θέλημά σου ας γενή!
Λυπήσου μας, σπλαχνίσου
και πάψε την οργή σου !

Σ' εσένα, σαν ωρφάνεψα,
έδωκα την ψυχή μου -
το Σούλι μου τ' αγκάλιασα
στον κόσμο για παιδί μου.
Τώρα το Σούλι τόχασα…
Ηλθ' η στερνή μου μέρα -
θάλθω σ' εσέ, Πατέρα...

Μέτρησε πόσοι εμείναμε !
Οι άλλοι πεθαμένοι
μες στα λαγκάδια σέρνονται
νεκροί και λαβωμένοι!
Άταφ' αμοιρολόητα
σέπονται τα κουφάρια
στου λόγγου τα χορτάρια.
Όρνια και λύκοι εχόρτασαν
τα μαύρα κρέατά μας.
Συχώρεσε, συχώρεσε,
Πλάστη, τα κρίματά μας!
Και τώρα που θα νάλθωμε
κ' ήμείς στην αγκαλιά σου,
δέξου μας σαν παιδιά σου!

Και κοίταξε τα χέρια μας
τώρα σ' εσέ σκωμένα
πώς είν' από το άπιστο
το αίμα λερωμένα,
κ' ευχαριστήσου, Πλάστη μου,
και πές: «- Εύλογημένοι,
πιστοί μου ανδρειωμένοι!»
Τώρα το Σούλι απέθανε.
δεν έμειν' ένα χέρι
που να μπορή στα δάχτυλα
να σφίξη το μαχαίρι...
Πατέρα παντοδύναμε,
γενού σ' εμάς πατρίδα -
άλλη δεν έχω ελπίδα.

Εκεί ψηλά στο θρόνο σου,
στην τόση βασιλεία,
δώσε σ' εμάς τους δύστυχους
μικρή μια κατοικία,
να μοιάζη με το Σούλι μας -
και δώσε μου ένα βράχο
κ' εκεί το Κούγκι νάχω.
Χώμα στο Σούλι ελεύθερο
για να ταφώ δε μένει.
ελέησον με, Πλάστη μου,
συχώρεσε να γένη
το Κούγκι μου η εκκλησιά,
το Ιερό σου Βήμα
του Σαμουήλ το μνήμα.

Εδώ ποδάρι άπιστο
ποτέ δε θα τολμήση
(ποτέ ! το είπα, τ' ώρκισα )
το Κούγκι να πατήση.
Μαζί μου παίρνω τα κλειδιά,
Πλάστη μου, δεν τ' αφήνω -
ούτε σ' εσέ τα δίνω !
Εκεί ψηλά στον ουρανό
να τα φορή στη μέση
ο Σαμουήλ ο δούλος σου
θα σε παρακαλέση...
Πατέρα μου, μη πειραχθής -
κάμε μου αυτή τη χάρη:
άλλος να μη τα πάρη!

…Και τώρα, τώρα π' άκουσες
τον πόνο, τον καημό μας,
δέξου μας και θ'αφήσωμε
το Σούλι το γλυκό μας...
Το Σούλι - αχ ! πως τόχασα! -
ψυχή μου, μη δακρύσης,
είν' ώρα να τ' αφήσης!

Κι απλώνοντας τα χέρια του στους πέντε του συντρόφους:
Θεέ μου, πολυέλεε,
τώρα που θαν' αφήσω
τον κόσμο και στον ίσκιο σου
θάλθ' ο φτωχός να ζήσω,
μια χάρη θέλω, Πλάστη μου:
- τα πέντε τα παιδιά μου
να τάχω συντοοφιά μου!
Τ'ανάθρεψα στον κόρφο μου -
για ιδέ τα, τα καημένα,
άλλονε δέν άγάπησαν
παρά εσέ κ' εμένα.
Παιδιά μου, μή δειλιάζετε-
νάχετε την ευχή μου,
Θά ζήσετε μαζί μου !

Σταλαματιά-σταλαματιά τα δάκρυά τους πέφτουν
κ' η πλάκα που τα δέχεται ραγίζεται και τρίζει.
Παράπονο τους έπιασεν, όχι θανάτου φόβος,
και κλαίοντας ο Σαμουήλ, εις τόνα του το χέρι
το ιερό ποτήρι του και στ' άλλο τη λαβίδα,
αρχίνησε την κοινωνιά του Πλάστη να μεράζη...
Ο πρώτος εμετάλαβε - μεταλαβαίνει κι άλλος,
την έδωσε στον τρίτονε - κι ο τέταρτος την παίρνει,
και φθάνει ως τον ύστερο και τού τηνε προσφέρει.
Κ' εκεί πού έψαλλ' ο παπάς μέ τή γλυκειά φωνή του
του δείπνου σου του μυστικού / σήμερον Υιέ Θεού,..
φωνές ακούονται, χτυπιές, αλαλαγμός, αντάρα.
Πλακώσανε οι άπιστοι..- καλόγερε, τι κάνεις;..
Εσήκωσε τα μάτια του ο Σαμουήλ στον κρότο -
και στάζ' απ'τή λαβίδα του επάνω στο βαρέλι
μια φλογερή σταλαματιά απ' του Θεού το γαίμα...
Αστροπελέκια επέσανε, βροντάει ο κόσμος όλος -
λάμπει στα γνέφ' η εκκλησιά, λάμπει το μαύρο Κούγκι!
Τι φοβερή κεροδοσά πόλαβε στη θανή του
το Σούλι το κακότυχο, και τι καπνό λιβάνι!..
Ανέβαινε στον ουρανό και του παπά το ράσο
κι απλώθηκε κι απλώθηκε σαν τρομερή μαυρίλα,
σα σύγνεφο κατάμαυρο κ' εθόλωσε τον ήλιο.
Κ' ενώ τ' ανέβαζ' ο καπνός, κ' ενώ το συνεπαίρνη,
το ράσο πάντ' αρμένιζε κ' εδιάβαινε σά Χάρος.
κ' εκείθεν οπού διάβηκε ο φλογερός του ίσκιος,
σαν νάταν μυστική φωτιά ερρόγισε το λόγγο.
Και με τες πρώτες αστραπές και με τα πρωτοβρόχια
χλωρό χορτάρι φύτρωσε, δάφνες, έλιές, μυρτούλες,
ελπίδες, νίκες και σφαγές - χαρές κ' ελευθερία.
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Το πραγματικό έλλειμα

Είναι πανθομολογούμενο πως ζούμε ιστορικές στιγμές. Οι μύθοι καταρρέουν, σαν πύργοι αδελφωμένοι./ Στο νέο παραμύθι, φτωχοί και χωρισμένοι. Ο καπιταλισμός στη μεταφυσική του διάσταση, πριν τη μετάλλαξή του σε οικονομισμό , αποϋλοποίησε το χρήμα, αναγάγοντάς το σε Πνεύμα Άγιον. Με την κατάρρευση των μεταφυσικών και θεολογικών βάσεων και θεσφάτων της παραδοσιακής ηθικής, εκείνο που απέμεινε ήταν μία διάχυτη αίσθηση έλλειψης σκοπού και νοήματος. Είχε προηγηθεί βέβαια πολύ νωρίτερα και η κραυγή του προφήτη φιλόσοφου Nietzsche «Ο Θεός πέθανε», που ο αντίλαλός της μας δόνησε μέχρι να ανακαλύψουμε και να λατρέψουμε τον καινούργιο Θεό. Oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz ? τραγούδησε η Janis Joplin σηματοδοτώντας με αυτό το spiritual, την καθιέρωση της νέας «πνευματικότητας». Αυτή η «πνευματικότητα» μας οδήγησε στο πουθενά που βρεθήκαμε, η μάλλον χαθήκαμε, σήμερα. Μπήκαμε στο Λαβύρινθο χωρίς μίτο, αγνοώντας τους βασικούς συμβολισμούς του μύθου, αλλά και την ψυχαναλυτική του διάσταση. Ο μίτος είναι η συνείδησή μας. Η συνείδηση που μας υπενθυμίζει, όσο την ακολουθούμε, το σκοπό, τις αξίες, την αποστολή μας. Ο Μινώταυρος κατοικεί εντός, καραδοκεί εντός, δρα ανεξέλεγκτα, από τα μέσα και καθορίζει τη στάση μας. Ο Μινώταυρος-τα πάθη μας, τρέφεται με την άγνοιά μας και την α-συνείδητη συμπεριφορά μας. «Γίνε η αλλαγή που ποθείς να δεις στον κόσμο», μας ψιθύρισε ο Γκάντι. Σήμερα ο ψίθυρος είναι εκκωφαντικός για κάποιους, ενώ «εις την οδόν έξω ουδέν ακούουν οι λαοί». Αυτοί οι «κάποιοι» που ο ποιητής τους χαρακτηρίζει σοφούς έχουν τολμήσει το ταξίδι προς τα μέσα, κι έχουν αντιμετωπίσει το Μινώταυρο, τα πάθη τους, τα κίνητρά τους. Τώρα με οδηγό τη συνείδησή τους, κατευθύνονται προς τα έξω στο φως. Οι άλλοι στην καλύτερη περίπτωση, παίζουν κρυφτούλι με τον Μινώταυρό τους και προσμένουν τη στιγμή που θα τον «φτύσουν» για να τα «φυλάξει» και να την κοπανίσουν. Χωρίς το μίτο, χωρίς συνείδηση είναι χαμένοι. Γ.Π.

Κυριακή 25 Δεκεμβρίου 2011

Με το καλό αντισυνταγματάρχης. (εν αποστρατεία)



MediaNews | 23/12/2011
Επιστολή εργαζόμενου της ΕΡΤ προς τον Λάμπη Ταγματάρχη
email αναγνώστη

Κύριε Ταγματάρχα , διοικητά της ΥΕΝΕΔ (διότι έτσι καταντήσατε εσείς , οι συνομιλητές σας και η εταιρία που διοικείτε) Όταν επικαλείσθε τη δικαιοσύνη και τις αποφάσεις της, να έχετε την παρρησία να αποδέχεστε δημοσίως τη δικαστική απόφαση - κόλαφο - κατά της ΕΡΤ για μη νόμιμες προσφυγές εναντίον των απεργών. Δεν είχατε το σθένος να μεταδώσετε από τα δελτία ειδήσεων της ΕΡΤ, την ύπαρξη της συγκεκριμένης απόφασης. Την «θάψατε» και προβάλατε ΜΌΝΟ τις ελεεινές δηλώσεις του πολιτικού προϊστάμενού σας. Έτσι εννοείτε την ενημέρωση του πολίτη. Η διοίκηση της ΕΡΤ συμμετείχε σε γενικές συνελεύσεις εργαζομένων, αλλά όχι για να ακούσει αιτήματα. Συμμετείχε για να εκφοβιστούν οι εργαζόμενοι προκειμένου να σταματήσουν να αντιδρούν στην πολιτική σας. Αντιληφθήκατε ότι οι απειλές σας δεν έπιασαν τόπο, γι' αυτό και τις τελευταίες μέρες, οι ίδιες φοβέρες εκτοξεύονται εν είδει διλήμματος, εκ μέρους ελαχίστων «εργαζομένων» που απολαμβάνουν προνόμια και παχυλούς μισθούς. Αρνούνται να συμπαρασταθούν στους βαλλόμενους συναδέλφους τους και έχουν απομονωθεί. Αυτοί οι παχυλώς αμειβόμενοι, δεν εκφράζουν τις αποφάσεις των συνελεύσεων και οι υπόγειες, πραξικοπηματικές ενέργειες τους δεν θα περάσουν. Αυτούς έχετε επιλέξει ως «κατ'ιδίαν» συνομιλητές σας , διότι αυτών τις απόψεις αρέσκεστε να ακούτε. Η διοίκηση της ΕΡΤ δεν δικαιούται να εκφράζει και να ομιλεί εκ μέρους της πλειοψηφίας των εργαζομένων ούτε είναι σε θέση να γνωρίζει τι φρονούν οι εργαζόμενοι, διότι ποτέ κατέβηκε από τον 4ο όροφο για να δει πως δουλεύουν και σε ποιες θυσίες υποβάλλονται. Είναι λυπηρό - αλλά και χαρακτηριστικό του τρόπου που σκέπτεστε και ενεργείτε - το γεγονός ότι δεν κατανοείτε ότι με τη θέλησή σας βρεθήκατε σε αντιπαράθεση με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, οι οποίοι σημειωτέον έχουν ξεκάθαρα κρίνει την πολιτική σας βλαπτική μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες και διάλογο. Αν είχατε σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων θα απολαμβάνατε της συμπαραστάσεως τους. Ούτε αυτό σας προβληματίζει; Η ΕΡΤ όντως ανήκει στο ελληνικό δημόσιο και όχι σε σας προσωπικά ή τον κύκλο των συμβούλων σας (επισήμων και ανεπισήμων, εντός και εκτός ραδιομεγάρου). Αν συνειδητοποιούσατε τα λεγόμενα σας θα είχατε καταστρώσει επιχειρηματικό σχέδιο για την εταιρία και δεν θα την είχατε αφήσει στους πέντε ανέμους. Αλλά κατά βάθος γνωρίζετε ότι βρίσκεστε σε διατεταγμένη υπηρεσία! Το πιθανότερο είναι ότι αργά ή γρήγορα θα αποχωρήσετε, χωρίς καμία συνέπεια και καμία τύψη για ό,τι όρθιο αφήσετε πίσω σας στην Αγία Παρασκευή. Έως τότε, μπορείτε να συνεχίσετε να διακατέχεστε από μεσσιανική νοοτροπία, να διεκδικείτε το αλάθητο και να θεωρείτε πως νομιμοποιείστε να έχετε δικαίωμα ζωής και θανάτου επί της εταιρίας και των εργαζομένων της. Έτσι σας έμαθαν οι πολιτικοί προϊστάμενοι σας. Κοιμηθείτε ήσυχος. Δεν θα κινδυνεύσετε με ανεργία. Ο ιδιώτης που θα είναι ο επόμενος εργοδότης σας, δεν θα θεωρήσει τη διάλυση της ΕΡΤ ως «μελανό σημείο» της καριέρας σας.
Με καθόλου εκτίμηση
Ένας εργαζόμενος της ΕΡΤ

Καλά Χριστούγεννα


Όλ’ ανοιχτά, ελεύθερα κι αυθεντικά
Σαν της ψυχής την άγρυπνη ματιά
που στις αισθήσεις αγναντεύει το παρόν
προτού ξεπέσει και χαθεί στο παρελθόν.

Όλ’ ανοιχτά, ελεύθερα κι αυθεντικά
Μία ανάσα, χωρίς σύννεφα στο νου
Σαν το γαλάζιο του καθάριου ουρανού.





Καλά Χριστούγεννα χωρίς αλυσίδες, λουκέτα και πόρτες κλειστές.
Όλα ανοιχτά, ελεύθερα κι αληθινά...
σαν της ψυχής της άγρυπνης τα μάτια.

Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011

ΠΟΣΠΕΡΤ: Γενική Συνέλευση εργαζομένων, κάλεσμα δημοσιογράφων


Παρά τις αντιδράσεις, το ΔΣ της ΕΡΤ ανακοίνωσε για αύριο Τετάρτη 21/12, σύγκληση Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης με πρώτο θέμα στην ημερήσια διάταξη τη μείωση μετοχικού κεφαλαίου.
Επίσης ανάμεσα στα θέματα που προτίθενται να περάσουν, είναι και η ανανέωση των συμβάσεων των ειδικών συμβούλων, την ίδια ώρα που οι συμβασιούχοι δημοσιογράφοι πληροφορούνται από επίσημα(;) χείλη πως θα παραμείνουν μόλις 63 στην ΕΡΤ, και 12 στην ΕΤ3. Εκατό και πλέον δημοσιογράφοι και 250 εργαζόμενοι διαφόρων ειδικοτήτων, βρίσκονται αντιμέτωποι με την ανεργία, χωρίς να έχει τεθεί ακόμα από τη διοίκηση το ζήτημα των κριτηρίων με τα οποία θα γίνουν οι ανανεώσεις. Εντωμεταξύ συνεχίζονται οι προσλήψεις από την πίσω πόρτα και η ανεξέλεγκτη ενοικίαση εργαζομένων με εξωτερικές αναθέσεις. (outsoursing)
Ταυτόχρονα κυκλοφορεί η πληροφορία – απειλή πως την 1η Ιανουαρίου, θα πληρωθούμε συμφώνα με το ενιαίο μισθολόγιο.
ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΕΡΤ καλούνται να παραστούν στη Γενική Συνέλευση της ΠΟΣΠΕΡΤ, αύριο 21/12/2011 στις 15:00 στο studio E.

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011

...Και λαμπάδες απ' ασήμι




...Και λαμπάδες απ' ασήμι
Η απαξίωση του κυρίαρχου πολιτικού μας συστήματος, η πλήρης δηλ αποτυχία της πολιτικής, επισφραγίστηκε πανηγυρικά με την απόσυρση του πρωθυπουργού και την παράδοση της διακυβέρνησης στον τεχνοκράτη Παπαδήμο. Δεν είναι του παρόντος να εξετάσει το κατά πόσον, αυτή εξέλιξη, συνιστά συνταγματική εκτροπή, άλλωστε το Σύνταγμα, ο καταστατικός χάρτης που ρυθμίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του πολίτη και την οργάνωση και βασικούς κανόνες λειτουργίας του κράτους και των θεσμών, έχει από καιρό υποβαθμιστεί σε κενό γράμμα με άγνωστο παραλήπτη.
Η κοινοβουλευτική δημοκρατία πλήρως αποδυναμωμένη, αδυνατεί να ερμηνεύσει το πνεύμα του Συντάγματος πολλώ δε μάλλον να το εφαρμόσει.
Η υποβάθμιση της βουλής στο ρόλο του διεκπεραιωτή, που επιτελείται στο όνομα της κομματικής πειθαρχίας, δεν αφήνει κανένα περιθώριο, σε ανεξάρτητες κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες.
Τρανό και απεχθές παράδειγμα είναι η πρόσφατη απόσυρση της διακομματικής τροπολογίας για τα Δημόσια Μέσα, που ενώ τη συνόδευαν 100 και πλέον υπογραφές βουλευτών και των τριών κομμάτων της συμπολίτευσης και είχε τη στήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αντικαταστάθηκε αιφνιδιαστικά κι εκβιαστικά από την τροπολογία Βενιζέλου, η οποία όχι μόνον δεν έλυνε τα προβλήματα των Δημοσίων Μέσων Ενημέρωσης και των εργαζομένων σ’ αυτά, αλλά δημιούργησε προβλήματα και στο μόρφωμα της συμπολίτευσης και στη συνοχή της κοινοβουλευτικής ομάδας του Πα.Σο.Κ.
Είδαμε βουλευτές, που ενώ είχαν υπογράψει την τροπολογία ν ανακρούουν πρύμναν, υποτασσόμενοι πλήρως στην εντολή του ηγέτη τους και του αφανούς παρασκηνίου που τους κατευθύνει.
Ακούσαμε τον κ. Ρέππα, να μας συμβουλεύει να δεχτούμε την ουσιαστική κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, ενώ 24 ώρες πριν υποστήριζε, πως πρέπει να αγωνιστούμε για να τις διατηρήσουμε «πάση θυσία».
Είδαμε τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Οικονομίας να χρησιμοποιεί το κοινοβούλιο και τους εργαζομένους για ιδιοτελείς προσωπικούς σχεδιασμούς, αιφνιδιάζοντας τους πάντες, ενώ και αυτός την προηγούμενη μόλις μέρα, ενώπιον 10 δημοσιογράφων, εκπροσώπων των Δημοσίων Μέσων, δήλωνε πώς θα το επεξεργαστεί θα διαβουλευτεί, και θα καταθέσει τροπολογία αργότερα, και όχι σε «άσχετο νομοσχέδιο» στο οποίο τελικά και την κατέθεσε.
Οι πληρεξούσιοι μας είναι ανίκανοι όχι μόνο να υπερασπιστούν την άποψη τους, την οποία και αλλάζουν εντός της ημέρας, αλλά και την υπογραφή τους, για να δείξουν «διαγωγή κοσμιωτάτη» στον εκάστοτε αρχηγό τους.
Διαπιστώσαμε και κάτι ακόμα, επίσης λυπηρό, η κυβερνώσα συμπολίτευση τελούσα σε πανικό, προσπαθεί αδέξια, πρόχειρα, οριζόντια κι ισοπεδωτικά, να εφαρμόσει εντολές χωρίς κανένα αναπτυξιακό σχεδιασμό, χωρίς να λαμβάνει υπ΄ όψη της, ούτε τις τρανταχτές διαφορές των οργανισμών που αναδιαρθρώνει, ούτε και το ανθρώπινο δυναμικό και τις ιδιαιτερότητες που προκύπτουν, ανάλογα με την ειδικότητα και τις ανάγκες που καλύπτουν στην παραγωγική διαδικασία.
Οι αλλεπάλληλες κυβιστήσεις, οι παλινωδίες, οι προσωπικές στρατηγικές, η ολοκληρωτική απουσία καθαρού νου, μας οδηγούν όλους μαζί στο Ζάλογγο. Μόνο που οι Σουλιώτισσες θυσιάστηκαν εν γνώσει τους και για την αξιοπρέπεια τους. Εμείς καθοδηγούμενοι από εντολοδόχους, όσο χορεύομε μαζί τους θα σερνόμαστε στο χαμό, με τη συνείδηση και την αξιοπρέπειά μας παρατημένη στο φουαγιέ του υπουργού που μας υποσχέθηκε χτες όλα όσα αθέτησε σήμερα.
...Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη!

  Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση ακόμη και μεταξύ των μορφωμένων, ο Χάξλεϋ και ο Όργουελ δεν προφήτευσαν το ίδιο πράγμα. Ο Όργουελ προει...