Από πού και γιατί 

Καβάλησε το καλάμι - Πήγασος

  

Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι για σας, 

Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι, ιδιαίτερα μεταξύ εκείνων που ασχολούνται με την τέχνη, αλλά όχι μόνον, που, ενώ είναι ασήμαντες μετριότητες, ευνοημένοι από κάποια συγκυρία, από κάποιο εντελώς τυχαίο περιστατικό, κέρδισαν κάποια θέση, κάποια στιγμιαία αναγνώριση, που τους έβγαλε από την αφάνεια, με αποτέλεσμα να πάρουν τα μυαλά τους αέρα και να πιστέψουν ότι είναι... αυθεντίες, ότι είναι ανεπανάληπτοι ότι είναι μοναδικοί... Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, λέμε παραστατικά, για όλους αυτούς που τελευταία, αυξάνονται επικίνδυνα, ότι καβάλησαν το καλάμι.

Η φράση αυτή έχει τις ρίζες της στη μυθολογία,  και πιο συγκεκριμένα στο μύθο που ο ήρωας Περσέας, με τη βοήθεια της Αθηνάς κατάφερε να σκοτώσει, τη φοβερό τέρας τη Μέδουσα, που όποιος την αντίκριζε, πέτρωνε. 

Όταν λοιπόν την εξόντωσε κόβοντας το κεφάλι της, από τον κομμένο λαιμό της ξεπήδησε ένα άλογο με φτερά, κι επειδή... επήγασε, το ονόμασαν Πήγασο. Αυτό το φτερωτό άλογο ίππευσε ο Περσέας για να διαφύγει από τις αδελφές της Μέδουσας που τον κυνήγησαν

Το περίφημο αυτό άλογο το συναντάμε και σε αρκετά ακόμη επεισόδια της μυθολογίας μας. Σ ένα από αυτά ένας άλλος μυθικός ήρωας , ο Βελλερεφόντης, καβάλα στον Πήγασο κατάφερε να εξοντώσει ένα άλλο φοβερό τέρας της μυθολογίας μας τη Χίμαιρα.

Σε μεταγενέστερο μύθο, συναντάμε τον Πήγασο, ως άλογο των Μουσών, που τον ιππεύουν οι ποιητές για να ταξιδέψουν στο καλλιτεχνικό στερέωμα. 

Αυτό το τελευταίο επεισόδιο του μυθικού αλόγου, από το ότι δηλαδή οι θεοί το χάρισαν στις μούσες, αλλά και από ένα ποίημα του Ρωμαίου ποιητή Κάτουλου, που είχε γράψει, πως όταν στιχουργεί, νοιώθει ότι ανεβαίνει στα ουράνια ιππεύοντας τον Πήγασο, το φτερωτό αλογάκι της μυθολογίας μας, έγινε ο συμβολικός μεταφορέας της ποιητικής έμπνευσης, και φυσικά ο αγαπημένος των ποιητών.

Έτσι παλαιότερα όταν θέλανε να πούνε ότι κάποιος είναι ποιητής, μεταφορικά λέγανε ότι... ιππεύει τον Πήγασο.

Σε κάποια συγκέντρωση λογοτεχνών, στην παλιά Αθήνα, γινόταν λόγος για κάποιον ποιητή -απόντα φυσικά- που εκείνη την εποχή είχε εκδώσει μια ποιητική συλλογή και είχε δημιουργήσει αρκετό θόρυβο γύρω από το όνομά του. Σχολιάζοντας λοιπόν τον συνάδελφό τους, κάποιος από τους παρευρισκόμενους είπε: " Επιχείρησε να ιππεύσει τον Πήγασον, αλλά το μόνον που κατόρθωσε είναι να ιππεύσει τον κάλαμον...

Να διευκρινίσουμε ότι κάλαμος λεγόταν την εποχή εκείνη ο κονδυλοφόρος με τον οποίον έγραφαν.

Αυτό το ευφυολόγημα έκανε εντύπωση, και τελικά το "ιππεύει τον κάλαμο" εκλαϊκεύτηκε και καθιερώθηκε ως καβάλησε το καλάμι, για όσους το καβαλάνε,είτε νομίζουν πως είναι ποιητές, είτε κάτι άλλο πολύ σημαντικό, παρά τη δεδομένη ασημαντότητά τους.  

Επετειακές χαρμολύπες και η αναγκαιότητα της ατάραχης εγρήγορσης

Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, γιορτάζουμε το “ΟΧΙ”γιατί υψώσαμε το ανάστημά μας και αντισταθήκαμε. Γιατί γίναμε παράδειγμα προς μίμηση, έστω κι αν το κόστος ήταν τεράστιο. Πείνα, εξαθλίωση, θάνατοι, καταλήστευση της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας
Τα τελευταία δύο χρόνια, ξεκίνησαν και γίνονται κάποιες εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της Αθήνας στις 12 Οκτωβρίου του 44, όμως στη συλλογική μας μνήμη, η επέτειος που είναι ταυτισμένη με το “έπος του 40” είναι η 28η Οκτωβρίου. Ίσως γιατί αυτά που ακολούθησαν στο αμέσως επόμενο διάστημα, μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Αθήνα, (Δεκεμβριανά, Συμφωνία της Βάρκιζας, Εμφύλιος), δεν άφησαν πολλά περιθώρια για χαρές και πανηγύρια. Ίσως γιατί το 40, έστω για λίγο, ενωθήκαμε, ενώ το 44 διχαστήκαμε.
Η χαρμολύπη, όπως και κάποιες άλλες λέξεις της Ελληνικής, (φιλότιμο, παλικάρι, μεράκι), δεν αποδίδεται μονολεκτικά σε καμία άλλη γλώσσα, είναι όμως μια πολύ συνηθισμένη συγκινησιακή κατάσταση, ιδιαίτερα για κείνους που μπορούν να διακρίνουν ότι δεν είναι όλα άσπρα - μαύρα κι ότι υπάρχουν άπειρες ενδιάμεσες αποχρώσεις, και πως ακόμη υπάρχουν κι άλλα χρώματα, και πως όπως το σκοτάδι κρύβεται και παραμονεύει, μέσα στο φως, έτσι και το φως επιστρέφει,αμέσως μετά την πλήρη επικράτηση του σκοταδιού.
Και στα γενέθλια μπορούμε να αισθανθούμε χαρμολύπη, και σε κάθε επέτειο.
Επέτειος του “Μαύρου στην ΕΡΤ”και της επαναλειτουργίας της, σήμερα. 11 Ιουνίου του 13, η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Δυο χρόνια μετά στις 11 Ιουνίου του 15, η τωρινή κυβέρνηση, άνοιξε την ΕΡΤ.
Η 11η Ιουνίου λοιπόν για μας τους Ερτικούς είναι μια επέτειος διπλή.

Λυπήθηκα για το "Μαύρο", όμως η χαρά απ το φως  που ξεπρόβαλε στα μάτια των ανθρώπων που αντιστάθηκαν ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη, από την όποια στιγμιαία απόγνωση. 

Χάρηκα με την επαναλειτουργία, όμως το σκοτάδι, παραφυλούσε για να γκριζάρει τα οράματά μας.

Η χαρά που μοιράστηκα με τους συναγωνιστές, συνάδελφους και αλληλέγγυους, μετριάστηκε από το σκοτάδι στα μάτια των ιδιοτελών των συμβιβασμένων και των μνησίκακων, που η παρουσία μας από μόνη τους ενοχοποιούσε, γιατί τους θύμιζε τη δική τους απουσία. Κι ακόμη περισσότερο λυπήθηκα για κάποιους από τους συναγωνιστές που, με την επαναλειτουργία ξαναθυμήθηκαν τις παλιές πρακτικές της χωριστικότητας  και διάλεξαν ένα χρώμα, μια απόχρωση... για να πολεμήσουν το ουράνιο τόξο, που με όλα τα χρώματα είχε προβάλει στον ορίζοντα, μετά την καταιγίδα της 11ης Ιουνίου.  Ούτε χαρά ούτε λύπη λοιπόν. Ούτε και χαρμολύπη βεβαίως. Ούτε κόκκινο ούτε ιώδες, Ούτε μαύρο ούτε άσπρο. Ο αγώνας δίνεται σε όλα τα χρώματα  ο αγώνας δεν έχει χρώματα. Υπήρχε προ του μαύρου, στη διάρκειά του και μετά από αυτό. Είναι συνεχής και καθημερινός και είναι αναγκαίο να είμαστε όλοι μαζί σε αυτόν.

Οι άνθρωποι της  ΕΡΤ, τουλάχιστον όσοι αισθάνονται «άνθρωποι της ΕΡΤ» και όχι απλώς εργαζόμενοι σε αυτήν, δεν ήταν άσχετοι με τους αγώνες.
ΟΙ αγώνες υπήρχαν καθημερινά και μάχες κερδίζονταν- και χάνονταν- σε όλα τα πεδία. Το μαύρο συγκέντρωσε δυνάμεις, βοήθησε στην εστίαση και ένωσε τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι της ΕΡΤ ανακάλυψαν ότι υπάρχουν πολλοί «άνθρωποι της ΕΡΤ» εκεί έξω, που η ζωή τους γκρίζαρε επίσης με το μαύρο.
Θυμός και λύπη για το μαύρο, χαρά και συγκίνηση για τη συνεργασία και την αλληλεγγύη. Η καθημερινότητα άλλαξε, ο αγώνας εντάθηκε και πέτυχε, γιατί ήρθε η επαναλειτουργία. Ή μήπως κερδήθηκαν απλώς κάποιες μάχες και κάποιες άλλες δίνονται ακόμα;

Συνεννόηση Δημιουργία και Ακεραιότητα.

Ζούμε σε ενδιαφέροντες και δύσκολους καιρούς. Είμαστε μάρτυρες και πρωταγωνιστές της Ιστορίας. Όλοι εμείς που ήμασταν παρόντες στον αγώνα για μια «άλλη ΕΡΤ» πριν το «μαύρο» ακόμα, αλλά και περισσότερο κατά τη διάρκεια του, βιώνουμε τώρα την ιστορία απελευθερωμένη από το μύθο.

Σάπια κρέατα και υγιή μέλη, ατάκτως συγκολλήθηκαν και συγκρότησαν το νέο σώμα του Frankenstein.  

Η γάγγραινα προχωράει και απειλεί ό,τι το υγιές.

Τρία φάρμακα έχω να προτείνω.  Συνεννόηση, Δημιουργία και Ακεραιότητα. Αυτά ήταν και είναι τα όπλα μας και η ασπίδα μας.

Ο αγώνας συνεχίζεται σε άλλη πίστα, η συγκυρία δημιουργεί νέους αυτοματισμούς τροφοδοτούμενους από ανεξάντλητο λαϊκισμό, μικροψυχία, τραμπουκισμό και πολιτική ευτέλεια.

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε «προς πάσα κατεύθυνση». Κι έχουμε πολλά να πούμε.

Γιώργος Παπαζαχαρίου

Είσαι παντού

Απ τη ψυχή μου το κενό

τα σύννεφα αγγίζει,

μια αστραπή στον ουρανό

στα δύο με χωρίζει.

Κάποτε μου 'πες "Σ'αγαπώ",

μνήμη γλυκιά και ρίγη.

Κλείνω τα μάτια κι είσαι 'δω,
τ΄ανοίγω κι έχεις φύγει.

Είσαι παντού και πουθενά

παρούσα απουσία...

στο πρώτο δάκρυ του Νοτιά,

όταν ανθίζουν γιασεμιά...

μιά ευωδιά και υγρασία...

Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται.

Δημοσθένης. Ολυνθιακός Α.

Εκ του αποτελέσματος λοιπόν, μόνο που το αποτέλεσμα ήταν εκ των προτέρων γνωστό. Κι όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει… τον πόλεμο τον χάνει, και μικρή σημασία έχει, αν ήταν στρατιώτης ή στρατηγός.

Οι συλλογικές προσπάθειες απαιτούν θυσίες και υπαγορεύουν ηρωικές εξόδους από το κάστρο μας, είτε αυτό είναι το μικρό – μεγάλο «εγώ», είτε το μικρό  - μεγάλο κόμμα, που ακόμα «σε τραβάει απ το μανίκι».

Οι συλλογικές προσπάθειες ξεκινούν με την αφαίρεση και μετά ακολουθούν οι υπόλοιπες πράξεις.

Πρώτα λοιπόν αφαιρείς την ιδιοτέλεια -το εγώ, κατόπιν προστίθεσαι στο «εμείς» και πολλαπλασιάζεις τη δύναμή σου και στο τέλος διαιρείς, μοιράζεσαι αυτό που κέρδισες μέσα απ αυτή τη διαδικασία, με όλους.

Έχοντας τολμήσει την «ηρωική έξοδο» είσαι ήδη κερδισμένος σε αρετή. Η αυταπάρνηση λειτουργεί λυτρωτικά, απελευθερώνει από τα δεσμά της ψευδαίσθησης της υπερτιμημένης ατομικότητάς μας. Μετατρέπει τον ανταγωνισμό σε συνεργασία, το φθόνο σε ά-φθονία, την απληστία σε πλησμονή.

Τα προσερχόμενα όλοι, λίγο - πολύ, τα αφουγκραζόμαστε. Τουλάχιστον εμείς που συναντηθήκαμε στις συνελεύσεις, στους δρόμους, στη δουλειά μας, που θέλουμε και απαιτούμε, με αξιοπρέπεια να διατηρήσουμε.

Έχουμε κι άλλα κοινά, κάποτε σιγοτραγουδήσαμε το «imagine», κάποιοι πιστεύουν πως «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», οι περισσότεροι συμφωνούμε, πως αυτός ο κόσμος στένεψε απότομα και μας πνίγει…

«… Ω! ν' απαλύνει ξάφνω στην αφή μας

το δέρμα της σιωπής που μας στενεύει,

να λησμονήσουμε, θεοί, το κρίμα

που όλο πληθαίνει κι όλο μας βαραίνει,

να βγούμε από τη γνώση κι απ' την πείνα!

Μ α ζ ε ύ ο ν τ α ς τον πόνο της πληγής μας

να βγούμε από τον πόνο της πληγής μας,

μαζεύοντας την πίκρα του κορμιού μας

να β γ ο ύ μ ε από την πίκρα του κορμιού μας,

ρ ό δ α ν' α ν θ ί σ ο υ ν στο αίμα της πληγής μας.

Ό λ α να γίνουνε ξ α ν ά σαν πρώτα

στα δάχτυλα στα μάτια και στα χείλια,

ν' α φ ή σ ο υ μ ε τη γερασμένη αρρώστια

πουκάμισο που αφήσανε τα φίδια

κίτρινο μες στα πράσινα τριφύλλια…»

Στέρνα Γ. Σεφέρης

Γιώργος Παπαζαχαρίου

Αρμονία Αφανής, Φανερής Κρείττων

Η λέξη αρμονία, εκ του ρήματος «αρμόζω» ή «άρω» (βάση και της λέξεως «Αρετή») σημαίνει αρμογή, μουσική συμφωνία, συνομολογία, συναρμογή, σύνδεσμος και, κατ’ επέκταση,  εναρμόνιση των πραγμάτων.  Στην ελληνική μυθολογία η Αρμονία ήταν κόρη δύο θεών, κατά τη Θεογονία του Ησιόδου: του Άρη και της Αφροδίτης και αδελφή του Φόβου και του Δείμου, και κατά μία άλλη εκδοχή, η Αρμονία ήταν κόρη του Δία και της Ηλέκτρας, και καταγόταν από τη Σαμοθράκη, από όπου είχε απαχθεί από τον Κάδμο. Αυτή την εκδοχή ασπάζεται ο Ευριπίδης στην τραγωδία του Φόνισσαι.

Αρμονία είναι το γίγνεσθαι, η τάξη, το παιγνίδι εντός της αναγκαιότητας, ο νόμος, το ίδιο το σύμπαν. Όλες οι δυνάμεις τείνουν να συγκρουστούν και να βρουν μία ανακουφιστική θέση· ό,τι προκύπτει μετά τη σύγκρουση είναι αρμονικό, η ζωή η ίδια στις αναταράξεις και την ηπιότητά της.

Η αρμονία προκύπτει από τα διαφορετικά. Το διέγνωσε αυτό πρώτος ο πιο λεπτός ίσως ψυχολόγος και διανοητής της ανθρωπότητας, ο Ηράκλειτος: Το αντίξουν συμφέρον και εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίαν (και πάντα κατ' έριν γίνεσθαι), το αντίρροπο ωφελεί· και η καλλίστη αρμονία προκύπτει από το διαφορετικό.  Ο Ηράκλειτος επίσης θεωρεί την κρυμμένη αρμονία, ανώτερη της φανερής. «αρμονία αφανής, φανερής κρείττων».

Στον Εμπεδοκλή αναφέρεται ως κύριο όνομα, στην θέση της Φιλότητος ή της Αφροδίτης. Στην ησιόδειο «Θεογονία» (937), καθώς και στην ευρυτέρα Εθνική θεολογία και λατρεία των Ελλήνων, η Αρμονία είναι θεά (βλ. Αρμονία). Στην πολιτειακή λατρεία της θεάς Αρμονίας, οι πολίτες και οι αρχές των πόλεων την επικαλούντο για  την εύνομη κοινωνικοπολιτική ζωή.

Ως μουσικός όρος, ειδικά για την αρχαιοελληνική μουσική, αρμονία σημαίνει μέθοδος κατασκευής μουσικών κλιμάκων, δια της συναρμογής μουσικών διαστημάτων. Κατ' επέκταση ο όρος αρμονία σημαίνει «μουσική κλίμακα».

Αφαίρεση,Πρόσθεση, Πολλαπλασιασμός, Διαίρεση.

Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται.
Δημοσθένης. Ολυνθιακός Α.


Οι συλλογικές προσπάθειες απαιτούν θυσίες και υπαγορεύουν ηρωικές εξόδους από το κάστρο μας, είτε αυτό είναι το μικρό – μεγάλο «εγώ», είτε το μικρό  - μεγάλο κόμμα, που ακόμα «σε τραβάει απ το μανίκι».
Οι συλλογικές προσπάθειες,απαιτούν τέσσερεις πράξεις. 
Οι συλλογικές προσπάθειες ξεκινούν με την Αφαίρεση και μετά ακολουθούν οι υπόλοιπες, Πρόσθεση, Πολλαπλασιασμός, Διαίρεση.

Πρώτα λοιπόν αφαιρείς την ιδιοτέλεια -το εγώ, κατόπιν προστίθεσαι στο «εμείς» και πολλαπλασιάζεις τη δύναμή σου, και στο τέλος διαιρείς, μοιράζεσαι αυτό που κέρδισες μέσα απ αυτή τη διαδικασία, με όλους.
Έχοντας τολμήσει την «ηρωική έξοδο» είσαι ήδη κερδισμένος σε αρετή. Η αυταπάρνηση λειτουργεί λυτρωτικά, απελευθερώνει από τα δεσμά της ψευδαίσθησης της υπερτιμημένης ατομικότητάς μας. Μετατρέπει τον ανταγωνισμό σε συνεργασία, το φθόνο σε ά-φθονία, την απληστία σε πλησμονή.
Τα προσερχόμενα όλοι, λίγο - πολύ, τα αφουγκραζόμαστε, τουλάχιστον εμείς που συναντηθήκαμε στον αγώνα, στις συνελεύσεις, στους δρόμους, στη δουλειά μας, και θέλουμε, απαιτούμε, με αξιοπρέπεια να διατηρήσουμε.
Έχουμε κι άλλα κοινά, κάποτε σιγοτραγουδήσαμε το «imagine», κάποιοι πιστεύουν πως «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», οι περισσότεροι συμφωνούμε, πως αυτός ο κόσμος στένεψε απότομα και μας πνίγει…Συνεχίζουμε.
Γιώργος Παπαζαχαρίου.

Σεισάχθεια

σεισάχθεια. ( < = σείω + …αχθος = αποσείω, σηκώνω το βάρος).

χρόνια πολλά και καλή χρονιά να 'χουμε... μήπως όμως κάτι πρέπει να κάνουμε;

αντί να χαρίζουμε δις στις τράπεζες;

Τοιαύτης δέ τῆς τάξεως οὔσης ἐν τῇ πολιτείᾳ
Επειδή λοιπόν αυτή ήταν η κατάσταση στο δήμο
καί τῶν πολλῶν δουλευόντων τοῖς ὀλίγοις,και επειδή οι πολλοί ήταν δούλοι στους λίγους,
ἀντέστη τοῖς γνωρίμοις ὁ δῆμος.
ξεσηκώθηκε ο δήμος ενάντια στους επιφανείς.
Ἰσχυρᾶς δέ τῆς στάσεως οὔσης
Επειδή η πολιτική αναταραχή ήταν σφοδρή
καί πολύ χρόνον ἀντικαθημένων ἀλλήλοις,κι επειδή για πολύ χρόνο η μια παράταξη ήταν αντιμέτωπη με την άλλη,
εἵλοντο κοινῇ διαλλακτήν καί ἄρχοντα Σόλωνα [...].
εξέλεξαν από κοινού το Σόλωνα ως μεσολαβητή (συμφιλιωτή) και άρχοντα. [ … ].
Κύριος δέ γενόμενος τῶν πραγμάτων Σόλων
Όταν ο Σόλωνας έγινε κύριος της κατάστασης
τόν τε δῆμον ἠλευθέρωσε
ελευθέρωσε τους πολίτες
καί ἐν τῷ παρόντι καί εἰς τό μέλλον κωλύσας δανεί-ζειν ἐπί τοῖς σώμασι
και απαγόρευσε να δανείζεται κάποιος με αντάλλαγμα την ελευθερία του στον παρόν και στο μέλλον
καί νόμους ἔθηκε καί χρεῶν ἀποκοπάς ἐποίησε
και θέσπισε νόμους και διέγραψε τα χρέη,
καί τῶν ἰδίων καί τῶν δημοσίων, ἅς σεισάχθειαν καλοῦσιν,
τα ιδιωτικά και τα δημόσια, γεγονός που το ονομάζουν «σει-σάχθεια»
ὡς ἀποσεισάμενοι τό βάρος.
επειδή αποτίναξαν το βάρος.

Δείξε μου τους φίλους να σου πω ποιος είσαι. 2014 U.S.-Africa Leaders Summit | The White House

Δείξε μου τους φίλους να σου πω ποιος είσαι ή βρήκε ο γύφτος τη γενιά του κι αναγάλιασε η καρδιά του

Έτσι λοιπόν το κόκκινο χαλί στρώθηκε στο Λευκό Οίκο για τους :

τον Πρόεδρο της Γκάμπια Yahya Jammeh που κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα το 1994. Παρά το γεγονός ότι το ίδιο το πραξικόπημα ήταν αναίμακτο, στα 20 χρόνια από τότε, ο ίδιος έχει κατηγορηθεί για αμέτρητες

παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 2008, απείλησε ότι θα «κόψει το κεφάλι» του κάθε

ομοφυλόφιλου στη χώρα. Το επόμενο έτος, είχε αναφερθεί ότι 1.000 πολίτες είχαν απαχθεί από την

κυβέρνηση με την κατηγορία της μαγείας. Κλείστηκαν σε φυλακές και αναγκάστηκαν να πιουν

δηλητήριο.

Ο επόμενος :

Ο πρόεδρος της Ισημερινής Γουινέας Teodoro Obiang Mbasogo και η σύζυγός του Constancia

Mangue De Ομπιάνγκ.

Είναι ο μακροβιότερος δικτάτορας της Αφρικής μετά την κατάληψη της εξουσίας από τον θείο και

τον μέντορά του (που συνήθιζε να κρεμάει τους αντιπάλους του καθεστώτος από τους φανοστάτες

των δρόμων της πρωτεύουσας) το 1979.

Από τότε κερδίζει τις ετήσιες εκλογές με 99% των ψήφων. Παίρνοντας το προβάδισμα από το θείο

του, έκτοτε έχει σκοτώσει ή φυλακίσει σχεδόν όλους τους πολιτικούς αντιπάλους και εφαρμόζει

“πολιτική” με σιδηρά πυγμή. Κυβερνώντας μια από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγές χώρες

της υποσαχάριας Αφρικής, έχει αποκτήσει προσωπική περιουσία άνω των 600 εκατ. $.

Το μέσο εισόδημα των πολιτών στη χώρα αυτή είναι 2 δολάρια την ημέρα, μερικοί μόνο μπορούν

να ζουν άνω των 53 ετών και το 20 τοις εκατό των παιδιών πεθαίνουν πριν φτάσουν ηλικία των

πέντε ετών. Πέρυσι, η χώρα κατατάσσονταν 163η στις 177 στη κατάταξη της “Διεθνούς

Διαύγειας”.

Δεν υπάρχει ελευθερία του Τύπου. Υπάρχει μόνον ένας τηλεοπτικός σταθμός στη χώρα και είναι

κυβερνητικός. Το καθαρό πόσιμο νερό είναι λιγοστό.

Το 2011 το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών έκανε ενέργειες για να κατάσχει ι

περισσότερα από 70 εκατομμύρια δολάρια σε περιουσιακά στοιχεία από το γιο του Προέδρου τον

Obiang, Teodorin Nguema Obiang Mangue.

Ήταν επίσης το επίκεντρο έρευνας για διαφθορά στη Γαλλία. Ο ίδιος βέβαια έχει επανειλημμένα

αρνηθεί τους ισχυρισμούς.

Ο επόμενος καλεσμένος στο περίφημο δείπνο στα πλαίσια του Συνεδρίου για τους “ηγέτες των

αφρικανικών χωρών”, που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία της Michelle ήταν ο :

Ο πρόεδρος της Νιγηρίας Goodluck Jonathan, γνωστός ομοφυλοφιλοφάγος.

Στη χώρα του επικρατεί ειδικός αντι-gay νόμος, που προβλέπει μέχρι 14 ετών φυλάκιση. Έκτοτε

έχουν φυλακιστεί δεκάδες ομοφυλόφιλοι.

Η απόφασή του το 2012 να τερματίσει τις επιδοτήσεις καυσίμων έχει προκαλέσει πολλές κριτικές

και αντιδράσεις, το ίδιο και η ανεκτική συμπεριφορά του απέναντι σε πολιτικούς που

κατηγορούνται για διαφθορά.

Και φυσικά δεν σταματάμε εδώ.

Το πάρτι συνεχίζεται με :

τον πρόεδρο της Κένυα Uhuru Kenyatta, ο οποίος έχει εμπλακεί σε μείζονα αντιπαράθεση για την

εκλογική βία. Είχε διαδραματίσει ενεργό ρόλο στην οργάνωση βίας που άφησε πάνω από 1.000

νεκρούς μετά τις εκλογές της Κένυας το 2007. Η υπόθεση βρίσκεται ενώπιον του διεθνούς

ποινικού δικαστηρίου, και ο Ομπάμα παράλειψε σκόπιμα να επισκεφθεί την Κένυα, όταν

περιόδευσε την Αφρική με την οικογένειά του το περασμένο καλοκαίρι.

Δεν θα μπορούσε να λείπει και ο εικονιζόμενος στη προηγούμενη φωτογραφία πλάι πλάι με τον

Ομπάμα και που δεν είναι άλλος από τον :

πρόεδρο της Ρουάντα Paul Kagawe που κληρονόμησε ένα έθνος με νωπές ακόμη μνήμες από τη

κτηνώδη γενοκτονία του 1994, η οποία στοίχισε ένα εκατομμύριο ζωές. Κατά τη διάρκεια του

χρόνου που βρίσκεται στην εξουσία, έχει καταργηθεί η ελευθερία του Τύπου, ενώ ένας μεγάλος

αριθμός πολιτικών του αντιπάλων έχασαν τη ζωή τους σε ύποπτες συνθήκες.

Επίσης παραβρέθηκαν :

ο Πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο Blaise Compaore, με την Πρώτη Κυρία Chantal Compaore, ο

οποίος κατέλαβε την εξουσία 1987 με αιματηρό πραξικόπημα, που άφησε νεκρό τον προκάτοχό του

Thomas Sankara.

Επόμενος προσκεκλημένος :

ο πρόεδρος του Καμερούν Paul Biya, μετά της φλογεράς συζύγου του ο οποίος έχει την τιμή να

κατατάσσεται στη δέκατη ένατη θέση στον κατάλογο με τους 20 χειρότερους δικτάτορες στον

κόσμο, που έχει συντάξει το 2006 ο συγγραφέας David Wallechinsky !!!

για να τελειώνουμε γιατί παρατράβηξε το κακό

διαβάστε τι είπε ο άνθρωπος !!!!

«Στέκομαι μπροστά σας σαν πρόεδρος των Η.Π.Α. και σαν περήφανος αμερικανός.

Στέκομαι επίσης μπροστά σας σαν γυιός ενός ανθρώπου από την Αφρική» !!!!!!

O Γιατρός.

Όλα καλά ; - πάντα καλά !!

Εσείς πως περάσατε αυτές τις μέρες  με τις ζέστες ;;

Πήγατε πουθενά ;;

Όλα καλά ; - πάντα καλά !!

Δεν ξέρω τι αίσθηση έχετε για το τι γίνεται στον παγκοσμιοποιημένο “υπέροχο

καινούργιο κόσμο” μας,

δεν ξέρω τι φτάνει σε σας από τα “μαζικά πλυντήρια εγκεφάλου” για το δράμα που ζουν

κάποιοι άλλοι κάπου αλλού

μακρυά τόσο μακρυά όσο σε απόσταση ασφαλείας από το γυαλί της τηλεόρασης, που

διαθέτετε ανάλογα : H.D. πλάσμα (ειδική για “πλασματικές ειδήσεις & γεγονότα”)

καλού κακού σας παραθέτω μερικά στατιστικά στοιχεία, όπως συνηθίζουν σήμερα οι

έγκριτοι, αξιόπιστοι, άκρως πληροφορημένοι, εξειδικευμένοι για κάθε θέμα

Πρετεντέρηδες, Πρωτοσάλτες, Μπάμπηδες με τα απαραίτητα επιτελεία αποφοίτων από

τις ιδιωτικές σχολές τους, που μαθαίνουν να δουλεύουν σαν κι αυτούς. Σήμερα για ένα

κομμάτι ψωμί, κι αυτό με απόδειξη και χωρίς ασφάλιση και αύριο με την ελπίδα, ότι αν

τα καταφέρουν “θα γίνουν κι αυτοί σαν κι αυτούς”.

Τα πρόσφατα θύματα στο Ιράκ

Τρίτη 12 Αυγούστου: 96 νεκροί

Solah: 60 Yazidis εκτελέσθηκαν

Baghdad: 15 από παγιδευμένα αυτοκίνητα, αυτοσχέδιους

εκρηκτικούς μηχανισμούς, ανταλλαγή πυροβολισμών.

Saadiya: 6 μέλη μιας οικογένειας από ανταλλαγή πυροβολισμών.

Falluja: 6 από βομβαρδισμούς, 1 σε συμπλοκές.

Anbar: 4 αστυνομικοί σε συμπλοκές.

Mahmudiya: 1 αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς.

Tikrit: 2 από όλμους

Balad Ruz: 1 από αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς.

Μέχρι στιγμής νεκροί μέσα στον Αύγουστο: 558 άμαχοι

πολίτες

Δευτέρα 11 Αυγούστου: 29 νεκροί

Abu Ghraib: 8 από όλμους

Baghdad: 7 από παγιδευμένα αυτοκίνητα, αυτοσχέδιους εκρηκτικούς

μηχανισμούς

Rumaitha: 7 μέλη μιας οικογένειας από ανταλλαγή πυροβολισμών.

Falluja: 4 από βομβαρδισμούς

Beiji: 2 πτώματα ;;

Kirkuk: 1 από αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς

Μέχρι στιγμής νεκροί μέσα στον Αύγουστο: 462 άμαχοι

πολίτες

Κυριακή 10 Αυγούστου: 15 νεκροί

Falluja: 5 από βομβαρδισμούς

Abu Ghraib: 2 από όλμους

Baghdad: 2από ανταλλαγή πυροβολισμών , 1 πτώμα ;;

Qara tapa: 2 από αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς

Kirkuk: 1 πτώμα ;;

Taji: 1 αστυνομικός από ανταλλαγή πυροβολισμών

Latifiya: 1 από αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς

!

Όσο για τη Γάζα εκεί οι νεκροί έφθασαν – μέχρι στιγμής τους - τους 1875.

Όπως θα παρατηρήσατε δεν αναφέρομαι επιμελώς στους τραυματίες, για να μην ξεχάσουμε τους αριθμούς, λόγω της αποστροφής που προκαλεί η δραματοποίηση από τα μεγέθη και η σύγχυση από την υπερπληροφόρηση

Μια παρατήρηση, το θέμα δε λύνεται μόνο με μια “συμμετοχή στο στολίσκο” διεθνούς ανθρωπιστικής βοήθειας, που ετοιμάζεται στη Κωνσταντινούπολη με τη τουρκική πρωτοβουλία – για τους δικούς της λόγους – προκειμένου να “σπάσει τον αποκλεισμό στη Λωρίδα της Γάζας”.

Θέλει και πολλά άλλα ακόμη !!!!

Εξ άλλου οι πληγές δεν κλείνουν εύκολα

Στο μεταξύ την ίδια στιγμή στην Ουκρανία :, από τους 356 συνολικά, από την αρχή των “αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων” που ξεκίνησε ο “απελευθερωτικός εθνικοσοσιαλιστικός στρατός” της Ουκρανίας, εναντίον των κατοίκων των ανατολικών περιοχών της χώρας, που στη προσπάθειά τους να προστατευθούν από τις ανοικτές απειλές του φασιστικού καθεστώτος εναντίον τους και οι οποίες πολύ γρήγορα έγιναν πράξη, πήραν τα όπλα και γι αυτό θεωρήθηκαν τρομοκράτες.

Ανάμεσα στα θύματα του εμφυλίου πολέμου, που εντέχνως επινοήθηκε και σήμερα

βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, φιλοδοξώντας να μετεξελιχθεί σε γενικότερη σύρραξη, εφόσον ευοδωθούν τα σχέδια των ιμπεριαλιστών εμπνευστών του, είναι 257 άμαχοι πολίτες και 14 παιδιά, όπως μας πληροφορεί ο Ο.Η.Ε.

Από αυτούς δεν λείπουν και εκείνοι που έχασαν τη ζωή τους βοηθώντας τους

συνανθρώπους τους. 

Παραμένω σε αυτά τα “ελάχιστα”, προκειμένου τα σχόλια μου να μην έχουν τη τύχη των “ειδησεογραφικών βομβαρδισμών” !!

Και μην ξεχνάτε δεν πρόκειται παρά για μερικές περιορισμένης κλίμακας συγκρούσεις, σε περιφερικό επίπεδο, καθαρά από τυχαία γεγονότα και συμπτώσεις, διότι δεν υπάρχουν σενάρια συνωμοσίας, όπως επιμένουν να παρουσιάζουν μερικοί αμετανόητοι, αφελείς συνωμοσιολόγοι, οι οποίοι κινδυνολογούν προς το παρόν τουλάχιστον, ανενόχλητοι.

Ο Γιατρός.

Επιστολή της Δέσποινας Κουτσούμπα προς τον κον Δ. Μπεκιάρη

Προς κον Δημήτρη Μπεκιάρη,
δημοσιογράφο, διευθυντή του site periodista και διευθυντή σύνταξης του site neaellada.gr, κατά δήλωσή του τουλάχιστον

Επειδή σας είδα να κόπτεστε ιδιαιτέρως για την ενότητα της Αριστεράς ωσάν να σας αφορά κιόλας, θα θέλατε να μας πείτε για ποιο λόγο έχετε αποκρύψει από το –κατά τα άλλα «πλούσιο»– βιογραφικό σας, την προϋπηρεσία σας κάπου το 2006-2007 στο γραφείο του τότε Υπουργού Πολιτισμού κου Γιώργου Βουλγαράκη; Για να σας φρεσκάρουμε τη μνήμη, ο κος Βουλγαράκης ήρθε στο Υπουργείο Πολιτισμού λίγο μετά τις αποκαλύψεις για τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις του τότε πρωθυπουργού και έμεινε μέχρι λίγο πριν μαθευτεί το σκάνδαλο του Βατοπεδίου (που τότε ήταν σε εξέλιξη). Γιατί το κρύβετε άραγε; Όπως κι εσείς έχετε πει, καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Πράγματι! Ντροπή είναι όμως να «πουλάτε» αριστερό παρελθόν και νουθεσίες προς την Αριστερά, αποκρύπτοντας την (πραγματική) διαδρομή σας.

Άραγε οι (νυν) πολιτικοί σας προϊστάμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν τις υπηρεσίες που προσφέρατε στο παρελθόν; Κι αν ναι, το θεωρούν και «νόμιμο» και «ηθικό»;

ΥΓ. Θα παρακαλούσα να μου απαντήσετε επωνύμως, όπως επωνύμως σας απευθύνομαι, και όχι με την κουκούλα του Αντιδεξιού Αντιδεξιού. Άλλωστε, όπως θα πρεπε να ξέρετε αν όντως είχατε οποιαδήποτε (πραγματική) σχέση με την Αριστερά, το να δείχνει κανείς ανθρώπους φορώντας κουκούλα ανήκει στις παραδόσεις της πιο βαθιάς Δεξιάς…