"Πᾶν ἑρπετὸν πληγῇ νέμεται"

Μεγάλη μέρα η σημερινή.

Η πολιτική ηγεσία καλείται να διαχειριστεί επικοινωνιακά την παράδοση της χώρας.

Τρίζουν τα κόκαλα του Καβάφη, το μικρό ναι, μασκαρεμένο σε μεγάλο ΟΧΙ, που ξεστόμισε ανενδοίαστα ο κουλτουριάρης εθνικόφρων μέτοχος της χρεοκοπημένης συγκυβέρνησης, έφερε σε αμηχανία και τους δημοσιογράφους του πολιτικού ρεπορτάζ, Che fece... il gran rifiuto, και δώστου προσπάθειες να αποκρυπτογραφήσουν τι εννοεί ο «ποιητής».

Ο αποπροσανατολισμός προάγει την αποχαύνωση κι η αυτοπεποίθηση των ημιμαθών που χαρακτηρίζει τους ψηφοθήρες ταγούς της νεοελληνικής αφασίας, πλασάρει την νέα Ανταλκίδειο ειρήνη, ως διάσωση της χώρας. http://dictionary.sensagent.com/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7/el-el/

«Φεύγε πολέμιον και τύραννον δανειστήν, ου γην αιτούντα και ύδωρ ως ο Μήδος, αλλά της ελευθερίας απτόμενον και προσγράφοντα την επιτιμίαν.» (Να αποφεύγεις τον εχθρικό και τυραννικό δανειστή, ο οποίος δε ζητάει γη και ύδωρ όπως οι Μήδοι, αλλά βάζει χέρι στην ελευθερία σου και προσημειώνει τα πολιτικά σου και περιουσιακά σου δικαιώματα). ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ- ΗΘΙΚΑ.

ΑΝ, λέω ΑΝ, Αν τολμούσαν οι πολιτικοί αρχηγοί, αντί να παραφράζουν εσκεμμένα στίχους, τολμούσαν να σταθούν στα πόδια τους, θα διεμήνυαν στους υπαλλήλους της τρόικα «Alors c’ est la guerre».

Πιστεύει κανείς πως αύριο θα κατέφθαναν οι μεραρχίες, τα αεροπλανοφόρα κι οι βόμβες για να μας αφανίσουν;

Δε νομίζω, πιο πιθανό μου φαίνεται να είχαμε αύριο εδώ, αντί για τα μεσαία στελέχη -τους οικονομικούς δολοφόνους, υπαλλήλους της παγκόσμιας οικονομικής τρομοκρατίας, τους ανώτερους υπηρέτες τους, Μέρκελ, Ομπάμα και Σαρκοζί, να προσπαθούν να μας σώσουν για να σωθούν.

Αν πάλι η χρεοκοπία ήταν αναπόφευκτη, θα είχαμε διασώσει, τουλάχιστον, την αξιοπρέπεια μας.
Σερνόμαστε, έρπουμε, ποιο ανάστημα να υψώσουμε;
Κι όσο σερνόμαστε και τους ανεχόμαστε… Πᾶν ἑρπετὸν πληγῇ νέμεται.* Ηράκλειτος

* Κάθε τι που έρπει εξουσιάζεται με χτυπήματα...





Γιώργος Παπαζαχαρίου

Ο Σαμουήλ

-Καλόγερε, τι καρτερείς κλεισμένος μες στο Κούγκι;
Πέντε νομάτοι σόμειναν - κ' εκείνοι λαβωμένοι!
Κ'είναι χιλιάδες οι εχθροί που σ' έχουνε ζωσμένον!
Έλα να δώσης τα κλειδιά, πέσε να προσκυνήσης,
κι αφέντης ο Βελήπασας δεσπότη θα σε κάμη!
Έτζι ψηλά από το βουνό φωνάζει ο Πήλιο Γκούσης…
Κλεισμένος μες στην εκκλησά βρίσκετ' ο Σαμουήλης,
κι αγέρας παίρνει τη φωνή του Πήλιου του προδότη.
Χωρίς ψαλμούς καί θυμιατά, χωρίς φωτοχυσία,
γονατισμένοι, σκυθρωποί, μπρος στην Ωραία Πύλη,
πέντε Σουλιώτες στέκονται με το κεφάλι κάτου.
Βουβοί - δέν ανασαίνουνε. και βλέπεις κάπου-κάπου
όπου ένα χέρι σκώνεται και κάνει το σταυρό του.
Ακίνητα στο μάρμαρο σέρνονται τα σπαθιά τους -
σπαθιά που τόσο εδούλεψαν γιά το γλυκό τους Σούλι!
Δε φαίνετ'ο καλόγερος. μόνος του στ' άγιο Βήμα
προσεύχετο κ'ετοίμαζε τη μυστική θυσία.
Σφιχτά-σφιχτά στα χέρια του εβάστα το Ποτήρι
και μύρια λόγι' απόκρυφα έλεγε του Θεού του.
Τα μάτια κατακόκκινα απ' τες πολλές αγρύπνιες
εκοίταζαν ακίνητα το Σώμα και το Αίμα.

Τι θάλασσα, που κύματα έχει κρυφές έλπίδες !..
Σιγάτε βρόντοι τουφεκιών, πάψτε φωνές πολέμου,
Κι ο Σαμουήλ την ύστερη την κοινωνιά θα πάρη !
Κ' εκεί που κοίταζ' ο παπάς τη Σάρκα τού Θεού του,
εκύλησ' απ' τα μάτια του στου ποτηριού τα σπλάχνα
σαν τη δροσούλα διάφανο κρυφά-κρυφά ένα δάκρυ.
- Θεέ μου και πατέρα μου, θαμμένος εδωμέσα
εδίψασα... Χωρίς νερό η θεία κοινωνιά σου
θα έμεν' ατελείωτη... Δέξου, γλυκέ μου Πλάστη,
αυτό το μαύρο δάκρυ μου - μη το καταφρονέσης.
αμόλυντο και καθαρό βγαίν' απ' τα φυλλοκάρδια.
δέξου το, Πλάστη, δέξου το - άλλο νερό δεν έχω.
Ήτανε ήλιος κ' έλαμψε το ιερό το σκεύος.
Το αίμα εζεστάθηκε, άχνισε, ζωντανεύει.
Αναγαλλιάζει ο Σαμουήλ που είδε τη Θεία Χάρη
και τρέμοντας αγκάλιασε το θεϊκό ποτήρι
και τόσφιξε στα χείλη του κι άκουσε που χτυπούσε
σαν νάτανε λαχταριστή καρδιά, ζωή γιομάτη.
Ανοίγ' ή Πύλη του Ιερού, σκύφτουν τα παλληκάρια.
τ' ανδρειωμένα μέτωπα το μάρμαρο χτυπάνε,
και καρτερούν ακίνητα του γέροντα τα λόγια.
Επρόβαλ' ο καλόγερος. Το πρόσωπό του φέγγει
σα χιονισμένη κορυφή στου φεγγαριού τη λάμψη.
Στα λαβωμένα χέρια του βαστούσ' ένα βαρέλι
πόκλειε μέσα θάνατο, φωτιά κι απελπισία.
Εκείνο μόνο τόμεινε..- εκείνο μόνο φθάνει !
Εμπρός στην Πύλη του Ιερού μονάχος του το στένει
και τρεις φορές το βλόγησε και τρεις φορές το φχέται.
Σάν νάταν Άγια Τράπεζα, σαν νάταν Αρτοφόρι
επίθωσ' ο καλόγηρος επάνω το ποτήρι,
και σιωπηλός κι ατάραχος άναψε θειαφοκέρι...
Τα γόνατά του εχτύπησαν ορμητικά την πλάκα,
εσήκωσε τα χέρια του, το πρόσωπό του ανάφτει -
κ' οι πέντε τον εκοίταζαν βουβοί μέσα στα μάτια:

Η δέησις


- Πατέρα μου, σ'εδούλεψα
πιστά σαράντα χρόνια,
καί τώρα στά γεράματα
μου δίνεις κατηφρόνια !
Το θέλημά σου ας γενή!
Λυπήσου μας, σπλαχνίσου
και πάψε την οργή σου !

Σ' εσένα, σαν ωρφάνεψα,
έδωκα την ψυχή μου -
το Σούλι μου τ' αγκάλιασα
στον κόσμο για παιδί μου.
Τώρα το Σούλι τόχασα…
Ηλθ' η στερνή μου μέρα -
θάλθω σ' εσέ, Πατέρα...

Μέτρησε πόσοι εμείναμε !
Οι άλλοι πεθαμένοι
μες στα λαγκάδια σέρνονται
νεκροί και λαβωμένοι!
Άταφ' αμοιρολόητα
σέπονται τα κουφάρια
στου λόγγου τα χορτάρια.
Όρνια και λύκοι εχόρτασαν
τα μαύρα κρέατά μας.
Συχώρεσε, συχώρεσε,
Πλάστη, τα κρίματά μας!
Και τώρα που θα νάλθωμε
κ' ήμείς στην αγκαλιά σου,
δέξου μας σαν παιδιά σου!

Και κοίταξε τα χέρια μας
τώρα σ' εσέ σκωμένα
πώς είν' από το άπιστο
το αίμα λερωμένα,
κ' ευχαριστήσου, Πλάστη μου,
και πές: «- Εύλογημένοι,
πιστοί μου ανδρειωμένοι!»
Τώρα το Σούλι απέθανε.
δεν έμειν' ένα χέρι
που να μπορή στα δάχτυλα
να σφίξη το μαχαίρι...
Πατέρα παντοδύναμε,
γενού σ' εμάς πατρίδα -
άλλη δεν έχω ελπίδα.

Εκεί ψηλά στο θρόνο σου,
στην τόση βασιλεία,
δώσε σ' εμάς τους δύστυχους
μικρή μια κατοικία,
να μοιάζη με το Σούλι μας -
και δώσε μου ένα βράχο
κ' εκεί το Κούγκι νάχω.
Χώμα στο Σούλι ελεύθερο
για να ταφώ δε μένει.
ελέησον με, Πλάστη μου,
συχώρεσε να γένη
το Κούγκι μου η εκκλησιά,
το Ιερό σου Βήμα
του Σαμουήλ το μνήμα.

Εδώ ποδάρι άπιστο
ποτέ δε θα τολμήση
(ποτέ ! το είπα, τ' ώρκισα )
το Κούγκι να πατήση.
Μαζί μου παίρνω τα κλειδιά,
Πλάστη μου, δεν τ' αφήνω -
ούτε σ' εσέ τα δίνω !
Εκεί ψηλά στον ουρανό
να τα φορή στη μέση
ο Σαμουήλ ο δούλος σου
θα σε παρακαλέση...
Πατέρα μου, μη πειραχθής -
κάμε μου αυτή τη χάρη:
άλλος να μη τα πάρη!

…Και τώρα, τώρα π' άκουσες
τον πόνο, τον καημό μας,
δέξου μας και θ'αφήσωμε
το Σούλι το γλυκό μας...
Το Σούλι - αχ ! πως τόχασα! -
ψυχή μου, μη δακρύσης,
είν' ώρα να τ' αφήσης!

Κι απλώνοντας τα χέρια του στους πέντε του συντρόφους:
Θεέ μου, πολυέλεε,
τώρα που θαν' αφήσω
τον κόσμο και στον ίσκιο σου
θάλθ' ο φτωχός να ζήσω,
μια χάρη θέλω, Πλάστη μου:
- τα πέντε τα παιδιά μου
να τάχω συντοοφιά μου!
Τ'ανάθρεψα στον κόρφο μου -
για ιδέ τα, τα καημένα,
άλλονε δέν άγάπησαν
παρά εσέ κ' εμένα.
Παιδιά μου, μή δειλιάζετε-
νάχετε την ευχή μου,
Θά ζήσετε μαζί μου !

Σταλαματιά-σταλαματιά τα δάκρυά τους πέφτουν
κ' η πλάκα που τα δέχεται ραγίζεται και τρίζει.
Παράπονο τους έπιασεν, όχι θανάτου φόβος,
και κλαίοντας ο Σαμουήλ, εις τόνα του το χέρι
το ιερό ποτήρι του και στ' άλλο τη λαβίδα,
αρχίνησε την κοινωνιά του Πλάστη να μεράζη...
Ο πρώτος εμετάλαβε - μεταλαβαίνει κι άλλος,
την έδωσε στον τρίτονε - κι ο τέταρτος την παίρνει,
και φθάνει ως τον ύστερο και τού τηνε προσφέρει.
Κ' εκεί πού έψαλλ' ο παπάς μέ τή γλυκειά φωνή του
του δείπνου σου του μυστικού / σήμερον Υιέ Θεού,..
φωνές ακούονται, χτυπιές, αλαλαγμός, αντάρα.
Πλακώσανε οι άπιστοι..- καλόγερε, τι κάνεις;..
Εσήκωσε τα μάτια του ο Σαμουήλ στον κρότο -
και στάζ' απ'τή λαβίδα του επάνω στο βαρέλι
μια φλογερή σταλαματιά απ' του Θεού το γαίμα...
Αστροπελέκια επέσανε, βροντάει ο κόσμος όλος -
λάμπει στα γνέφ' η εκκλησιά, λάμπει το μαύρο Κούγκι!
Τι φοβερή κεροδοσά πόλαβε στη θανή του
το Σούλι το κακότυχο, και τι καπνό λιβάνι!..
Ανέβαινε στον ουρανό και του παπά το ράσο
κι απλώθηκε κι απλώθηκε σαν τρομερή μαυρίλα,
σα σύγνεφο κατάμαυρο κ' εθόλωσε τον ήλιο.
Κ' ενώ τ' ανέβαζ' ο καπνός, κ' ενώ το συνεπαίρνη,
το ράσο πάντ' αρμένιζε κ' εδιάβαινε σά Χάρος.
κ' εκείθεν οπού διάβηκε ο φλογερός του ίσκιος,
σαν νάταν μυστική φωτιά ερρόγισε το λόγγο.
Και με τες πρώτες αστραπές και με τα πρωτοβρόχια
χλωρό χορτάρι φύτρωσε, δάφνες, έλιές, μυρτούλες,
ελπίδες, νίκες και σφαγές - χαρές κ' ελευθερία.
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Το πραγματικό έλλειμα

Είναι πανθομολογούμενο πως ζούμε ιστορικές στιγμές. Οι μύθοι καταρρέουν, σαν πύργοι αδελφωμένοι./ Στο νέο παραμύθι, φτωχοί και χωρισμένοι. Ο καπιταλισμός στη μεταφυσική του διάσταση, πριν τη μετάλλαξή του σε οικονομισμό , αποϋλοποίησε το χρήμα, αναγάγοντάς το σε Πνεύμα Άγιον. Με την κατάρρευση των μεταφυσικών και θεολογικών βάσεων και θεσφάτων της παραδοσιακής ηθικής, εκείνο που απέμεινε ήταν μία διάχυτη αίσθηση έλλειψης σκοπού και νοήματος. Είχε προηγηθεί βέβαια πολύ νωρίτερα και η κραυγή του προφήτη φιλόσοφου Nietzsche «Ο Θεός πέθανε», που ο αντίλαλός της μας δόνησε μέχρι να ανακαλύψουμε και να λατρέψουμε τον καινούργιο Θεό. Oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz ? τραγούδησε η Janis Joplin σηματοδοτώντας με αυτό το spiritual, την καθιέρωση της νέας «πνευματικότητας». Αυτή η «πνευματικότητα» μας οδήγησε στο πουθενά που βρεθήκαμε, η μάλλον χαθήκαμε, σήμερα. Μπήκαμε στο Λαβύρινθο χωρίς μίτο, αγνοώντας τους βασικούς συμβολισμούς του μύθου, αλλά και την ψυχαναλυτική του διάσταση. Ο μίτος είναι η συνείδησή μας. Η συνείδηση που μας υπενθυμίζει, όσο την ακολουθούμε, το σκοπό, τις αξίες, την αποστολή μας. Ο Μινώταυρος κατοικεί εντός, καραδοκεί εντός, δρα ανεξέλεγκτα, από τα μέσα και καθορίζει τη στάση μας. Ο Μινώταυρος-τα πάθη μας, τρέφεται με την άγνοιά μας και την α-συνείδητη συμπεριφορά μας. «Γίνε η αλλαγή που ποθείς να δεις στον κόσμο», μας ψιθύρισε ο Γκάντι. Σήμερα ο ψίθυρος είναι εκκωφαντικός για κάποιους, ενώ «εις την οδόν έξω ουδέν ακούουν οι λαοί». Αυτοί οι «κάποιοι» που ο ποιητής τους χαρακτηρίζει σοφούς έχουν τολμήσει το ταξίδι προς τα μέσα, κι έχουν αντιμετωπίσει το Μινώταυρο, τα πάθη τους, τα κίνητρά τους. Τώρα με οδηγό τη συνείδησή τους, κατευθύνονται προς τα έξω στο φως. Οι άλλοι στην καλύτερη περίπτωση, παίζουν κρυφτούλι με τον Μινώταυρό τους και προσμένουν τη στιγμή που θα τον «φτύσουν» για να τα «φυλάξει» και να την κοπανίσουν. Χωρίς το μίτο, χωρίς συνείδηση είναι χαμένοι. Γ.Π.

Με το καλό αντισυνταγματάρχης. (εν αποστρατεία)

MediaNews | 23/12/2011
Επιστολή εργαζόμενου της ΕΡΤ προς τον Λάμπη Ταγματάρχη
email αναγνώστη
Κύριε Ταγματάρχα , διοικητά της ΥΕΝΕΔ (διότι έτσι καταντήσατε εσείς , οι συνομιλητές σας και η εταιρία που διοικείτε) Όταν επικαλείσθε τη δικαιοσύνη και τις αποφάσεις της, να έχετε την παρρησία να αποδέχεστε δημοσίως τη δικαστική απόφαση - κόλαφο - κατά της ΕΡΤ για μη νόμιμες προσφυγές εναντίον των απεργών. Δεν είχατε το σθένος να μεταδώσετε από τα δελτία ειδήσεων της ΕΡΤ, την ύπαρξη της συγκεκριμένης απόφασης. Την «θάψατε» και προβάλατε ΜΌΝΟ τις ελεεινές δηλώσεις του πολιτικού προϊστάμενού σας. Έτσι εννοείτε την ενημέρωση του πολίτη. Η διοίκηση της ΕΡΤ συμμετείχε σε γενικές συνελεύσεις εργαζομένων, αλλά όχι για να ακούσει αιτήματα. Συμμετείχε για να εκφοβιστούν οι εργαζόμενοι προκειμένου να σταματήσουν να αντιδρούν στην πολιτική σας. Αντιληφθήκατε ότι οι απειλές σας δεν έπιασαν τόπο, γι' αυτό και τις τελευταίες μέρες, οι ίδιες φοβέρες εκτοξεύονται εν είδει διλήμματος, εκ μέρους ελαχίστων «εργαζομένων» που απολαμβάνουν προνόμια και παχυλούς μισθούς. Αρνούνται να συμπαρασταθούν στους βαλλόμενους συναδέλφους τους και έχουν απομονωθεί. Αυτοί οι παχυλώς αμειβόμενοι, δεν εκφράζουν τις αποφάσεις των συνελεύσεων και οι υπόγειες, πραξικοπηματικές ενέργειες τους δεν θα περάσουν. Αυτούς έχετε επιλέξει ως «κατ'ιδίαν» συνομιλητές σας , διότι αυτών τις απόψεις αρέσκεστε να ακούτε. Η διοίκηση της ΕΡΤ δεν δικαιούται να εκφράζει και να ομιλεί εκ μέρους της πλειοψηφίας των εργαζομένων ούτε είναι σε θέση να γνωρίζει τι φρονούν οι εργαζόμενοι, διότι ποτέ κατέβηκε από τον 4ο όροφο για να δει πως δουλεύουν και σε ποιες θυσίες υποβάλλονται. Είναι λυπηρό - αλλά και χαρακτηριστικό του τρόπου που σκέπτεστε και ενεργείτε - το γεγονός ότι δεν κατανοείτε ότι με τη θέλησή σας βρεθήκατε σε αντιπαράθεση με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, οι οποίοι σημειωτέον έχουν ξεκάθαρα κρίνει την πολιτική σας βλαπτική μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες και διάλογο. Αν είχατε σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων θα απολαμβάνατε της συμπαραστάσεως τους. Ούτε αυτό σας προβληματίζει; Η ΕΡΤ όντως ανήκει στο ελληνικό δημόσιο και όχι σε σας προσωπικά ή τον κύκλο των συμβούλων σας (επισήμων και ανεπισήμων, εντός και εκτός ραδιομεγάρου). Αν συνειδητοποιούσατε τα λεγόμενα σας θα είχατε καταστρώσει επιχειρηματικό σχέδιο για την εταιρία και δεν θα την είχατε αφήσει στους πέντε ανέμους. Αλλά κατά βάθος γνωρίζετε ότι βρίσκεστε σε διατεταγμένη υπηρεσία! Το πιθανότερο είναι ότι αργά ή γρήγορα θα αποχωρήσετε, χωρίς καμία συνέπεια και καμία τύψη για ό,τι όρθιο αφήσετε πίσω σας στην Αγία Παρασκευή. Έως τότε, μπορείτε να συνεχίσετε να διακατέχεστε από μεσσιανική νοοτροπία, να διεκδικείτε το αλάθητο και να θεωρείτε πως νομιμοποιείστε να έχετε δικαίωμα ζωής και θανάτου επί της εταιρίας και των εργαζομένων της. Έτσι σας έμαθαν οι πολιτικοί προϊστάμενοι σας. Κοιμηθείτε ήσυχος. Δεν θα κινδυνεύσετε με ανεργία. Ο ιδιώτης που θα είναι ο επόμενος εργοδότης σας, δεν θα θεωρήσει τη διάλυση της ΕΡΤ ως «μελανό σημείο» της καριέρας σας.
Με καθόλου εκτίμηση
Ένας εργαζόμενος της ΕΡΤ

Καλά Χριστούγεννα

Όλ’ ανοιχτά, ελεύθερα κι αυθεντικά
Σαν της ψυχής την άγρυπνη ματιά
που στις αισθήσεις αγναντεύει το παρόν
προτού ξεπέσει και χαθεί στο παρελθόν.

Όλ’ ανοιχτά, ελεύθερα κι αυθεντικά
Μία ανάσα, χωρίς σύννεφα στο νου
Σαν το γαλάζιο του καθάριου ουρανού.

Καλά Χριστούγεννα χωρίς αλυσίδες, λουκέτα και πόρτες κλειστές.
Όλα ανοιχτά, ελεύθερα κι αληθινά...
σαν της ψυχής της άγρυπνης τα μάτια.

ΠΟΣΠΕΡΤ: Γενική Συνέλευση εργαζομένων, κάλεσμα δημοσιογράφων

Παρά τις αντιδράσεις, το ΔΣ της ΕΡΤ ανακοίνωσε για αύριο Τετάρτη 21/12, σύγκληση Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης με πρώτο θέμα στην ημερήσια διάταξη τη μείωση μετοχικού κεφαλαίου.
Επίσης ανάμεσα στα θέματα που προτίθενται να περάσουν, είναι και η ανανέωση των συμβάσεων των ειδικών συμβούλων, την ίδια ώρα που οι συμβασιούχοι δημοσιογράφοι πληροφορούνται από επίσημα(;) χείλη πως θα παραμείνουν μόλις 63 στην ΕΡΤ, και 12 στην ΕΤ3. Εκατό και πλέον δημοσιογράφοι και 250 εργαζόμενοι διαφόρων ειδικοτήτων, βρίσκονται αντιμέτωποι με την ανεργία, χωρίς να έχει τεθεί ακόμα από τη διοίκηση το ζήτημα των κριτηρίων με τα οποία θα γίνουν οι ανανεώσεις. Εντωμεταξύ συνεχίζονται οι προσλήψεις από την πίσω πόρτα και η ανεξέλεγκτη ενοικίαση εργαζομένων με εξωτερικές αναθέσεις. (outsoursing)
Ταυτόχρονα κυκλοφορεί η πληροφορία – απειλή πως την 1η Ιανουαρίου, θα πληρωθούμε συμφώνα με το ενιαίο μισθολόγιο.
ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΕΡΤ καλούνται να παραστούν στη Γενική Συνέλευση της ΠΟΣΠΕΡΤ, αύριο 21/12/2011 στις 15:00 στο studio E.

...Και λαμπάδες απ' ασήμι

...Και λαμπάδες απ' ασήμι
Η απαξίωση του κυρίαρχου πολιτικού μας συστήματος, η πλήρης δηλ αποτυχία της πολιτικής, επισφραγίστηκε πανηγυρικά με την απόσυρση του πρωθυπουργού και την παράδοση της διακυβέρνησης στον τεχνοκράτη Παπαδήμο. Δεν είναι του παρόντος να εξετάσει το κατά πόσον, αυτή εξέλιξη, συνιστά συνταγματική εκτροπή, άλλωστε το Σύνταγμα, ο καταστατικός χάρτης που ρυθμίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του πολίτη και την οργάνωση και βασικούς κανόνες λειτουργίας του κράτους και των θεσμών, έχει από καιρό υποβαθμιστεί σε κενό γράμμα με άγνωστο παραλήπτη.
Η κοινοβουλευτική δημοκρατία πλήρως αποδυναμωμένη, αδυνατεί να ερμηνεύσει το πνεύμα του Συντάγματος πολλώ δε μάλλον να το εφαρμόσει.
Η υποβάθμιση της βουλής στο ρόλο του διεκπεραιωτή, που επιτελείται στο όνομα της κομματικής πειθαρχίας, δεν αφήνει κανένα περιθώριο, σε ανεξάρτητες κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες.
Τρανό και απεχθές παράδειγμα είναι η πρόσφατη απόσυρση της διακομματικής τροπολογίας για τα Δημόσια Μέσα, που ενώ τη συνόδευαν 100 και πλέον υπογραφές βουλευτών και των τριών κομμάτων της συμπολίτευσης και είχε τη στήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αντικαταστάθηκε αιφνιδιαστικά κι εκβιαστικά από την τροπολογία Βενιζέλου, η οποία όχι μόνον δεν έλυνε τα προβλήματα των Δημοσίων Μέσων Ενημέρωσης και των εργαζομένων σ’ αυτά, αλλά δημιούργησε προβλήματα και στο μόρφωμα της συμπολίτευσης και στη συνοχή της κοινοβουλευτικής ομάδας του Πα.Σο.Κ.
Είδαμε βουλευτές, που ενώ είχαν υπογράψει την τροπολογία ν ανακρούουν πρύμναν, υποτασσόμενοι πλήρως στην εντολή του ηγέτη τους και του αφανούς παρασκηνίου που τους κατευθύνει.
Ακούσαμε τον κ. Ρέππα, να μας συμβουλεύει να δεχτούμε την ουσιαστική κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, ενώ 24 ώρες πριν υποστήριζε, πως πρέπει να αγωνιστούμε για να τις διατηρήσουμε «πάση θυσία».
Είδαμε τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Οικονομίας να χρησιμοποιεί το κοινοβούλιο και τους εργαζομένους για ιδιοτελείς προσωπικούς σχεδιασμούς, αιφνιδιάζοντας τους πάντες, ενώ και αυτός την προηγούμενη μόλις μέρα, ενώπιον 10 δημοσιογράφων, εκπροσώπων των Δημοσίων Μέσων, δήλωνε πώς θα το επεξεργαστεί θα διαβουλευτεί, και θα καταθέσει τροπολογία αργότερα, και όχι σε «άσχετο νομοσχέδιο» στο οποίο τελικά και την κατέθεσε.
Οι πληρεξούσιοι μας είναι ανίκανοι όχι μόνο να υπερασπιστούν την άποψη τους, την οποία και αλλάζουν εντός της ημέρας, αλλά και την υπογραφή τους, για να δείξουν «διαγωγή κοσμιωτάτη» στον εκάστοτε αρχηγό τους.
Διαπιστώσαμε και κάτι ακόμα, επίσης λυπηρό, η κυβερνώσα συμπολίτευση τελούσα σε πανικό, προσπαθεί αδέξια, πρόχειρα, οριζόντια κι ισοπεδωτικά, να εφαρμόσει εντολές χωρίς κανένα αναπτυξιακό σχεδιασμό, χωρίς να λαμβάνει υπ΄ όψη της, ούτε τις τρανταχτές διαφορές των οργανισμών που αναδιαρθρώνει, ούτε και το ανθρώπινο δυναμικό και τις ιδιαιτερότητες που προκύπτουν, ανάλογα με την ειδικότητα και τις ανάγκες που καλύπτουν στην παραγωγική διαδικασία.
Οι αλλεπάλληλες κυβιστήσεις, οι παλινωδίες, οι προσωπικές στρατηγικές, η ολοκληρωτική απουσία καθαρού νου, μας οδηγούν όλους μαζί στο Ζάλογγο. Μόνο που οι Σουλιώτισσες θυσιάστηκαν εν γνώσει τους και για την αξιοπρέπεια τους. Εμείς καθοδηγούμενοι από εντολοδόχους, όσο χορεύομε μαζί τους θα σερνόμαστε στο χαμό, με τη συνείδηση και την αξιοπρέπειά μας παρατημένη στο φουαγιέ του υπουργού που μας υποσχέθηκε χτες όλα όσα αθέτησε σήμερα.
...Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη!

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ

"Των οικιών ημών εμπιμπραμένων υμείς άδετε”
Άγνωστε φίλε, συνάδελφε δημοσιογράφε της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης,
εσύ που δεν ήσουν στις κινητοποιήσεις του επταημέρου, εσύ που δεν εμφανίστηκες σε καμιά από τις γενικές συνελεύσεις που τις δρομολόγησαν, εσύ που μ’ αφήνεις να αποφασίζω για σένα, εσύ που σε λίγο θα είσαι κρατικός υπάλληλος ή άνεργος, χωρίς το ταμείο σου, που πληρώνεις όλα αυτά τα χρόνια που ασκείς το λειτούργημά σου, τι περιμένεις;
Μήπως ελπίζεις ότι θα διατηρήσεις τη θεσούλα σου, μαζί με τα ψίχουλα που θα σου δίνουν τα αφεντικά που θα υπηρετείς ως υπάλληλος, θυσιάζοντας την επαγγελματική σου υπόσταση και την αξιοπρέπειά σου; Ή απλώς δεν είσαι ενημερωμένος γι αυτά που αποφάσισαν για σένα, χωρίς εσένα.
Θέλω να σε γνωρίσω, θέλω ν’ ακούσω την άποψή σου, για να την αντικρούσω ή να την υιοθετήσω. Να ζυμωθούμε κι απ τις αντιθέσεις μας να συνθέσουμε.
Σ΄ έχω δει στην τηλεόραση, σ΄ έχω ακούσει στο ραδιόφωνο, έχω διαβάσει αυτά που γράφεις στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ και πίστεψέ με, τις περισσότερες φορές μ΄ αρέσουν αυτά που γράφεις, αυτά που λες, ο τρόπος που σχολιάζεις. Γι αυτό θέλω να σε γνωρίσω, είμαι σίγουρος πως έχεις να μου πεις κάτι. Κάτι ίσως σημαντικό που μου διαφεύγει.
Δε ξέρω αν είναι πιο σημαντικό απ΄ την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, απ’ τις μαζικές απολύσεις και την υποβάθμιση του επαγγέλματός, για τα οποία με τους συναδέλφους μου αγωνίζομαι για να μη συμβούν, υποθέτω πως όχι. Αν κάνω λάθος, έλα στην επόμενη γενική συνέλευση, να μου το πεις.

Γιώργος Παπαζαχαρίου
Δημοσιογράφος

Η ώρα της κρίσης.

"Κι έρχεται η στιγμή για να αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις" Che fece .... il gran rifiuto". Η εποχή της κρίσης, χωρίς απαραιτήτως τη μεταφυσική της διάσταση, είναι μια ευκαιρία. Και δε χρειάζεται ούτε να πας ούτε ν' αφήσεις κάποιους, αν πρώτα δε ρίξεις μια ματιά μέσα σου για να δεις τι σου συμβαίνει. Αν πας πολύ βαθιά, είναι πιθανό να δεις αυτό που συμβαίνει στους περισσότερους. Κι αυτοί οι "περισσότεροι" γίνονται, όλο και περισσότεροι, όσο πιο βαθιά σκάβεις. Γιατί οι άνθρωποι μπορεί επιφανειακά να διαφέρουν στην κουλτούρα την εκπαίδευση, τις ευκαιρίες και σε μύρια όσα, όμως τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης είναι κοινά. Μόνο στα βαθιά πραγματοποιείται η ένωση με τους άλλους. Μόνο εκεί καταρρέει η χωριστικότητα και μαζί της, η ψευδαίσθηση της ατομικότητάς μας. Όταν το ένα γίνεται όλα, όλα γίνονται ένα.

Voice of Greece

Ξεκίνησα την επαγγελματική μου σταδιοδρομία ως Δόκιμος Πλοίαρχος στο εμπορικό ναυτικό στα μέσα της δεκαετίας του 70. Ήταν ίσως τα καλύτερα χρόνια της εμπορικής ναυτιλίας μας. Τον Νοέμβριο του 76 ανέλαβα καθήκοντα Ανθυποπλοιάρχου. Ήμουν μόλις 20 ετών. Ο Καπετάνιος, που είχε εισηγηθεί την προαγωγή μου, ο Καπετάν Διαμαντής, μου χάρισε τότε ένα ραδιόφωνο «παγκόσμιας λήψης», κι έτσι απλά ξεκίνησε η «σχέση» μου με τη «Φωνή της Ελλάδας». Για 7 περίπου χρόνια, όσο διήρκησε και η ναυτική μου σταδιοδρομία, παρέμεινα πιστός ακροατής των προγραμμάτων της , πρώτα από όλα, γιατί μου έδινε τη δυνατότητα να ακούω τη φωνή της πατρίδας μου, όπου κι αν βρισκόμουν, αλλά και γιατί ένιωθα πως αυτή η «φωνή» απευθυνόταν σε μένα, με τρόπο πολύ ιδιαίτερο, σχεδόν προσωπικό. Στις μοναχικές ακροάσεις αυτών των προγραμμάτων, πότε από την κουκέτα, πότε από τη βαρδιόλα αγάπησα το ραδιόφωνο. Και κάτι ακόμα, σπούδασα ραδιόφωνο. Κατάλαβα τη διαφορά ανάμεσα στη διασκέδαση και την ψυχαγωγία, την ανάγκη που εξυπηρετεί η ύπαρξη και χρήση των δύο συνώνυμων και τη σημασία που έχει να τη διακρίνεις . Γνώρισα το καλό ελληνικό τραγούδι, ένιωσα τη μεγάλη, πέρα από σύνορα Ελλάδα, κι οραματίστηκα, με την ακραία τόλμη των νεανικών ονείρων, την εκπομπή, τις εκπομπές μου, τις δικές μου ψηφίδες στο μωσαϊκό της οικουμενικής Ελλάδας.
«Το σύμπαν συνωμότησε» και τα κατάφερα. Το 1984 «άλλαξα πορεία». Μία πρότασή μου στο ΕΙΡΤ για ραδιοφωνική εκπομπή, εγκρίθηκε και κάπως έτσι ξεκίνησε η ραδιοφωνική – δημοσιογραφική μου πορεία. Κατά τη διάρκεια της πέρασα από πολλά «κύματα» κι από πολλά μέσα ενημέρωσης. (1ο – 2ο – 4ο Πρόγραμμα, Κανάλι1, Δίαυλος10, Jazz FM, Rock FM, Σκάι 100,4, κ. α.). Από το 1991 ανήκω στο δυναμικό της «Φωνής της Ελλάδας» με την οποία ξεκίνησα τη συνεργασία μου με μία εκπομπή συγκριτικής λαογραφίας (3000 χρόνια Ελλάδα – ιστορίες, μύθοι, παραδόσεις και εικόνες από την πορεία του λαού μας μέσα στους αιώνες), και μία ετυμολογικού – παροιμιολογικού περιεχομένου (Από πού και γιατί; - μια διαδρομή ως τις ρίζες λέξεων και εκφράσεων που χρησιμοποιούμε καθημερινά), η οποία μεταδίδεται μέχρι σήμερα.
Στα 20 χρόνια της παρουσίας και συμμετοχής μου στο πρόγραμμα μου δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσω και τα πιο τολμηρά ραδιοφωνικά μου όνειρα, το 1999 η «Φωνή της Ελλάδας» ανέλαβε τη μεταμεσονύκτια ζώνη (01:00-04:00) και μου ανατέθηκε η καθημερινή εκπομπή «Ραδιοδρόμιο».
Στους 29 μήνες που διήρκησε αυτή η εκπομπή που μεταδιδόταν από όλες τις συχνότητες της ΕΡΑ, είχε καταφέρει, χωρίς συμβιβασμούς κι ‘εκπτώσεις’ να καθιερωθεί ως τόπος συνάντησης, ανθρώπων κάθε λογής που μιλούσαν ή έστω καταλάβαιναν την Ελληνική.
Από τον Ειρηνικό, απ το Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας, την Κυψέλη τη Βενεζουέλα και τη Φλώρινα, ο Γιάννης, η Ρούλα απ το Σαντιάγκο, ο Χασάν απ’ τον Εχίνο, η Τανζού απ΄ το Αϊβαλή ο Καπετάν Παναγιώτης που ταξίδευε στη Σιβηρία όλοι γινόμασταν μια μεγάλη συντρόφια, που άκουγε μουσική, αφιέρωνε, διαφωνούσε αμφέβαλε συμφωνούσε, αμφισβητούσε. Και κάθε μέρα γνωριζόμασταν καλύτερα και γνωρίζαμε καινούργιους φίλους… Ένας γιατρός ένας ναυτικός ένας Αλβανός, ένας τρελός απ τις τουαλέτες του Ψυχιατρείου της Κερκύρας, η μαθήτρια, ο καθηγητής, απ το Σαν Ντιέγκο, ο ψυχίατρος απ το Παρίσι, ο οδηγός που διασχίζει την Ευρώπη, ο μετανάστης ο Έλληνας από μακριά, κι ο μετανάστης ο ξένος από κοντά, η Ελένη που μας άκουσε πρώτη φορά απ το Κατμαντού κι ο Θόδωρος απ την Καλαμάτα, όλοι είχαν κάτι να πουν και πολλά ν΄ ακούσουν, κυρίως ο ένας απ’ τον άλλον. Το πνεύμα της Φωνής της Ελλάδας λειτουργούσε, όλοι μαζί κάναμε ραδιόφωνο.
Σήμερα που η κρίση μας υποχρεώνει σε αναθεώρηση παγιωμένων πρακτικών το ¨πνεύμα¨ της Φωνής της Ελλάδας είναι χρήσιμο όσο ποτέ. Όχι μόνο για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε, χωρίς αταβιστικές ψευδαισθήσεις, αλλά και για να δούμε τι μπορούμε να γίνουμε και τι να προσφέρουμε, στην Ελλάδα και στον κόσμο που αλλάζει γρήγορα κι όσο ποτέ έχει ανάγκη από αξίες αναλλοίωτες σαν κι αυτές που οι Ελληνες της Διασποράς φυλάττουν .
Εργαζόμενος συστηματικότερα και αποκλειστικά από το 2006 στη «Φωνή της Ελλάδας» γνωρίζω από μέσα τις μεγάλες δυνατότητες του προσωπικού της και θεωρώ αναγκαία την αξιοποίηση του κυρίως μέσα από δικτυώσεις που θα δημιουργήσουν τους χώρους συνάντησης των Ελλήνων και των φιλελλήνων όπου γης.