Η επώδυνη αδικία της αξιοκρατίας

George Mouroutis Οι δικοί μας άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν ότι δεν κυβερνάμε μόνοι μας, και ότι πρώτα πρέπει να σταθεροποιηθεί η χώρα για να συζητηθούν αυτά τα ζητήματα. Επίσης, αρχή του Αντώνη Σαμαρά είναι, ότι προτεραιότητα έχουν οι Άξιοι και όχι οι δικοί μας όσο επώδυνο και άδικο για όλους μας είναι αυτό!

Τρίτη στις 10:14 μ.μ. 

Μάλιστα! Είναι επώδυνο να έχουν προτεραιότητα οι Άξιοι... αλλά "και άδικο για όλους μας...' δηλαδή;;;

Τι εννοεί ο γίγαντας της πολιτικής σκέψης, διευθυντής του γραφείου τύπου του πρωθυπουργού;

Πώς και με πια λογική είναι άδικο για όλους μας;  Μήπως εννοεί πως "Οι δικοί μας άνθρωποι, έχουν τη στοιχειώδη αυτογνωσία και κατανοούν  πως δεν είναι άξιοι, αλλά θεωρούν δίκαιο να προηγούνται των αξίων;

Ω! Τί κόσμος μπαμπά!!!

Άλλωστε δεν κυβερνάνε μόνοι τους, αλλά μόλις σταθεροποιηθεί η χώρα θα συζητηθούν αυτά τα ζητήματα, και τότε μπορεί να πεισθεί κι ο Αντώνης Σαμαράς να άρει αυτήν την επώδυνη αδικία. Μακάρι! Να δώσουμε και λίγο χώρο στους δεξιούς.

 Γιατί πήξαμε στους αδέξιους και τους "άξιους"!   

"Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις"

"Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις"

Είναι παρά πολλές οι στερεότυπες φράσεις που προέρχονται από την Αρχαία Ελληνική, μια γλώσσα με απεριόριστο πλούτο αποχρώσεων. Σήμερα που ο γλωσσικός αφελληνισμός, προχωράει και παγιώνεται επικίνδυνα, με πολλούς τρόπους, ένας από τους χαρακτηριστικότερους είναι τα greeklish, δημιουργείται η ανάγκη, οι στερεότυπες αυτές φράσεις να διατηρηθούν στον γραπτό και προφορικό λόγο και να αποκτήσουν το κύρος που τους αξίζει.
"Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις υποστήριζε, πριν 2000 χρόνια, ο πιστότερος ερμηνευτής του καθαρού στωικισμού,  Αντισθένης.

Το κουβάρι της γνώσης που θα μας οδηγήσει στη σοφία αρχίζει να ξετυλίγεται από τη στιγμή που επισκεπτόμενοι μια λέξη ή μια πρόταση, συναντάμε την έννοια και από κει την ουσία. Ο λόγος (προφορικός ή γραπτός), συνδέεται άμεσα -  μέσω της γλώσσας -  με τις σκέψεις, τις ιδέες και τις πράξεις μας. Οι σκέψεις οι ιδέες και οι πράξεις μας καθορίζουν και τη φιλοσοφία μας με την στενή και την ευρύτερη έννοια του όρου.

Ονομάζουμε  μόνο ό,τι βιώνουμε, τα ονόματα αντιστοιχούν σε βιώματα (δηλαδή στην πραγματικότητα).

 "Το αδιόριστον των λέξεων γεννά το ακατάστατον των ιδεών και τούτο πάλιν το ακατάστατον των πράξεων" έγραφε ο δάσκαλος του γένους Κοραής.

Η χρήση φράσεων από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, παραμένει ακόμη ευρεία στην Νέα Ελληνική και οι περισσότερες χρησιμοποιούνται  επί το πλείστον αμετάβλητες, ή ελάχιστα αλλαγμένες. Διατηρούνται μέχρι σήμερα, εξ αιτίας της αδυναμίας της  νεοελληνικής να τις αντικαταστήσει επάξια με άλλες  που να τις χαρακτηρίζει η περιεκτικότητα, η χάρη, η σοφία και η σαφήνεια που εμπεριέχονται σ΄ όλες τις διαχρονικές ελληνικές λέξεις και φράσεις που επιβίωσαν.

Όπως μας κατέθεσε κι ο Λακεδαιμόνιος σοφός Χίλων: Σοφόν το σαφές.  

Γ.Π.

...τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.

Ζούμε μαζί με άλλους ανθρώπους, αλληλεπιδρούμε μ' αυτούς, αλλά πάντοτε και κάτω απ' όλες τις πιθανές συνθήκες είμαστε μόνοι. Οι μάρτυρες πηγαίνουν στην αρένα χέρι- χέρι αλλά σταυρώνονται μόνοι. Αγκαλιασμένοι οι εραστές προσπαθούν απελπισμένα να ενώσουν τις εκστάσεις τους... μάταια. Οι αισθήσεις τα συναισθήματα και οι φαντασιώσεις είναι ιδιωτική υπόθεση. Από την οικογένεια μέχρι το έθνος, η κάθε κοινωνική ομάδα, είναι ένα κοινωνικό σύνολο μεμονωμένων κόσμων. Οι περισσότεροι μεμονωμένοι κόσμοι μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους, ώστε να είναι εφικτή η ύπαρξη συμπερασματικής κατανόησης ή ακόμα κι αμοιβαίας ενσυναίσθησης. Το να μπορέσουμε να δούμε τον εαυτό μας όπως τον βλέπουν οι άλλοι είναι εξαιρετικά χρήσιμο. Το ίδιο σημαντικό είναι να καταφέρουμε να δούμε τους άλλους κι απ τη σκοπιά που βλέπουν οι ίδιοι τον εαυτό τους.
Για να επιτύχουμε όμως μια πραγματικά ηρωική έξοδο από το "εγώ" στο "εμείς", δεν αρκούν οι ακροβατικές εγκεφαλικότητες. Απαιτείται σκληρή πνευματική δουλειά. Για να κοινωνήσουμε με το ανθρώπινο πρέπει να πάμε βαθιά και να αντλήσουμε απ τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης. Εκεί τα στερεότυπα οι γενικεύσεις και η χωριστικότητα σβήνουν όπως το όνειρο απ το ξυπνητήρι. Όσο και να διαφέρουμε στην κουλτούρα την εκπαίδευση το IQ και το EQ, τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης είναι κοινά, αν κάποια στιγμή την πορεία της αυτοεκπαίδευσής μας φτάσουμε ως εκεί, αποκτάμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε πραγματικά.
Η στροφή προς τα μέσα, η αυτογνωσία, είναι ο μόνος δρόμος οδηγεί στους "άλλους" και στο ξεπέρασμα της ψευδαίσθησης της μοναχικής ατομικότητας στην οποία μας καταδίκασαν οι ατελείς μας αισθήσεις...
Και ψυχή
ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν
εις ψυχήν
αυτή βλεπτέον:
τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.

Ήτανε καλά παιδιά οι σύντροφοι, δε φωνάζαν
ούτε από τον κάματο ούτε από τη δίψα ούτε από την παγωνιά,
είχανε το φέρσιμο των δέντρων και των κυμάτων
που δέχουνται τον άνεμο και τη βροχή
δέχουνται τη νύχτα και τον ήλιο
χωρίς ν' αλλάζουν μέσα στην αλλαγή....

ΦΥΓΗ

Δέν ἠταν ἄλλη ἡ ἀγάπη μας

ἔφευγε ξαναγύριζε καὶ μᾶς ἔφερνε

ἕνα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό

ἕνα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο

μέσα στό πρωινό χορτάρι

ἕνα παράξενο κοχύλι ποὺ δοκίμαζε

νὰ τὸ ἐξηγήσει ἐπίμονα ἡ ψυχή μας.

Ἡ ἀγάπη μας δέν ἠταν ἄλλη ψηλαφοῦσε

σιγά μέσα στὰ πράγματα ποὺ μᾶς τριγύριζαν

νὰ ἐξηγήσει γιατί δέ θέλουμε νὰ πεθάνουμε

μὲ τόσο πάθος.

Κι ἄν κρατηθήκαμε ἀπὸ λαγόνια κι ἄν ἀγκαλιάσαμε

μ' ὅλη τη δύναμή μας ἄλλους αὐχένες

κι ἄν σμίξαμε τὴν ἀνάσα μας μὲ τὴν ἀνάσα

ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου

κι' ἄν κλείσαμε τὰ μάτια μας, δέν ἠταν ἄλλη

μονάχα αὐτός ὁ βαθύτερος καημός νὰ κρατηθοῦμε

μέσα στὴ φυγή.

Γ. Σεφέρης

Εξωτερικές παραγωγές και Δημόσια Ραδιοτηλεόραση

Γιατί εργάζομαι σε εξωτερική ραδιοφωνική παραγωγή (στην ΕΡΑ)

Συνάδελφοι,

Ένιωσα την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας σε σχέση με το θέμα των εξωτερικών παραγωγών της ΕΡΑ που έχει προκύψει αυτές τις μέρες. Ήθελα να καταθέσω την προσωπική μου οπτική, όπως έχει διαμορφωθεί μέσα στα χρόνια που εργάζομαι στην ΕΡΤ.

Εργάζομαι ως μουσικός παραγωγός στην ΕΡΑ από το 2003 και έχασα τη σύμβαση αορίστου χρόνου του ΠΔ Παυλόπουλου για μερικούς μήνες. Από το 2003 μέχρι το 2010 εργαζόμουν με μπλοκάκι και για το 2010 είχα Σύμβαση Ορισμένου Χρόνου, όπως προέκυψε από την προκήρυξη μέσω ΑΣΕΠ. Η σύμβασή μου έληξε στις αρχές Ιανουαρίου2011 και δεν ανανεώθηκε λόγω της μείωσης κατά 50% των συμβάσεων. Η Ραδιοφωνία βρέθηκε τότε σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή: Ή έπρεπε να να σταματήσουν να λειτουργούν οι ορχήστρες –που σε καμία περίπτωση δεν υφίστανται με λιγότερα όργανα από όσα πρέπει- ή έπρεπε να μην ξαναπροσληφθούν οι μουσικοί παραγωγοί. Θεωρώ πολύ λογικό το ότι επελέγη η δεύτερη λύση. Τον Ιανουάριο προσελήφθησαν μόνο τέσσερις μουσικοί παραγωγοί, όλοι ΑΜΕΑ, πράγμα που επίσης θεωρώ δίκαιο.

Με το μπλοκάκι να μην επιτρέπεται πλέον λόγω του νόμου Ραγκούση και τις ΣΟΧ συμπληρωμένες με τον τρόπο που ανέφερα, η μόνη διέξοδος που υπήρχε για τον εμπλουτισμό του προγράμματος της Ραδιοφωνίας, ήταν η προκήρυξη αγοράς προγράμματος που έγινε τον Μάρτιο, με τα προγράμματα που επελέγησαν να ξεκινούν τον προηγούμενο Ιούνιο ως εξωτερικές παραγωγές μέσω εταιρειών.

Με το συγκεκριμένο καθεστώς, τα πράγματα είναι παράξενα. Αυτή τη στιγμή τυπικά δεν έχω σχέση με την ΕΡΤ, δεν έχω άδεια και αν λείψω ή δεν θα πληρωθώ ή θα πρέπει να έχω ηχογραφήσει σε studio έξω, πράγμα που κοστίζει 30 ευρώ την ώρα.

Ως προς το οικονομικό σκέλος, είναι αλήθεια ότι η ΕΡΤ επιβαρύνεται περισσότερο σε σχέση με τις  ΣΟΧ ή σε σχέση με τα μπλοκάκια. Τα χρήματα όμως που φθάνουν σε μένα είναι 1082, 06 ευρώ τον μήνα, όπως έχει δημοσιευθεί στο e-tetradio (παραθέτω το link:http://www.e-tetradio.gr/ar7442el_oimisthoitwnsymvasioyxwntisert.html). Αναλυτική κατάσταση του πώς προκύπτει αυτό το ποσό έχει δοθεί επίσημα από την ΕΡΑ στη Διοίκηση και την ΠΟΣΠΕΡΤ. Αυτά τα χρήματα αναλογούν σε 3 ώρες καθημερινού onair προγράμματος (8 με 10 στο Τρίτο Πρόγραμμα και 1 με 2 στο Δεύτερο Πρόγραμμα). Κάνω δηλαδή κανονικό ωράριο καθημερινά 8 με 2 και παίρνω κατά 20 ευρώ λιγότερα χρήματα από όσα έπαιρνα με τη σύμβαση ορισμένου χρόνου. Επιπλέον, αντί για 12 μήνες λόγω καθυστερήσεων από την προηγούμενη Διοίκηση, δουλεύω 6 μέσα στο 2012.

Παρακαλώ συνυπολογίστε ότι για να λείψω 10 ημέρες μέσα στο εξάμηνο, πρέπει να ηχογραφήσω σε studio τις εκπομπές που θα παιχτούν στο διάστημα αυτό. Αν θεωρήσουμε ότι είμαι αρκετά καλός ώστε να χρειάζομαι μία ώρα ηχογράφησης για κάθε μία ώρα εκπομπής που παίζεται στον αέρα, για τις 10 ημέρες χρειάζομαι 30 ώρες ηχογράφησης. Αυτές κοστίζουν 30x30= 900 ευρώ, δηλαδή σχεδόν ένα μηνιάτικο.

Αλήθεια, τα βγάζει κανείς τόσο εύκολα πέρα με περίπου (λόγω εξωτερικών ηχογραφήσεων και συμμετοχής στις δίκαιες απεργίες των εργαζομένων) 5000 ευρώ μέσα σε ένα χρόνο;

Ένα επιχείρημα που έχει συζητηθεί πολύ είναι αυτό που λέει ότι λόγω της ύπαρξης εξωτερικών παραγωγών δεν χρησιμοποιείται το αορίστου χρόνου προσωπικό της ΕΡΑ. Μιλώντας μόνο για τους μουσικούς παραγωγούς, καθώς δεν γνωρίζω τι συμβαίνει σε άλλες ειδικότητες, είναι πάμπολλες οι φορές που η ΠΟΣΠΕΡΤ έχει αναφερθεί στην έλλειψη προσωπικού και όχι στο πλεόνασμά του. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι το Τρίτο Πρόγραμμα έχει μόνο επτά (7) μουσικούς παραγωγούς που καλύπτουν την Κλασική Μουσική και έχει ανάγκη από 24ωρο πρόγραμμα, 7 ημέρες την εβδομάδα.

Στο βαθμό που δεν υπήρχε καμία δυνατότητα πρόσληψης προσωπικού με ΣΟΧ ή μπλοκάκι, το καθεστώς των εταιρειών ήταν η μοναδική λύση για να παρουσιάζει η ΕΡΑ πλήρες πρόγραμμα.

Με δεδομένες τις ανάγκες της ΕΡΑ, το σταμάτημα των εξωτερικών παραγωγών αυτή τη στιγμή θα έφερνε μεγάλες ελλείψεις στο πρόγραμμα αλλά και θα καταδίκαζε πολλούς ανθρώπους στην ανεργία.

Ως παραγωγός μουσικών εκπομπών της ΕΡΑ θα ήθελα να εργάζομαι μόνο αν το αποτέλεσμα που παράγω κρίνεται ως απόλυτα ικανοποιητικό. Στην περίπτωση αυτή, θα προτιμούσα να εργάζομαι σε καθεστώς minimum σιγουριάς για το αύριοκαι με ανθρώπινες συνθήκες. Θα προτιμούσα λοιπόν να εργάζομαι με Σύμβαση Αορίστου Χρόνου. Αν αυτό δεν ήταν δυνατόν, με Σύμβαση Ορισμένου Χρόνου που να ανανεώνεται χωρίς χρονικούς περιορισμούς και πάντα με βάση τα κριτήρια του ΑΣΕΠ και της απόδοσής μου. Δεν θα προτιμούσα το μπλοκάκι ούτε το να εργάζομαι μέσω εταιρείας. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα ήθελα να είμαι άνεργος.

Ας παλέψουμε όλοι μαζί για την πιο δίκαιη λύση, ας παράξουμε όλοι μαζί απερίσπαστοι το καλύτερο δυνατό ραδιοφωνικό αποτέλεσμα.

Με εκτίμηση,

Γιώργος Φλωράκης

Δεύτερο & Τρίτο Πρόγραμμα ΕΡΑ

Ύπαρξη

Ύπαρξη ονομάζεται η κατάσταση ενός όντος που δηλώνει το ρήμα υπάρχω. Η ύπαρξη έχει γίνει αντικείμενο της φιλοσοφίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ενώ θεωρείται συχνά μία από τις πιο σημαντικές έννοιες που συνδέονται με το νόημα της ζωής. Χρησιμοποιείται όμως και σε όλες σχεδόν τις επιστήμες και στην καθημερινή ζωή, για να δηλώσει κάτι το οποίο κάποια χρονική περίοδο κάπου χρειάζεται να υπάρχει υπόψιν, χωρίς αυτή η σκέψη να συνοδεύεται απαραίτητα από φιλοσοφικές διαθέσεις.

Η ετυμολογία της λέξης "ύπαρξη" δηλώνει την καταγωγή της όποιας μορφής από την ίδια την αρχή των πάντων, δηλαδή τον Λόγο. Υπάρχω σημαίνει είμαι υπό μίας αρχής. Το "υπό" σηματοδοτεί την υποταγή στην τάξη του Λόγου, όχι την υποταγή σε μία ανώτερη τάξη πραγμάτων, αλλά στην πραγματικότητα της ίδιας της τάξης των πραγμάτων.

 Λέμε "υπάρχω" (στην ενεργητική φωνή) και όχι "υπάρχομαι" (στην παθητική) είναι γιατί το ρήμα της ύπαρξης μάς καλεί σε ενέργεια ταύτισης κι όχι σε πάθηση υποταγής, μας παρακινεί σε συνάντηση με την Αρχή, μας άγει στην καταγωγή μας.

Ο υπαρξισμός ως ρεύμα είναι μια από τις φιλοσοφικές επαναστάσεις του εικοστού αιώνα. Οι απολογητές του αμφισβητούσαν την εγκυρότητα όλων των θεωριών και συστημάτων που είχαν διαμορφωθεί στο πλαίσιο της παραδοσιακής φιλοσοφίας και εισηγούνταν, βασιζόμενοι στο cogito του Καρτέσιου, ένα νέο ξεκίνημα με βάση τις δικές τους απόψεις. Στην άλλη όχθη οι αμφισβητούντες τον σκεπτικισμό ως απόδειξη της ύπαρξης υποστηρίζουν πως το ,ρήμα υπάρχω πρέπει να αντικατασταθεί με το αισθάνομαι γιατί αφενός προηγείται και αφετέρου είναι ευρύτερο, γιατί περιλαμβάνει όλες τις υπάρξεις και δεν περιορίζεται στον άνθρωπο.

Το ευρύτερο πλαίσιο του φιλοσοφικού ενδιαφέροντος του υπαρξισμού δεν ήταν πράγματα, ιδέες ή έννοιες αλλά ο άνθρωπος ως μοναδική και ανεπανάληπτη ύπαρξη.

Υπαρξιστές όπως ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ και Αλμπέρ Καμύ ασχολήθηκαν με όλες τις παραμέτρους των καταστάσεων του ανθρώπου, μεταξύ των οποίων και αυτή της απόλυτης ελευθερίας.

    Από που και γιατί. Καθημερινά (Δευτέρα -Παρασκευή 10 και 55, και 18 και 55 ) Από τις συχνότητες της ΝΕΤ FM, 105,8 και 91.6 και από τη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Η φυλή των φίλων: Τα αντανακλαστικά ,το Κράτος και η ράβδος...

Η φυλή των φίλων: Τα αντανακλαστικά ,το Κράτος και η ράβδος...: του Κώστα Αρβανίτη  Τα αντανακλαστικά του Κράτους μας εντυπωσίασαν για άλλη μια φορά αυτό το Σαββατοκύριακο. Η σύλληψη του δημοσιογρά...

Αισθητική

Το ωραίο είναι ουδέτερο του επιθέτου ωραίος

Είναι αυτό που προκαλεί αγαλλίαση, ευχαρίστηση, θαυμασμό, αναγνώριση. 

Η κοινή ελληνική λέξη για το όμορφος ήταν "ωραίος", ένα επίθετο το οποίο ετυμολογικά προέρχεται από την λέξη "ώρα". Ωραίος είναι στην αρχαία Ελληνική αυτός που παρουσιάζεται την σωστή στιγμή, ο έγκαιρος. Μεταφορικά ο πρόσφορος, ο κατάλληλος, ο ώριμος για κάτι, αυτός που βρίσκεται την ακμή του, σε αντίθεση προς το άωρος - άγουρος

Στη νέα Ελληνική είναι ό όμορφος, ο ευειδής.

Ο Σωκράτης πίστευε ότι το καλόν, το ωραίο, συμπίπτει με το αγαθόν, κι αυτά με τη σειρά τους συμπίπτουν με το ωφέλιμον. Δηλαδή για τον Σωκράτη, η Αισθητική (το καλόν, το κάλλος) και η Ηθική (το αγαθόν) δεν είναι παρά οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος: της ωφελιμότητας. Χιλιάδες χρόνια αργότερα, ο μεγάλος γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε, διακηρύττει την Αισθητική ως την Ηθική του μέλλοντος, αποτελώντας έτσι προέκταση της σωκρατικής σκέψης.

Στην κρίση που βιώνουμε σήμερα αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον η άποψη του Νίτσε, καθώς αποτελεί κοινή διαπίστωση πως και το ηθικό και το αισθητικό έλλειμμα της κοινωνίας ήταν και παραμένει τεράστιο.

Το έλλειμμα αισθητικής παιδείας και αντίληψης μας κάνει ακόμη περισσότερο φτωχούς και ευάλωτους στις απλουστεύσεις, τα στερεότυπα, τον ωφελιμισμό, τη μισαλλοδοξία και τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Το ωραίο δεν το διακρίνουν όλοι με την ίδια ευκολία, κάποιοι δεν το διακρίνουν καθόλου, περνάει μπροστά απ τα μάτια τους και χάνεται καθώς το μπερδεύουν με την επιθυμία, που ευνουχίζει την αισθητική αγαλλίαση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ιστοριούλα του μεγάλου Ινδού ποιητή Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ για δύο άνδρες,  που ένα απόγευμα βρέθηκαν σε μια βάρκα στον Γάγγη και καθώς έλαμναν στα ήσυχα νερά του , ανάμεσα στις καταπράσινες όχθες, την ώρα της δύσης, μπροστά τους πετάχτηκε ένα ψάρι που φωτίστηκε και αντανάκλασε μ' όλα τα χρώματα απ την τελευταία αχτίδα του ήλιου που έφευγε. Ο ένας  το είδε σαν τον χαιρετισμό στη συνάντηση του υγρού στοιχείου με το φως. Αισθάνθηκε πληρότητα αγαλλίαση κι ευγνωμοσύνη. Ο άλλος είδε το ψάρι στο τηγάνι του. –«Πω Πω μια ψαρούκλα!» αναφώνησε και του τρεξαν τα σάλια. Τον κακομοίρη! Αισθάνθηκε μια ακόμη επιθυμία, ένα κενό στο στομάχι και υπερέκκριση των σιελογόνων αδένων.

  

Περί απείρου

Τι θα σήμαινε για εμάς τους θνητούς το να ζούμε για πάντα; Ποια είναι η φύση ενός άπειρου συνόλου;

 Μπορούμε να κάνουμε λόγο για μικρά και για μεγάλα άπειρα; Άραγε, το Σύμπαν θα υπάρχει αιωνίως;

Το σύµπαν είναι περιορισμένο; έχει αρχή; θα έχει τέλος; ποια η δοµή του µικρόκοσµου; υπάρχει όριο στη διαιρετότητα των υλικών αντικειμένων;

Η εµπειρία από µόνη της δεν μπορούσε να δώσει απάντηση κι έτσι το ζήτηµα, αν υπάρχει όριο στη διαιρετότητα των υλικών αντικειμένων, μετατοπίστηκε από την περιοχή της εµπειρίας στο χώρο των μαθηματικών και της φιλοσοφίας.

Σε ένα άπειρο Σύμπαν μπορεί να συμβεί οτιδήποτε; Άραγε, ο Θεός είναι     

άπειρος; Και αν ναι, δεν πρέπει να είναι «πιο μεγάλος» από τα εγκόσμια άπειρα,     

όπως είναι ο ανεξάντλητος κατάλογος των θετικών αριθμών;

Η έννοια του απείρου από το στερητικό άλφα και το πέρας που σημαίνει τέλος,

είναι τόσο αρχαία, όσο και η Φιλοσοφία. Οι  Ίωνες φιλόσοφοι ήταν οι πρώτοι που προσπάθησαν να το προσδιορίσουν. Στη φιλοσοφία του Αναξίμανδρου είναι το απέραντο και χωρίς όρια πρωταρχικό στοιχείο. Η προσέγγιση αυτή του Αναξίμανδρου  ήταν σημαντικότατο βήμα προόδου για την εξέλιξη της έννοιας της ύλης όταν τη συγκρίνουμε με τις επικρατούσες θεωρίες της εποχής του.

 Το “άπειρο” ανέκαθεν προξενούσε και προξενεί αρκετές δυσκολίες και προβλήματα στον καθορισμό του όπως και στην κατανόησή του. Με την έννοια “άπειρο” εννοούμε συνήθως κάτι το οποίο αντίκειται στο πεπερασμένο, κάτι χωρίς πέρας, κάτι έξω από το οποίο δεν υπάρχει τίποτα, κάτι το οποίο δεν επιδέχεται περαιτέρω αύξηση. Σε τελική ανάλυση κάτι που αδυνατούμε να βιώσουμε, να έχουμε την εμπειρία του με τα πεπερασμένα εργαλεία των αισθήσεων. Κι εδώ συναντάμε την ταύτιση του απείρου με τον Θεό. 

Οι έννοιες του απείρως μεγάλου και του απείρως μικρού είναι έννοιες αφηρημένες πού όμως αντανακλούν πραγματικές σχέσεις του κόσμου. Το περιεχόμενο, υπόσταση του απείρως μεγάλου είναι η απεραντοσύνη της ύλης μέσα στο χώρο και στο χρόνο, είναι η άπειρη ποικιλία των πραγμάτων και των ιδιοτήτων τους. Το απειροελάχιστο, ενυπάρχει στα απειροελάχιστα σωμάτια που αποτελούν την ύλη. Η έννοια του πεπερασμένου εκφράζει τον περιορισμό των πραγμάτων , των φαινομένων και των συγκεκριμένων διαδικασιών μέσα στο χώρο και το χρόνο. Η έννοια του απείρου σημαίνει τον απεριόριστο χαρακτήρα της ύλης μέσα στο χώρο και στο χρόνο. Το άπειρο και τα πεπερασμένο είναι λοιπόν αντιθέσεις που κατανοούνται μόνο συνδεδεμένα το ένα με το άλλο, και σε αμοιβαία αλληλεξάρτηση.

Από που και γιατί. Καθημερινά (Δευτέρα -Παρασκευή 10 και 55, και 18 και 55 ) Από τις συχνότητες της ΝΕΤ FM, 105,8 και 91.6 και από τη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Χάος και Έρωτας

  Στην Θεογονία του Ησιόδου Χάος, είναι  η προσωποποίηση του πρώτου από τα αρχέγονα θεϊκά στοιχεία . Το χάος είναι η φυσική  κατάσταση των πραγμάτων. Ο Ησίοδος αφού ευχαριστεί τις Μούσες για την έμπνευση που του έδωσαν, εξηγεί πως αφού εμφανίστηκε το Χάος, γέννησε την πρώτη θεϊκή Τριάδα, την Γαία,  δηλαδή την ύλη, τον Τάρταρο δηλαδή τον χρόνο, και τον Έρωτα, δηλαδή τη δημιουργία.

Η λέξη χάος ετυμολογείται πιθανόν από τη ρίζα ΧΑΥ ή ΧΑF, που σημαίνει το χάσμα αλλά όχι κάτι που είναι εντελώς κενό. Ο Ορφέας δίδασκε ότι το Χάος δεν είναι τόπος αλλά η άπειρη και γεμάτη αιτία του κόσμου, και το ονόμαζε χάσμα πελώριο χωρίς τέλος ούτε πυθμένα ούτε βάση. Αυτό το χάσμα γεννά και ορίζει τον έρωτα. Το Χάος, ορίζει  χάσμα και όχι, αταξία.

Η Διοτίμα, στο συμπόσιο του Πλάτωνα ορίζει τον έρωτα ως ένδεια. Όσο οι ενδιαφερόμενοι παραμένουν ενδεείς - δηλαδή υπάρχει ακόμα κάποιο ανεκπλήρωτο κενό, κάποια ανεκπλήρωτη κατάκτηση – τόσο διαρκεί και η και ερωτική τους δυναμική. Όταν όμως το ζευγάρι έχει πλήρως χαρτογραφηθεί, τότε ο έρωτας εκλείπει.

 Στο χάος του Αναξαγόρα ο νούς διασπά, χωρίζει τη χαοτική ενότητα και επιβάλλει την τάξη. Το Χάος του Ησίοδου δεν είναι όμοιο με  εκείνο του Αναξαγόρα που διακοσμήθηκε από το Νου.

Η ανάμνηση της ενότητας τροφοδοτεί τον έρωτα, το χάος τον ορίζει.

 Εφόσον ο νους βάζει τάξη, ο Έρωτας συμμαχεί με το χάος. Συμμαχεί με τον γεννήτορά του.

Το να παραδίδεται κανείς στον Έρωτα δεν σημαίνει ότι παραδίδεται ο ένας στον άλλο, αλλά ότι βρίσκει στον έρωτα το πλησιέστερο ομοιότυπό του. "Ο Έρωτας κι ο θάνατος ισοσκελίζουν τη ζυγαριά της ύπαρξης" σημειώνει ο Καραγάτσης στο Αμρι Α Μούγκου"

Έρωτας: "πόθος για την παλιά ενότητα", λέει ο Πλάτων, που δεν είναι τόσο ενότητα με τον "άλλο", διότι πριν από τους "άλλους" που είναι έξω από μας και στους οποίους απευθύνεται ο έρωτας, ο "άλλος" κατοικεί μέσα μας, ή κατοικούμε μέσα του είναι αυτό από το οποίο αποχωριστήκαμε για να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε την ιστορία μας. Είναι η στιγμή που παίζουμε κορώνα- γράμματα την ισχυρότερη σιγουριά μας, τη ψευδαίσθηση της ατομικότητας. Αλλά το μη-ιστορικό θεμέλιο, απ' όπου ξεκίνησε η ιστορία μας, συνεχίζει να μας διακατέχει σαν τραγικό αίνιγμα. Στο σημείο αυτό ο Πλάτων βλέπει καλύτερα από τον Φρόιντ. Το αίνιγμα υπάρχει όχι επειδή είναι υποσυνείδητο, αλλά επειδή δεν έχει λύση. Όποιος αγγίζει αυτό το αίνιγμα μαγεύεται κι έτσι αρχίζει μια σταδιακή παράδοση, η οποία επιτρέπει απλώς την επισήμανσή του. 

Από που και γιατί. Καθημερινά (Δευτέρα -Παρασκευή 10 και 55, και 18 και 55 ) Από τις συχνότητες της ΝΕΤ FM, 105,8 και 91.6 και από τη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΙΔΙΩΤΙΚΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΙΔΙΩΤΙΚΟΑΡΧΙΑ; Τι λέει η Ακαδημία;

ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ: Ένα ταξίδι στις ρίζες λέξεων εκφράσεων.  Δευτέρα με Παρασκευή στις 7 και 56 και στις 18 και 55 από το ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 105,8 ΚΑΙ 91,6 FM και 729AM

Οι έννοιες του δημόσιου και του ιδιωτικού, βρίσκονται στο προσκήνιο τελευταία και μάλιστα με μια ιδιότυπη μεροληψία που αποθεώνει ό,τι το ιδιωτικό και απαξιώνει κάθε τι δημόσιο.  

Ιδιώτη στην αρχαία Ελλάδα αποκαλούσαν αυτόν τον οποίο δεν συμμετείχε στα κοινά της πόλης, δεν έπαιρνε μέρος στις Συνελεύσεις ούτε αναλάμβανε αξιώματα όπως όφειλε κάθε Έλληνας πολίτης. Για τον Αρχαίο Έλληνα το να μην παραβρεθείς ήταν οκνηρία. Πρώτα ήσουν μέλος του κοινωνικού συνόλου και μετά άτομο. Κύριο μέλημά σου ήταν να ενδιαφέρεσαι για την κοινωνία. Μάλιστα όποιον δεν συμμετείχε του αφαιρούσαν τα πολιτικά δικαιώματα [κοινωνικός θάνατος δηλαδή],ακολουθούσε κατάσχεση της περιουσίας και τέλος η εξορία.   Ιδιώτης σήμερα είναι αυτός που δεν ασκεί δημόσιο λειτούργημα ή δεν είναι δημόσιος ή κρατικός υπάλληλος. Και τέλος με την επιστημονική (ιατρική) έννοια του όρου  σημαίνει αυτόν που πάσχει από ιδιωτεία, είναι δηλαδή πνευματικά ανάπηρος, ηλίθιος.

Η λέξη προέρχεται από το επίθετο της αρχαίας Ελληνικής  ίδιος (=ατομικός) και την παραγωγική κατάληξη –ώτης.

Στον αντίποδα δημόσιος είναι αυτός που ανήκει στο δήμο, στον λαό, στην κοινότητα, ο κρατικός, ο κοινός.